เยี่ยนหวงที่เดินทางถึงชายแดนแล้ว ทหารที่ลี่ฟางติดสินบนก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบากจนเกินไป แรงงานที่เขาต้องใช้ก็เป็เพียงงานเบาที่ถูกจัดไว้ให้ บ้านพักถึงจะเก่าโทรมแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะใช้ชีวิตอยู่อย่างลำบาก ของมีค่าที่ลี่ฟางให้พกติดตัวมาก็ใช้ในการติดสินบนจึงทำให้เขามีชีวิตที่ดีกว่านักโทษคนอื่น
ลี่ฟางอ่านจดหมายที่บิดาส่งมาให้ก็วางใจ หากบิดาได้รับการอภัยโทษนางคงมอบเงินให้เขาเพื่อไปตั้งตัวได้อีกครั้ง ถึงโทษจะไม่ได้ร้ายแรงแต่คงต้องใช้ชีวิตอยู่ที่ชายแดนอีกหลายปี มือของนางยื่นถึงเพียงช่วยให้เขามีความเป็อยู่ที่ไม่ลำบากเกินไปก็เท่านั้น
สบู่ชุดแรกทำออกมาก็ให้ทุกคนได้ลองใช้ พ่อบ้านจางหน้าบานแต่เช้า เขาพูดคุยไปทั่วถึงความสำเร็จในครั้งนี้(เขาเป็คนทำโซดาไฟออกมาจึงโม้ได้หลายวัน) ถึงพ่อบ้านจางจะให้บ่าวในเรือนใช้แบบที่ไม่มีกลิ่นแต่ทุกคนก็ไม่มีใครตำหนิเขา ลี่ฟางส่ายหัวกับความตะหนี่จนเกินไปของพ่อบ้านจาง
ร้านสบู่เปิดตัว ลี่ฟางอายุครรภ์ก็เข้าเดือนที่เจ็ดแล้ว ตอนนี้นางแทบจะใช้ชีวิตลำบาก จะเดินก็ต้องมีคนประคองสองคน แม่นมจางยังคงตามติดนางเป็เงา หมออู่เริ่มให้ลดปริมาณอาหารในแต่ละมื้อของนางลง ขนมก็ให้เว้น เพราะเขากลัวเด็กในท้องจะตัวใหญ่เกินไป
แขกอีกคนที่มาเยือนจวนตระกูลจางเป็ประจำคือภรรยาหมออู่ นางช่วยดูแลลี่ฟางั้แ่ที่รู้ว่าตั้งครรภ์ นางสงสารลี่ฟางกับชะตาชีวิตที่ได้พบเจอ หากมีของดีอันใดนางจะรีบนำมามอบให้ลี่ฟางก่อน นางถึงกับออกปากอยากรับลี่ฟางเป็บุตรบุญธรรมกับหมออู่อยู่หลายครั้ง
"ฟางเออร์ เ้าไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแลนอกจากแม่นมจาง เ้ามาเป็บุตรบุญธรรมข้าดีหรือไม่ ข้าไม่มีบุตร ต่อไปหากเ้ามีเื่ หรือจะแต่งงานใหม่ก็ยังมีครอบครัวของข้าหนุนหลัง" ฮูหยินอู่จับมือลี่ฟางแล้วบอกสิ่งที่นาง้า เมื่อได้อยู่ด้วยกันบ่อยครั้งเข้า จากสงสารก็เปลี่ยนเป็รักดุจลูก
"ข้าขอบคุณที่ฮูหยินเมตตาเ้าค่ะ หากไม่รังเกียจที่ข้าเป็สตรีไร้ยางอาย ข้ายินดีที่จะกตัญญูต่อพวกท่านเ้าค่ะ" หากจะกล่าวว่าั้แ่ข้ามภพมาอีกสองคนที่ดีกับนางนอกจากแม่นมจางกับกู้หลิวหยางก็หมออู่และฮูหยินอู่
ฮูหยินอู่ยิ้มทั้งน้ำตาคลอ ในที่สุดนางก็มีบุตรเป็ของตนเอง แล้วยังจะมีหลานให้ได้อุ้มอีกด้วย ชีวิตนี้นางไม่ผิดต่อสามีอีกแล้ว นางกอดลี่ฟางพร้อมทั้งกล่าวดี ดี ดี อยู่หลายครั้ง
พวกเขาจัดงานเลี้ยงภายในเรือนเท่านั้น มีเพียงครอบครัวหมออู่กับบ่าวไพร่ แต่หมอยังคงแจ้งเื่ที่เขารับลี่ฟางเป็บุตรบุญธรรมกับสหายสนิทอีกหลายคน เพียงแต่ยังไม่ได้เปิดตัวเท่านั้น รอให้ลี่ฟางคลอดลูกเสียก่อน เขาจะอุ้มหลานไปอวดสหายที่เคยดูแคลนเขาไว้ว่าเขาไม่มีน้ำยา
หลังจากวันที่รับลี่ฟางเป็บุตร ฮูหยินอู่กลับหมออู่ก็แทบจะย้ายมาอยู่ที่จวนลี่ฟางเลย เพราะเขากังวลว่านางจะคลอดในเร็ววันนี้ แม่นมมารออยู่ในจวนแล้ว ส่วนหมอตำแยอยู่ในหมู่บ้านหากวันไหนที่เจ็บท้องก็ไปรับตัวมาได้ทันที แล้วมีหมออู่อยู่ด้วยตลอดจึงไม่น่าเป็ห่วงมากนัก
กู้หลิวหยางเดินทางไปสอบจวี่เหรินแล้ว เขายังคงติดต่อถามไถ่ลี่ฟางตลอด เขายังบอกนางว่าหากนางคลอดเขาจะนำของไปรับขวัญบุตรของนางอีกด้วย
อาจจะเป็เพราะการดูแลของแม่นมจางและฮูหยินอู่ ลี่ฟางเข้าเดือนที่เก้าจึงได้เจ็บท้อง โชคดีของนางที่ผ่านเดือนเจ็ดกับเดือนแปดมาได้ หมออู่จึงมั่นใจว่าทั้งแม่และลูกต้องปลอดภัย ถึงอย่างนั้นในจวนก็ยังเตรียมยามากมายเผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น
ลี่ฟางที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง นางรู้สึกปวดท้องจนส่งเสียงครางออกมา เสี่ยวชินที่มานอนเฝ้านางในคืนนี้โดนแม่นมจางกำชับมาแล้วว่าให้ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาก็ลุกขึ้นจุดเทียนในห้อง ก็เห็นสีหน้าของนายหญิงมีเหงื่อซึมออกมาตามหน้าผาก
"นายหญิงปวดท้องหรือเ้าคะ" ลี่ฟางกัดฟันพยักหน้าให้เสี่ยวชิน
เมื่อเห็นเช่นนั้นเสี่ยวชินก็รีบวิ่งออกไปะโเรียกทุกคนทันที ภายในจวนตระกูลจางจึงวุ่นวายไปหมด ยังดีที่มีหมออู่ที่สติดีที่สุดแจ้งให้บ่าวไปรับหมอตำแย ที่เหลือก็ให้เต็มห้องคลอด แม่นมจาง ฮูหยินอู่ล้วนแล้วแต่ทำอันใดไม่ถูก จนได้ยินเสียงหมออู่สั่งงานจึงได้รีบเข้าไปดูลี่ฟาง
"อดทนประเดี๋ยวลูกรัก ท่านพ่อเ้าให้คนไปรับหมอตำแยแล้ว" ฮูหยินอู่ซับเหงื่อให้ลี่ฟาง นางไม่เคยตั้งครรภ์มาก่อนแต่เห็นสีหน้าของลี่ฟางที่ต่อสู้กับความเ็ปก็อดจะสงสารไม่ได้
ตอนนี้หมออู่ให้เสี่ยวไห่อุ้มลี่ฟางไปห้องรอคลอดแล้ว เขาแยกตัวออกไปเตรียมยาเร่งคลอดแทน หมอตำแยมาถึงก็ไม่ได้เสียเวลาถามอันใดเพิ่มทั้งคู่รีบเข้าไปในห้องทันที ตำแหน่งทารกอยู่ถูกที่แล้ว ตอนนี้รอเวลาให้ปากมดลูกเปิดเท่านั้น
แต่ลี่ฟางเหมือนจะรอไม่ไหว นางไม่เคยรู้สึกทรมานเช่นนี้มาก่อน เคยถูกยิงหรือโดนแทงมาก่อนแต่เทียบกับความเ็ปที่ร่างจะแยกออกจากกันในตอนนี้ไม่ได้เลย จนอดที่จะนึกถึงอดีตของภพก่อนไม่ได้ หากแม่ของนางต้องเ็ปจากการคลอดขนาดนี้ทำไมถึงทิ้งนางได้ลงคอ หากไม่อยากเจ็บเช่นนี้ทำไมไม่ทำแท้ง ปล่อยให้นางเกิดมาแล้วทิ้งนางทำไม
อาจจะเป็เพราะคิดไปเรื่อยแล้วอยู่ใน่จิตใจอ่อนแอนางร้องไห้ออกมา ฮูหยินอู่ที่อยู่ในห้องคิดว่านางเ็ปก็ลูบหัวปลอบโยนตลอดเวลา แม่นมจางนำน้ำแกงมาป้อนนางให้มีแรงเบ่งคลอด ใน่เวลานี้นางมองไปรอบๆห้องคนพวกนี้คือคนที่รักนางโดยแท้จริง ด้านนอกบ่าวก็ตื่นขึ้นมากันทุกคน นางจะน้อยใจเื่ของภพก่อนไปทำไม เมื่อคิดได้ก็ยิ้มให้ทุกคนว่านางยังไหว
ความเ็ปไม่ได้มาตลอดเวลา นางจึงมีเวลาได้หายใจบ้าง หากปวดมากๆนางอยากจะขอให้หมออู่ผ่าท้องนางเสียเลย นางทำได้เพียงกัดปากจนเืออกไปหมด แม่นมจางเห็นก็ปวดใจจนต้องไปหาผ้ามาให้นางกัดแทน
หมอตำแยให้ลี่ฟางนั่งพิงหัวเตียงคลอดในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน นางเจ็บท้องั้แ่กลางดึกจนฟ้าเกือบสว่างปากมดลูกก็เปิดออกไม่มาก จนหมออู่กลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเด็กในท้องจึงให้ยาเร่งคลอดกับนาง เมื่อได้รับยาความปวดก็ยิ่งทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้น
ทางด้านลี่ฟางที่เ็ปจากการคลอดอย่างหนัก หลินจางหย่งที่พักอยู่ในโรงเตี๊ยมกำลังเดินทางกลับเมืองหลวงก็เจ็บหัวใจจนคนติดตามล้วนทำอันใดไม่ถูก ความเจ็บเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน มันเหมือนจะขาดใจ เจ็บจนเกือบประคองสติไว้ไม่อยู่ แต่เพียงไม่นานก็หายไป แต่เปลี่ยนเป็ความว่างเปล่าที่มีสิ่งใดหายไปแทน
ความรู้สึกเช่นนี้เขาก็ตอบไม่ได้ว่าคือสิ่งใด แต่วูบหนึ่งในความคิดปรากฏใบหน้าของลี่ฟางขึ้นมา เขาได้แต่สลัดหัวเพราะเป็สิ่งที่เขาอาจจะคิดไปเอง
1K
