บทที่ 7
คำถามข้อเดียว
ในระหว่างการเดินทางมายังแดนเหนือยิ่งทำให้เซี่ยจี้มองซิ่งหลิงประหนึ่งเทพเซียน ตัวนางไม่อิดออดหรือพูดว่าลำบากแม้แต่คำเดียว ทั้งเร่งให้เขาเดินทางโดยไว จากเดิมที่คาดไว้ว่าจะใช้เวลาสามวันก็ย่นระยะเวลาลงมาก เพียงแค่วันครึ่งรถม้าก็มาจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลจิ้งเวลาเย็นย่ำพอดิบพอดี
“หากแม่นางนำแผ่นหยกให้คุณชายกับมือ คุณชายคงยินดีมากขอรับ” เซี่ยจี้เลิกม่านไม้ไผ่ขึ้น ยื่นส่งแผ่นหยกประจำกายผู้เป็นายให้นางอย่างนอบน้อม
“เข้าใจแล้ว” ซิ่งหลิงเก็บแผ่นหยกไว้ในแขนเสื้อ ก้าวลงจากรถม้าโดยที่ไม่ต้องให้เซี่ยจี้ประคองแต่อย่างใด
“พ่อบ้านจะคอยนำทาง แม่นางไม่ต้องกังวล”
ซิ่งหลิงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเบาบาง ดวงตาคู่งามมองประเมินสิงโตหินหนึ่งคู่ตั้งวางอยู่หน้าประตูสีแดงบานใหญ่กำลังอ้าปากเผยให้เห็นคมเขี้ยวแหลมคมน่าครั่นคร้าม ขู่ขวัญผู้ไม่ประสงค์ดีให้หวาดกลัว
ดูแล้วคุณชายจิ้งผู้นี้คงไม่ใช่คหบดีธรรมดาทั่วไปแล้วกระมัง...
ซิ่งหลิงก้าวเดินผ่านธรณีประตูใหญ่ก็รู้สึกแปลกๆ จนครั่นเนื้อครั่นตัว นางมีฐานะเป็อี้จีในหอคณิกา ประตูส่วนมากที่นางผ่านได้ ถ้าไม่ใช่ประตูด้านหลังก็จะเป็ประตูข้าง...
ซิ่งหลิงไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง คิดเอาว่าคุณชายจิ้งผู้นี้จะมีจิตพิสมัย รู้สึกลึกล้ำยากไถ่ถอนเพียงเพราะผ่านราตรีที่เร่าร้อนมา ซ้ำยังเป็เพียงแค่ราตรีเดียว
คนเช่นเขา...นางมองเพียงปราดเดียวก็รู้แล้วว่าสมองของเขาไม่ได้อยู่ใต้สายรัดเอว
คนประเภทนี้ยากรับมือที่สุด!
“แม่นางเชิญ”
ซิ่งหลิงก้มหัวลงท่วงท่าเปี่ยมด้วยมารยาทและจริตแสนนอบน้อม ใบหน้าตั้งตรงแต่ดวงตาหลุบลง เดินตามหลังพ่อบ้านผมขาว ดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวลอบเหลือบมองสตรีด้านหลังอย่างพินิจพิเคราะห์
คุณชายไม่เคยเรียกสตรีใดเข้าหา ทั้งสตรีผู้นี้ก็ดูไม่คล้ายคณิกาทั่วไป...
ระหว่างทางจากประตูใหญ่มายังเรือนอักษรมีสตรีมากมายนั่งอยู่รายทาง พากันถูมือถูประคำสวดมนต์งึมงำแต่ซิ่งหลิงก็ไม่สนใจมองแม้แต่หางตา ยังคงสงบนิ่งเยือกเย็น ท่าทางนี้ของซิ่งหลิงล้วนตกอยู่ในสายตาของชายชราตรงหน้าทั้งสิ้น
เวลาผ่านไปเพียงครู่คนทั้งสองก็เดินมาถึงเรือนอักษรทั้งยังเดินเข้าไปด้านในโดยไม่ติดขัดท่ามกลางสายตาใคร่รู้แสนร้อนแรงที่จ้องไล่หลังมานี้ทำให้ซิ่งหลิงรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ แต่ก็พยายามวางเฉย ถ้าสายตาเ่าั้เปรียบประหนึ่งหอกดาบ ป่านนี้ร่างนางคงพรุนไม่ต่างจากหมอนปักเข็ม
“คุณชายแม่นางซิ่งหลิงมาแล้วขอรับ”
“ให้นางเข้ามา”
เสียงทุ้มต่ำทรงพลังจากด้านในฟังดูไม่เหมือนคนป่วยไข้เลยแม้แต่น้อย ซิ่งหลิงก้าวเดินขึ้นไป นางยังคงหลุบตาต่ำ ยอบกายลงคำนับ
“ซิ่งหลิงคารวะคุณชายจิ้ง ขอให้คุณชายจิ้งสุขภาพดีในเร็ววัน”
“เงยหน้าขึ้น” จิ้งเส้าหวงมือรองใต้คาง มองสตรีตรงหน้าที่เงยหน้าขึ้นตามคำสั่ง คนทั้งสองลอบประเมินมองกันและกันอย่างชัดเจนในหนนี้
คุณชายจิ้งผู้นี้ใบหน้าคมเข้มชัดเจน คิ้วกระบี่พาดเฉียงองอาจ ั์ตาพยัคฆ์ ดวงตาเป็ประกายแฝงไว้ด้วยความน่ายำเกรง เครื่องหน้าทั้งห้าล้วนผสานกันอย่างลงตัว เป็บุรุษที่หน้าตาหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ
สำหรับคณิกาผู้นี้จิ้งเส้าหวงก็พยายามมองนางให้ละเอียดมากขึ้น ใบหน้าเล็กกระจิริด คิ้วเรียวยาวดุจใบหลิว ดวงตาดอกท้อของนางสุกใสเป็ประกายชวนลุ่มหลง ซ้ำยังใสกระจ่างจนทำให้เขาเห็นเงาของตนเองสะท้อนอยู่ในั์ตาของนาง ขนตาดกหนาเป็แพยาวปลายจมูกเล็กเชิดขึ้นน้อยๆ ปากบางเป็กระจับแต้มชาดเพียงเบาบางก็ทำให้สตรีตรงหน้าเป็หญิงงามอย่างหาจับตัวได้ยาก
“ข้ามีคำถามให้เ้าหนึ่งเื่” กว่าจิ้งเส้าหวงจะหาเสียงตนเองพบก็นิ่งไปพักใหญ่
“เชิญคุณชายเ้าค่ะ” ซิ่งหลิงผงกหัวรับเล็กน้อย ตอบโต้ด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย
“หากเ้าเป็เ้าของเสบียงกรังนับร้อยเกวียน เกิดของเ่าั้เสียหายไปสักสี่ส่วน เ้าจะจัดการกับเสบียงที่เสียหายอย่างไร”
ซิ่งหลิงแปลกใจไม่น้อยกับคำถามของเขา ความแปลกใจนี้ของนางทำให้จิ้งเส้าหวงเข้าใจว่านางไม่รู้ ในขณะที่กำลังบอกใบ้เป็นัย ซิ่งหลิงกลับตอบขึ้นเสียก่อน
“ทำลายทิ้งเ้าค่ะ”
คำตอบนี้ทำให้แววตาจิ้งเส้าหวงส่องประกายแวบหนึ่งแล้วเร้นลับหายวับไปในทันที ถามต่อด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยราบเรียบ
“เพราะเหตุใด”
“หากข้าเป็เ้าของเสบียง เสบียงที่สูญไปคือจำนวนเงินที่หายไปเช่นกัน แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเหตุใดเสบียงถึงเสียหาย ทั้งการนำเสบียงเ่าั้แจกจ่ายไปให้ผู้อื่นฟังดูไม่เลวทั้งยังได้คำสรรเสริญกลับมาไม่น้อย
เกิดคนเ่าั้ล่วงรู้ว่าของที่ได้รับมาโดยไม่ต้องเสียเงินแม้แต่อีแปะเดียวนี้มาจากการที่เสบียงเสียหาย ก็คงพากันคาดหวังเฝ้ารอให้เสบียงเสียหายอยู่บ่อยครั้ง ความคาดหวังนี่จะต่างอันใดกับคำสาปแช่ง ทั้งเสบียงพวกนั้นมีจำนวนมากจู่ๆ เกิดปล่อยเข้าสู่ตลาดโดยไม่มีราคา ร้านค้าอื่นๆ คงพากันสูญรายได้ คงคับแค้นตัวข้าไม่มากก็น้อย
เื่น้อยดีกว่าเื่มาก หากทำลายให้จบสิ้นไปั้แ่แรกก็จะไร้เื่หยุมหยิมพรรค์นี้กวนใจ แม้จะฟังดูแล้วแล้งน้ำใจไปสักหน่อยแต่ก็มิใช่ทุกคนที่จะยินดีกับการแจกจ่ายแบ่งปัน มีผู้รับย่อมมีผู้เสียเ้าค่ะ”
คำตอบฉะฉานมั่นใจทั้งยังแจกแจงอย่างละเอียดนี้ทำให้จิ้งเส้าหวงยกยิ้มมุมปากอย่างหาได้ยาก เช่นเดียวกับชุนจี้และตงจี้ที่ได้ยินก็ลอบชมเชยตัวนางอยู่ในใจ
ผู้ที่สามารถขูดรีดทรัพย์สินจากคุณชายได้ย่อมต้องเฉลียวฉลาดประมาณนี้จึงจะเหมาะสม!
--------------
ข้าก็ร้ายเช่นนี้มีอีบุ๊กแล้วนะคะ 3 เล่ม (จบ)
ออกครบทั้งสามเล่มแล้วจ้า ตอนนี้มีโปรลดราคาอยู่ด้วยนะคะ 199 บาท
จำหน่ายทั้งเว็ป Meb / hongsamut / dek-d
11K
