เช้าวันนี้หลังจากที่ทุกคนไปแปลงนากันหมดแล้วเหมยอิงก็เตรียมตัวเข้าเมืองเพื่อไปหาลู่ทางในการขายของ ก่อนที่จะให้อาและพี่ชายหลิงหยางเข้าไปขาย
แต่งตัวเสร็จแล้วเธอจึงเดินไปบ้านผู้ใหญ่บ้านเพื่อรอขึ้นรอสองแถวไปในเมือง มาถึงเธอก็ขึ้นไปนั่งรอเพราะอีกประมาณ 1 ค่อนก็จะออกเดินทางแล้ว เมื่อขึ้นมานั่งในรถเธอก็พบกับชาวบ้าน5-6 คนนั่งอยู่ในนั้น
"เหมยอิง ที่ตกน้ำนะหายดีแล้วหรอตอนแรกฉันคิดว่าเธอน่าจะตายไปก็ดี แล้ววันนี้เข้าเมืองหรอไม่รู้จักช่วยงานที่บ้านบ้างนะ เป็เธอนี่สบายดีนะไม่ต้องทำอะไรได้แต่นั่งๆนอนๆแล้วก็ออกไปเที่ยวในเมือง เอาเปรียบคนอื่นเนี่ยสบายดีไหม"
"ไม่เอานะหวังอี้ ทำไมถึงพูดกับเหมยอิงแบบนั้น"
"ป้าต้องขอโทษแทนหลานป้าด้วยนะเด็กคนนี้ปากไม่ค่อยมีหูรูดนะจ๊ะ"
"ค่ะ หนูไม่ถือสาเสียงนกเสียงกาหรอกค่ะ คำโบราณเขาว่าไว้หมาเห่าอย่าเห่าตอบนะ"
พอทุกคนได้ยินก็เงียบไปรู้สึกว่าเหมือนอินพูดจาแปลกๆไป ปกติถ้าเหมยอิงโดนหวังอี้ว่าแบบนี้ก็จะด่ากันกลับ เถียงกันไปกันมาจนทุกคนรำคาญ
"นี่แกว่าฉันเป็หมาหรอนังเหมยอิง" หวังอี้พูดขึ้นพร้อมกับยกมือชี้มาทางเธอ เมื่อเธอได้ยินก็ปายตามองและหันหน้าหนีออกไปข้างนอกไม่พูดอะไรอีก
รถออกมาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงในเมือง เธอรู้สึกทรมานกับการนั่งรถ2แถวมากมันเวียนหัวและเจ็บก้นมาก กว่าจะถึงเธอเกือบอ้วกไปหลายรอบ
เมื่อไปถึงในเมืองเธอก็เริ่มสำรวจดูร้านค้าต่างๆว่ามีอะไรขายบ้าง มีร้านอาหารแล้วภัตตาคารอยู่กี่ที่ขายอะไรบ้างเธอเดินวนและสอบถามผู้คนให้ได้ข้อมูลมากที่สุด
เธอตัดสินใจเลือกภัตตาคารแสงดาวเนื่องจากภัตตาคารนี้มีการขายอาหารหลากหลายและแน่นอนที่สุดมีการขายอาหารจานปลาและกุ้งด้วยเธอจึงเดินเข้าไปสอบถามเื่การรับซื้อวัตถุดิบของภัตตาคาร
"สวัสดีค่ะ ฉันจะขอสอบถามเื่การรับซื้อวัตถุดิบของภัตตาคารค่ะไม่ทราบว่าสามารถติดต่อพูดคุยกับใครได้คะ"เธอเดินเข้าไปถามกับเสี่ยวเอ้อคนหนึ่ง
"กับผู้จัดการร้านครับ เดี๋ยวยังไงคุณไปรอที่หลังร้านนะครับเดี๋ยวฉันไปแจ้งกับผู้จัดการให้"เสี่ยวเอ้อคนนั้นพูดเสร็จแล้วก็เดินออกไป
เธอเดินออกมาและอ้อมมาที่หลังร้าน รอสักประมาณ 5 นาทีก็มีคุณลุงท่าทางใจดี เดินเข้ามาหา
"หนูหรือเปล่า ที่ทางอาไป๋แจ้งว่าจะมาถามเื่การรับซื้อวัตถุดิบของภัตตาคาร"คุณลุงใจดีพูดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาหา
"ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะหนูชื่อเหมยอิงนะคะ พอดีหนูจะมาถามว่าที่นี่รับซื้อวัตถุดิบพวกปลากับกุ้งหรือเปล่าคะ"
"โอ้ รับสิรับหนูมีมันมาหรือเปล่าวันนี้ "ผู้จัดการพูดขึ้นเพราะที่ร้านกำลังมีปัญหาเนื่องจากอาหารจำพวกปลาและกุ้งหาได้ยากมาก่นี้ลูกค้าก็ถามหาเยอะมากแต่วัตถุดิบที่ร้านสามารถหามาได้ทุกวัน
"วันนี้หนูไม่ได้เอามาค่ะหนูแค่มาลองสอบถามก่อนแล้วที่นี่รับซื้อยังไงค่ะ"
"เรารับซื้อกิโลละ 1- 5 หยวน ถ้าปลาตายแล้วกิโลละ 1-2 หยวน ถ้าปลายังไม่ตายกิโลละ 3-5 หยวน อยู่ที่ขนาด"
"ค่ะถ้ายังงั้นอีก 2 วัน หนูจะไปจับปลากับกุ้งที่บ้านมาขายให้นะคะ แล้วที่นี่มีรับซื้อผลไม้ด้วยไหมคะ"เธอพูดขึ้นหลังจากที่นึกขึ้นได้ว่ายังมีสับปะรดกับสละให้ขายได้อยู่
"ผลไม้หรอ ทางเราก็รับซื้ออยู่นะว่าแต่ผลไม้หนูเป็ผลไม้อะไรล่ะ เรามีเ้าที่ซื้อประจำอยู่แล้วถ้าเกิดเหมือนกันก็อาจจะไม่สามารถซื้อให้ไม่ได้นะ"ผู้จัดการพูดขึ้นเพราะที่ร้านก็มีผลไม้ จำพวกแตงโม แอปเปิ้ล ส้ม อยู่แล้ว
"ของหนูเป็สับปะรดกับสละค่ะ"
"ผลไม้หายากเลยนะเนี่ยทางเรารับซื้อ แถวนี้ไม่มีขายหรอกถ้าจะมีขายก็ในเมืองที่ปักกิ่งนู่น"ผู้จัดการพูดขึ้นอย่างดีใจที่จะมีผลไม้หายากช่วยในการเรียกลูกค้าเข้าร้านเพิ่มขึ้น
"ได้ค่ะเดี๋ยวอีก 2 วันเอามาขายพร้อมกันเลยนะค่ะ ว่าแต่รับชื้ออย่างไรบ้างค่ะ"ผลไม้หายากเธอคิดว่าราคาก็ต้องดีด้วยสินะ^-^
"สับปะรดกิโลกละ 5 หยวน สละกิโลละ 7 หยวน เพราะเป็ผลไม้หายากนะเนี้ย เลยให้ราคาสูง"
"ขอบคุณค่ะผู้จัดการ ถ้าอย่างนั้นวันนี้เหมยขอตัวกับก่อนนะค่ะ อีก2วันพบกันค่ะ" เธอพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น ก็นี้เป็การหาเงินครั้งแรกของเธอในยุคนี้ เธอก็อดตื่นเต้นไม่ได้นะสิ
เมื่อออกจากภัตตาคารแล้วเธอก็รีบไปขึ้นรถของหมู่บ้านเพราะเวลานี้ใกล้จะออกแล้วเธอจะได้กลับไปข่าวดีบอกทุกคน
16K
