เกิดใหม่ยุค 70 ทั้งที ขอผูกขาดความรวยด้วยนิ้วทองคำของคนอื่น

        “เราลองตั้งสมมติฐานดูว่าสถานะการเป็นผู้กลับชาติมาเกิดของเธอเป็นเรื่องจริงเป้าหมายของเธอนั้นชัดเจนมากนั่นคือการกลับมาเพื่อแก้แค้นฉัน”

        ลู่เหย่ตกใจเสียจนยันตัวลุกขึ้นนั่ง“อะไรนะ? คุณไปทำอะไรให้เธอ? ถึงขั้นต้องแก้แค้นกันเลยเหรอ?”

        ชีชีมองเขาด้วยสายตาเอือมระอาก่อนจะดึงเขากลับลงมานอนตามเดิม

        “ตามที่เธอบอก ในชาติก่อนหลังจากที่เธอวางยาแล้วคุณไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับฉันต่อมาคุณถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตในข้อหาข่มขืนส่วนฉันถูกส่งไปเป็นยุวชนในชนบทซึ่งก็คือที่กองผลิตของเธอในตอนนี้หลังจากนั้นฉันก็ได้แต่งงานกับข้าราชการระดับสูง แล้วก็จัดการเธอเสียจนยับเยิน”

        “แค่นี้เนี่ยนะ? ขนาดตายไปแล้วยังต้องกลับมาตามแก้แค้นคุณอีกเหรอ?”

        “ฟังดูอาจจะเหลือเชื่อไปหน่อย แต่ตอนนี้เธอจงเกลียดจงชังฉันจริงๆและไม่เคยหยุดสร้างปัญหาให้ฉันเลยสักครั้ง”

        “ผู้หญิงคนนี้ท่าทางจะป่วยหนักนะ”

        “เรื่องป่วยหรือไม่นั้นเอาไว้ก่อน แต่ถ้าเธอเป็นผู้กลับชาติมาเกิดจริงๆบนโลกนี้ก็คงไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวแน่ๆ บางทีรอบตัวเราอาจจะมีคนแบบนี้อยู่อีกก็ได้”

        “ไม่ใช่หรอกครับ คุณจินตนาการล้ำเลิศเกินไปหรือเปล่าเรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้ยังไง?”

        “งั้นคุณลองบอกมาสิว่า ทำไมชีหมิงเยว่ถึงได้เกลียดฉันนักหนา?”

        ลู่เหย่ถึงกับน้ำท่วมปาก

        หากไม่ใช่เพราะชีหมิงเยว่กลับมาเพื่อแก้แค้นเขาก็หาเหตุผลอื่นมาอธิบายเรื่องนี้ไม่ได้เลยจริงๆ

        “หรือว่าสมองเธอจะมีปัญหาจริงๆ? แบบพวกอาการทางจิตอะไรพวกนั้นน่ะ”

        “ทีแรกฉันก็สงสัยแบบนั้นเหมือนกัน แต่นอกจากเรื่องที่เธอจ้องเล่นงานฉันแล้วพฤติกรรมอย่างอื่นของเธอก็ดูปกติดีทุกอย่าง แล้วเรื่องนี้จะอธิบายว่ายังไงล่ะคะ?”

        ลู่เหย่จนปัญญาจะเถียงอีกครั้ง

        จุดประสงค์ของชีชีคือการหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยลงในใจของเขาหากวันใดความลับของเธอถูกเปิดเผยขึ้นมา เขาจะได้ไม่รู้สึกตกใจจนเกินไปนัก

        อย่างไรเสียคนเราเดินเลียบริมตลิ่งอยู่บ่อยครั้ง มีหรือที่รองเท้าจะไม่เปียกน้ำ

        “เอาเถอะ นอนเถอะค่ะ เธอจะเป็นใครมาจากไหนก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรานักหรอก”

        “ถ้าเธอเป็นพวกกลับชาติมาเกิดจริงๆ เรายิ่งต้องระวังเธอไว้คนแบบนี้แหละที่น่ากลัวที่สุด”

        ชีชีรู้สึกอบอุ่นหัวใจเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเขาเธอประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากเขาเบาๆ “มีคุณคอยปกป้องฉันก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ”

        “อืม ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด” ลู่เหย่รวบตัวชีชีเข้ามากอดเตรียมจะนอนแต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “เธอได้บอกไหมว่าชาติก่อนคุณแต่งงานกับใคร?”

        “ไม่นะคะ”

        “จริงเหรอ?”

        “จริงสิคะ ลองคิดดูสิ เธอจะยอมให้ฉันไปสานสัมพันธ์เดิมได้ยังไง? ไม่อย่างนั้นการที่เธออุตส่าห์กลับชาติมาเกิดใหม่ก็สูญเปล่าน่ะสิ?”

        “นั่นก็จริง” ลู่เหย่รู้สึกเบาใจขึ้นมาในที่สุดเขาจูบลงที่หน้าผากของชีชีเบาๆ “นอนเถอะ”

        “ค่ะ”

        เช้าวันต่อมาหลี่ต้าเฉียงก็มาเคาะประตูบ้านแต่เช้าตรู่ “รองผู้บังคับกองพันลู่!รองผู้บังคับกองพันลู่! จับได้แล้วครับ จับได้แล้ว!”

        “จับอะไรได้หรือ?”

        การถูกส่งเสียงเอะอะรบกวนตั้งแต่เช้าทำให้ลู่เหย่รู้สึกรำคาญใจจนคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

        หลี่ต้าเฉียงหดหัวด้วยความประหม่า“ก็คนที่แอบซุ่มดูบ้านคุณมาตลอดไงครับที่แท้ก็คือแม่ของผู้บังคับกองพันหวัง ตอนนี้ผู้พันเรียกตัวคุณไปพบครับ”

        ลู่เหย่ออกจากบ้านไปโดยที่ยังไม่ได้ทานมื้อเช้า

        ไม่นานนักผู้พันหลี่ก็ส่งคนมารับชีชีไปเช่นกัน

        ภายในห้องสอบสวนชีชีพบคนสองคน คนหนึ่งคือป้าหวัง ส่วนอีกคนคือชีหมิงเยว่

        “สหายชีชี สหายชีหมิงเยว่คนนี้บอกว่าเป็นพี่สาวของคุณเรื่องเป็นอย่างนั้นจริงหรือเปล่า?”

        ชีชีไม่เคยเห็นผู้พันหลี่ทำสีหน้าเคร่งขรึมขนาดนี้มาก่อนทำให้เธอพลอยต้องสำรวมท่าทีให้ขรึมตามไปด้วย

        “เธอเป็นลูกบุญธรรมของบ้านเราค่ะ ตอนเด็กๆ พวกเราถูกอุ้มสลับตัวกัน”

        “แล้วความสัมพันธ์ของพวกคุณเป็นยังไงบ้าง?”

        “ไม่ดีเลยค่ะ”

        แม้ชีชีจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องการสอบสวนแต่เธอก็คิดว่าการพูดความจริงเป็นสิ่งที่น่าเชื่อถือที่สุด

        ต่อให้ชีหมิงเยว่จะไปทำความผิดอะไรมาจริงๆการที่ความสัมพันธ์ไม่สนิทชิดเชื้อย่อมช่วยลดทอนผลกระทบที่จะลามมาถึงเธอได้

        เพราะในยุคสมัยนี้แม้จะไม่ได้มีกฎหมายลงโทษเหมารวมทั้งตระกูลอย่างเป็นทางการแต่หากในบ้านมีใครสักคนก่อเรื่องขึ้นมา ทั้งครอบครัวย่อมต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

        ต่อให้ไม่โดนลงโทษตามกฎหมายแค่เสียงนินทาและน้ำลายของชาวบ้านก็เพียงพอที่จะจมคนทั้งคนให้ตายทั้งเป็นได้แล้ว

        “ไม่ดีถึงขั้นไหน ช่วยเล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อยได้ไหม?”

        “ฉันเพิ่งจะถูกตามตัวกลับบ้านเมื่อครึ่งปีก่อนพ่อตามฉันกลับไปเพราะต้องการจะให้ฉันแต่งงานกับหลานชายสติไม่ดีของผู้อำนวยการโรงงานรีดเหล็กค่ะแต่เรื่องนั้นถูกคนอื่นชิงตัดหน้าไปเสียก่อนฉันก็เลยกลายเป็นหมากที่ไร้ประโยชน์สำหรับพวกเขา ครอบครัวนั้นไม่มีใครชอบฉันเลยสักคนเดียวค่ะ”

        “นอกจากเรื่องเหล่านี้แล้ว คุณกับชีหมิงเยว่ยังมีเรื่องขัดแย้งอื่นๆ อีกไหม?”

        “ไม่มีแล้วค่ะ”

        “เรื่องที่เธอจ้างวานป้าหวังให้คอยสอดแนมคุณ คุณรู้เรื่องนี้ไหม?”

        ชีชีหันไปมองชีหมิงเยว่สลับกับป้าหวังทันทีสีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

        จากนั้นเธอก็ระลึกได้ว่าผู้พันหลี่ยังรอคำตอบอยู่จึงรีบละสายตากลับมา “เอ่อ... ไม่ทราบค่ะไม่ทราบเลย”

        “ช่วงนี้พวกคุณมีเรื่องกระทบกระทั่งอะไรกันบ้างหรือเปล่า?”

        “เธอเคยมาขอเงินฉันค่ะ แต่ฉันไม่ให้”

        “ขอเงิน? ขอเท่าไร?”

        “ครั้งแรกขอ 20 หยวน ครั้งที่สองขอ 800 หยวนค่ะ”

        “คุณรู้ไหมว่าเธอจะเอาเงินไปทำอะไร?”

        “ไม่ทราบค่ะ พ่อกับแม่ส่งเงินให้เธอทุกเดือน เดือนละ 50 หยวน อีกทั้งเธอก็มีแต้มคะแนนงานจากการใช้แรงงานในกองผลิตด้วยฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงยังขัดสนเงินทองอยู่อีก”

        “คุณรู้ไหมว่าปกติเธอไปติดต่อคลุกคลีอยู่กับใครบ้าง?”

        “ไม่ทราบเลยค่ะ ฉันเคยไปที่กองผลิตของเธอแค่ครั้งเดียวก็เพราะเรื่องที่เธอมาขอเงินฉัน 800 หยวนแล้วฉันไม่ให้พ่อกับแม่เลยโทรมาด่าฉันถึงที่บ้าน ฉันก็เลยตั้งใจจะไปคุยกับเธอให้รู้เรื่องว่าเราต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว มีปัญหาอะไรก็อย่าเอาแต่ฟ้องพ่อแม่ มันดูไม่โตเลยวันที่ฉันไปก็มีคนเห็นตั้งเยอะแยะค่ะ รวมถึงสิ่งที่เราคุยกันหลายคนก็ได้ยินเหมือนกัน”

        ชีหมิงเยว่ที่นั่งเงียบกริบอยู่ด้านข้างพลันถลึงตาใส่เธออย่างดุดันแววตาเต็มไปด้วยการข่มขู่เตือนสติ

        ชีชีเมินเฉยต่อสายตานั้นเสียสิ้นเธอเพียงแต่จ้องมองผู้พันหลี่อย่างตั้งอกตั้งใจ

        “สหายชีชี ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ เดี๋ยวผมจะส่งคนไปส่งคุณที่บ้าน”ผู้พันหลี่กล่าวด้วยท่าทีที่ดูเป็นงานเป็นการ

        ชีชีลุกขึ้นกล่าวลาโดยไม่ปรายตามองชีหมิงเยว่แม้แต่แวบเดียว

        ลู่เหย่กลับถึงบ้านในอีกสามวันให้หลังสภาพของเขาดูเหนื่อยล้าเต็มที แถมยังมีหนวดเครารุงรังไปทั้งใบหน้า

        “ทำไมถึงดูโทรมขนาดนี้คะ?”

        “ทำงานลากยาวมาตลอดน่ะสิ ผมแทบไม่ได้งีบเลย”

        “รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะทำอะไรให้ทาน”

        “อืม”

        พอลู่เหย่ทานจนอิ่มเขาก็ทิ้งตัวลงนอนหลับเป็นตายทันที

        แม้ชีชีจะอยากรู้ผลลัพธ์ใจจะขาดแต่เมื่อเห็นสภาพของเขาแล้ว เธอก็ไม่กล้าใจร้ายปลุกเขาขึ้นมา

        ลู่เหย่นอนยาวจนกระทั่งฟ้ามืดถึงได้ตื่นขึ้นพอลืมตาได้ก็ร้องประท้วงทันที “ชีชี ผมหิวจังเลย”

        ชีชียกบะหมี่คลุกซอสที่ร้อนกรุ่นมาวางตรงหน้าเขาจัดการมันจนเกลี้ยงภายในไม่กี่คำ

        “ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้างคะ?” เพราะความอยากรู้อยากเห็นของชีชีในที่สุดก็อดรนทนไม่ไหว

        “ยังไม่มีสรุปออกมาน่ะ” ลู่เหย่หยิบชามไปล้าง“ป้าหวังน่ะแค่โลภเห็นแก่เงิน ยังไม่พบความผิดอื่นแต่เรื่องนี้ร้ายแรงพอสมควร เห็นทีผู้บังคับกองพันหวังคงจะโดนหางเลขไปด้วย”

        “จะโดนยังไงคะ?”

        “ไม่รู้เหมือนกัน อาจโดนลดตำแหน่งล่ะมั้ง”

        “แล้วชีหมิงเยว่ล่ะ?”

        “ปัญหาของเธอซับซ้อนนิดหน่อยตรวจพบใบโอนเงินที่ทางบ้านส่งมาให้ทุกเดือนจริงๆแต่เธออธิบายไม่ได้ว่าเงินพวกนั้นหายไปไหนหมดทางเบื้องบนเลยสงสัยว่าเธออาจจะรวบรวมเงินทุนให้พวกกลุ่มจารชน”

        “คุณไม่ได้ตรวจสอบแล้วเหรอว่า เธอส่งเงินไปให้พวกครอบครัวหม่าหลงหมดน่ะ?”

        “นั่นก็เป็นแค่ข้อสงสัย ยังไม่มีหลักฐานมัดตัว อีกอย่างมีการบุกเข้าตรวจค้นหอพักของชีหมิงเยว่กับคอกวัวที่พวกตระกูลหม่าอาศัยอยู่จนทั่วแล้วแต่ก็ไม่พบของมีค่าอะไรเลยสักอย่าง”

        “แบบนี้ก็แปลกสิคะ”

        “เดี๋ยวสิ คุณรู้ได้ยังไงว่าผู้ชายคนนั้นชื่อหม่าหลง?”

        หัวใจของชีชีกระตุกวูบไปชั่วขณะ“อ๋อ... ชะ... ชีหมิงเยว่เป็นคนบอกน่ะค่ะ”

        “พวกคุณไปคุยเรื่องเขาตอนไหน?”

        “เธอก็แค่พูดโพล่งขึ้นมาน่ะค่ะ ฉันก็เลยจำได้”

        ชีชีแทบอยากจะตบปากตัวเองนักที่พูดจาไม่ระวัง

        เห็นทีคนเราไม่ควรพูดโกหกจริงๆ

        พอกล่าวคำลวงออกไปหนึ่งคำก็ต้องสร้างคำลวงอีกนับร้อยพันเพื่อมากลบเกลื่อนร่องรอย

        ลู่เหย่หรี่ตาลงเล็กน้อยพลางเก็บซ่อนแววตาเย็นเยียบเอาไว้ภายใน