กาลสะดุ้งลุกขึ้นจากเตียง ความทรงจำที่โถมเข้ามาในหัวทำให้เขารู้สึกมึนงงและเ็ป มันไม่ใช่แค่ภาพหรือเสียง แต่มันเต็มไปด้วยอารมณ์ ความเศร้า ความสิ้นหวัง และความเ็ปที่แทรกซึมลึกเข้าไปในจิตใจของเขา
ภาพในหัวเริ่มชัดเจนขึ้น เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ชื่อ “กาล” เช่นเดียวกับเขา แต่เด็กหนุ่มคนนี้อาศัยอยู่ในญี่ปุ่น ชีวิตของเขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิง กาลคนเดิมเติบโตในครอบครัวที่อบอุ่น จนกระทั่งอุบัติเหตุรถชนคร่าชีวิตพ่อแม่ของเขาไปเมื่อสองปีก่อน หลังจากนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกลายเป็สถานที่ที่เงียบงันและอ้างว้าง
เด็กหนุ่มใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในอพาร์ทเมนต์เล็กๆ แห่งหนึ่ง เขาไม่มีเพื่อนสนิท ไม่มีใครที่เข้าใจเขา ชีวิตประจำวันของเขาถูกขับเคลื่อนด้วยความว่างเปล่าและกิจวัตรเดิมๆ เขาตื่นขึ้นมาไปโรงเรียน กลับบ้าน เล่นเกม หรืออ่านมังงะเพื่อหลีกหนีจากความเป็จริง เขามักใส่แว่นตาหนาเตอะปิดบังใบหน้าที่แท้จริง ทำให้ไม่มีใครสนใจหรือใส่ใจเขาเลย
ความเ็ปจากการสูญเสียและความเหงาที่สะสมมายาวนานในที่สุดก็นำเขาไปสู่ขอบเหวแห่งความสิ้นหวัง ในคืนนั้น... คืนสุดท้ายก่อนที่กาลในความทรงจำจะตัดสินใจกรีดข้อมือตัวเอง เขานั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ สายตาจับจ้องไปที่ข้อความสุดท้ายที่เขาพิมพ์ในบล็อกส่วนตัว:
“ถ้าฉันหายไป จะมีใครสังเกตไหม? จะมีใครสักคนที่เสียใจหรือเปล่า?”
ไม่มีใครตอบ ไม่มีใครสนใจ และในความเงียบงันนั้น เขาตัดสินใจจบทุกอย่าง เสียงความคิดสุดท้ายในหัวของเขาคือคำถามที่วนเวียนไม่จบสิ้น:
“ฉันมีค่าพอที่จะอยู่ต่อไปหรือเปล่า?”
ความทรงจำหยุดลงเพียงเท่านั้น แต่ความรู้สึกยังคงอยู่ กาลสะบัดหัวพยายามขจัดความรู้สึกหนักอึ้งที่เกาะกุมจิตใจของเขา
“เด็กคนนี้... ชีวิตของเขามัน...” กาลพูดไม่ออก ความรู้สึกหน่วงในใจทำให้เขาไม่อาจเพิกเฉยต่อสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้ได้
เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง:
[ระบบตรวจพบความรู้สึกเศร้าหมองและพฤติกรรมที่อันตรายจากเ้าของร่างเดิม เริ่มการปรับเปลี่ยนเพื่อความเหมาะสม]
ข้อความที่ปรากฏทำให้กาลตื่นตัว
“ปรับเปลี่ยน? หมายความว่าไงวะ?!” กาละโถาม แต่ระบบยังคงทำงานต่อไปโดยไม่สนใจเขา
[เริ่มกระบวนการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์เพื่อเพิ่มศักยภาพและความมั่นใจของผู้ใช้]
ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของกาล เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกหล่อหลอมใหม่ เสียงข้อความของระบบดังขึ้นต่อเนื่อง:
[เพิ่มดวงตาด้วยคุณสมบัติพิเศษ: ดวงตาสีน้ำเงินราวกับอัญมณี ซึ่งผู้ที่มองเห็นจะตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ]
[ปรับแต่งโครงหน้าผู้ใช้: รูปหน้าเรียวได้รูป ราวกับเทวดาตก์]
[ปรับรูปร่าง: เสริมความสมส่วนและสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบ]
[การเปลี่ยนแปลงเสร็จสิ้น ผู้ใช้สามารถตรวจสอบรูปลักษณ์ใหม่ได้]
กาลรีบวิ่งไปยังกระจกในห้องน้ำ เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ใบหน้าที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ใบหน้าที่เขาจำได้ มันคมคายจนแทบดูเหมือนนายแบบ ดวงตาสีฟ้าราวกับอัญมณีเปล่งประกาย ลึกซึ้งจนดูราวกับมีมนต์สะกด ใบหน้าคมเข้ม ริมฝีปากได้รูป และผิวที่เนียนใสไร้ที่ติ ราวกับภาพลวงตา
“นี่มันอะไรกันวะ…” กาลพูดไม่ออก มือยกขึ้นััใบหน้าของตัวเองด้วยความใ
[หมายเหตุ: รูปลักษณ์ที่ได้รับการปรับเปลี่ยนเป็ไปตามศักยภาพสูงสุดของร่างกายผู้ใช้ แต่แนะนำให้ผู้ใช้ยังคงรักษาภาพลักษณ์เดิมเพื่อไม่ให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติในสภาพแวดล้อม]
เสียงของระบบทำให้กาลนึกถึงแว่นตาของเ้าของร่างคนเก่า เขาหยิบมันขึ้นมาสวม ใบหน้าที่เคยหล่อเหลากลับดูธรรมดาเหมือนเดิมทันที
“ระบบ… มึงบ้าไปแล้วหรือเปล่า” กาลพึมพำ แต่ในใจลึกๆ เขารู้สึกถึงโอกาสใหม่ที่อาจรอเขาอยู่ในโลกที่ไม่ธรรมดานี้