ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        มู่อวิ๋นจิ่นหันจ้องไปที่ฉู่ชิง“งานแต่งงานของน้องสี่  หากต้องปลอบก็คงเป็นหน้าที่ของท่านอ๋องหรงมิใช่ของหม่อมฉันเพคะ”

        ฉู่ชิงยิ้มเจื่อน“ถ้าอย่างนั้นเปิ่นหวงจื่อคงยุ่งเรื่องของคนอื่น ต้องขออภัยด้วยที่รบกวน”

        ก่อนไปฉู่ชิงมองฉู่ลี่ก่อนกล่าวเสริมอีกหนึ่งประโยค “น้องหก พรุ่งนี้เสด็จพ่อเรียกพวกเราไปเข้าเฝ้าหารือในยามเฉินสือ[1] เจ้าอย่าลืมล่ะ”

        “อืม” ฉู่ลี่ตอบเสียงนิ่งแล้วเดินขึ้นม้า และมีมู่อวิ๋นจิ่นเดินตามไปทีหลัง

        ด้านนอกรถม้าฉู่ชิงสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ของทั้งสองคนที่ยากอธิบาย

        …

        บนรถม้ามู่อวิ๋นจิ่นนั่งเท้าแขนอยู่ริมหน้าต่าง มองบรรยากาศภายนอกที่ไกลสุดลูกหูลูกตา พร้อมกับความรู้สึกในใจที่ยากจะอธิบายด้วยเช่นกัน

        กระทั่งไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเพียงใดรถม้ากลับมาหยุดที่หน้าวัดสุ่ยอวิ๋น มู่อวิ๋นจิ่นจึงหันขวับอย่างแปลกใจ “ทำไมมาที่นี่อีกแล้ว?”

        “เปิ่นหวงจื่อมีธุระกับท่านอาจารย์ไฮว๋หยวน เจ้าออกไปเดินเล่นก่อนแล้วกัน” ฉู่ลี่เดินลงจากรถม้าไปก่อน

        มู่อวิ๋นจิ่นเบะปากอย่างจำใจเลือกนั่งอยู่บนรถม้าแทนที่จะลงไปเดินเล่น

        พอเห็นฉู่ลี่และติงเสี่ยนเดินเข้าวัดสุ่ยอวิ๋นไปมู่อวิ๋นจิ่นก็เปล่งเสียงเรียก “จื่อเซียง…”

        “บ่าวอยู่เจ้าค่ะ” จื่อเซียงเดินเข้ามายืนข้างหน้าต่าง

        “ที่ใกล้ๆ วัดสุ่ยอวิ๋น มีอะไรอร่อยทานบ้างไหม?” มู่อวิ๋นจิ่นเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย

        จื่อเซียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ส่ายหน้า“บ่าวไม่แน่ใจ แต่เคยได้ยินแม่นมเสิ่น และฉินไท่เฟยชอบทานอาหารเจที่วัดสุ่ยอวิ๋นมากบอกย้ำแล้วย้ำหนาว่ารสชาติอร่อยจับใจ”

        “หรอ อาหารเจเนี่ยนะ?” มู่อวิ๋นจิ่นเลิกคิ้ว พอคิดถึงอาหารเจก็รู้สึกถึงรสชาติที่จืดชืดขึ้นมาแต่วันนี้นางไอด้วยรู้สึกคันคอมาตลอดทั้งวัน รวมทั้งได้ฟังจื่อเซียงเอ่ยถึงอาหารเจที่นี่กลับยากลองชิมว่าจะอร่อยสมคำร่ำลือจริงไหม

        จากนั้นไม่นานมู่อวิ๋นจิ่นเดินลงจากรถม้า ก่อนจะหันไปส่งสายตาปริบ ๆ ให้จื่อเซียง “วันนี้ข้าพกเงินติดตัวมาเยอะไปกัน ไปลองอาหารเจ!”

        “ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ” จื่อเซียงเดินเคียงข้างมู่อวิ๋นจิ่นไป

        ที่หน้าประตูวัดสุ่ยอวิ๋นมีพระหลายรูปยืนอยู่ที่นั่น แต่ด้วยมู่อวิ๋นจิ่นมาที่วัดนี้หลายครั้ง พระท่านจึงจำนางได้แล้วก้มหน้าแสดงการต้อนรับ

        “ขอสอบถามเจ้าค่ะ มิทราบว่าไปทานอาหารเจได้ที่ไหนเจ้าคะ?” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยถาม

        “เรียนพระชายาหก เดินตรงเข้าไปในวัดแล้วเลี้ยวซ้าย จากนั้นเดินตรงไปจนถึงเขตจิ้งซินย่วนที่นั่นมีโรงทานของทางวัดอยู่” พระรูปนั้นอธิบาย

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้าและกล่าวขอบคุณจากนั้นจึงเลี้ยวซ้ายเดินไปยังเขตจิ้งซินย่วน

        หลังจากเดินไปได้ไม่นานนักมู่อวิ๋นจิ่นก็มาถึงหน้าประตูจิ้งซินย่วน ได้ยินเสียงสวดมนต์ภาวนาอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นพลันเกิดความสบายใจอย่างบอกมิถูก

        เมื่อก้าวเข้าไปด้านในก็มีพระรูปหนึ่งเดินมาต้อนรับ “คารวะพระชายาหก”

        “พระชายาของพวกเราอยากลองทานอาหารเจของทางวัด รบกวนพระคุณเจ้าช่วยตระเตรียมให้ด้วยเจ้าค่ะ”จื่อเซียงบอกกล่าว

        “เชิญพระชายารอสักครู่”

        เมื่อพระเดินไปแล้วมู่อวิ๋นจิ่นก็เดินหาที่นั่ง  โดยมีจื่อเซียงนั่งลงด้านข้างเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะมีกาน้ำชาวางไว้ จึงช่วยรินให้มู่อวิ๋นจิ่น

        มู่อวิ๋นจิ่นกำลังรู้สึกคันคอพอดีจึงหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบ จากนั้นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาดอกไม้ตลบอบอวลจนทำให้รู้สึกชุ่มลำคอ

        “ศิษย์พี่ บาดแผลของข้าใกล้หายดีแล้ว วันพรุ่งนี้สามารถฝึกวิทยายุทธ์เป็นเพื่อนท่านได้แล้ว”

        “ศิษย์น้อง รอดูอาการอีกสักสามสี่วันเถอะ บาดแผลหนักของเจ้าเพิ่งเริ่มหายดียังต้องพักฟื้นอีกสักระยะหนึ่ง หากรีบร้อนฝึกวิทยายุทธ์ เกรงว่าจะเป็นผลเสียต่อร่างกายในวันข้างหน้า”

        “ได้ ศิษย์พี่”

        บทสนทนาของพระทั้งสองรูปในห้องดังออกมาจนมู่อวิ๋นจิ่นที่กำลังนั่งก้มหน้าจิบชาอยู่นั้นได้ยินทั้งหมด มือที่ถือถ้วยน้ำพลันชาชะงักลงก่อนจะชำเลืองมองเข้าไปในประตู และพบว่าเป็นเหวินหย่วนกับหมิงหย่วนที่ปะทะฝีมือกับนางในค่ำคืนนั้น

        พระสองรูปนั้นเดินออกมาจากในห้องแล้วนั่งลงโต๊ะข้างๆ มู่อวิ๋นจิ่น

        มู่อวิ๋นจิ่นแอบสบถในใจว่า‘ซวยแล้ว’ มือด้านขวาของนางยกตั้งขึ้นบัง แล้วหันหน้าไปทางซ้ายเพื่อหลบ

        ไม่นานนักพระหลายรูปได้ยกอาหารเจมาเรียงรายจนเต็มโต๊ะของมู่อวิ๋นจิ่น

        “เชิญทานได้” พระรูปหนึ่งพยักหน้าให้แล้วเดินไป

        มู่อวิ๋นจิ่นเห็นสีสันของอาหารเจถึงกับต้องเลียริมฝีปากลงมือหยิบตะเกียบขึ้นคีบอาหารเข้าปาก ก่อนค่อย ๆ เคี้ยวอย่างละเมียด

        เมื่อทานผัดผักไปหนึ่งคำมู่อวิ๋นจิ่นก็หยิบช้อนแกงตักเต้าหู้อ่อนเข้าปาก พอลิ้มรสแล้วไม่รู้ว่ารู้สึกเช่นไร

        ช่างเป็นอาหารเจโดยแท้รสชาติจืดสนิท ไม่มีรสเค็มแม้แต่น้อย

        ในระหว่างที่ก้มหน้าทานอยู่นั้นมู่อวิ๋นจิ่นลืมระวังตัว จนเหวินหย่วนและหมิงหย่วนเห็นเข้า

        พระทั้งสองรูปเมื่อเห็นมู่อวิ๋นจิ่นก็พลันเกิดความรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาแต่ยังไม่ค่อยมั่นใจนัก ทว่าพอเห็นลายแส้ที่ข้อมือของนางเท่านั้น พระทั้งต่างพากันสองส่งสายตาให้กันโดยมิต้องนัดหมาย

        ตามประวัติที่เล่ากันมาแส้หางหงส์เป็นอาวุธวิเศษ ในระหว่างที่ทำนั้นได้รับพลังเทพประสิทธิ์เข้าไป หากแส้หางหงส์รับใครเป็นนายแล้วมันจะเปลี่ยนเป็นลายแส้ผนึกติดกับข้อมือของนาย ยามที่นายของมันใช้พลังลมปราณ จะแปรเปลี่ยนเป็นแส้หางหงส์ที่วิเศษทันที

        ในตอนนี้นั้นข้อมือของสตรีผู้นี้มีลายแส้อย่างชัดเจน นางก็คือคนที่ใช้แส้หางหงส์ตีพวกเขาจนบาดเจ็บนี่เอง

        โชคเข้าข้างเสียจริงกำลังเครียดไม่รู้ว่าจะไปแก้แค้นเอาคืนได้จากที่ไหน นางกลับมารนหาพวกเขาถึงที่นี่พอดี

        …

        ความรู้สึกแรกเริ่มที่มู่อวิ๋นจิ่นทานอาหารเจแล้วรู้สึกจืดชืดไปหมดนั้นพอทานเข้าไปหลาย ๆ คำเข้า กลับสัมผัสได้ถึงรสชาติแปลกใหม่อย่างบอกไม่ถูกจนกระทั่งลืมเหวินหย่วนและหมิงหย่วนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ไปเสียสนิท

        เมื่อนางกวาดอาหารทุกจานจนหมดได้พิงพนักเก้าอี้ด้วยความอิ่มหมีพีมัน

        ต่อจากนั้นไม่รอให้มู่อวิ๋นจิ่นตั้งตัวได้ จู่ ๆ มีลมหนาววูบเข้ามาปะทะที่ลำคอ เมื่อเหลือบดูพบว่าเป็นดาบมาจ่อเอาไว้

        “พวกเจ้าบังอาจนัก!…” จื่อเซียงรีบตบโต๊ะทันทีกำลังจะต่อว่า กลับเห็นมู่อวิ๋นจิ่นยกมือทำปาก“ฉู่ ๆ ๆ” ให้เงียบเสียง

        จื่อเซียงตกใจจนรีบรูดซิปปากทันที

        “นางปีศาจ ยังจำพวกข้าได้หรือไม่?” ดาบในมือเหวินหย่วนจ่อที่คอส่วนมู่อวิ๋นจิ่นนั้นไม่มีทีท่าขัดขืน เอาแต่ยิ้มมุมปาก

        มู่อวิ๋นจิ่นกลอกตามองพระสองรูปด้านข้างเห็นเหวินหย่วนจับดาบนิ่ง “พระทั้งสองรูป ท่านคงจำคนผิดแล้วเจ้าค่ะ”

        “ข้าจำไม่ผิดหรอก ที่ข้อมือของนางมีลายแส้หางหงส์ ข้าไม่มีทางจำผิดแน่นอน!”เหวินหย่วนมองเคียดแค้น ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหู “ถ้าไม่อยากตายให้ส่งคัมภีร์เฉวียนหลิงมาให้ข้ามิเช่นนั้นดาบเล่มนี้อาจไปอยู่ในลำคอเจ้า!”

        “เห้อ ข้านี่ออกจวนแล้วไม่ยอมดูฤกษ์ยามให้ดี มาทานอาหารเจกลับต้องพบศัตรูคู่อาฆาตด้วย”มู่อวิ๋นจิ่นควักผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่หน้าผาก แล้วกลอกตามองที่จื่อเซียง“เสี่ยวเซียง เจ้าไปตามท่านพี่ให้ข้าที”

        จื่อเซียงพยักหน้าเข้าใจทันทีรีบสาวเท้าวิ่งออกไป

        ทางด้านหมิงหย่วนเห็นจื่อเซียงกำลังจะวิ่งหนีจึงหันไล่ตามไปทันที แต่จู่ ๆ กลับรู้สึกเจ็บแปลบที่น่องขึ้นมา ก่อนจะก้มหน้าลงไปมองและพบว่ามีเข็มสามเล่มปักอยู่ที่น่องของตนอย่างแน่นหนามั่นคง

        “นางปีศาจชั่วช้า วันนี้ต้องฆ่าเจ้าให้ได้!” หมิงหย่วนโกรธเลือดขึ้นหน้า ยื่นมือดึงเข็มทั้งสามเล่มออกจากนั้นคว้ากระบองข้างมือ เตรียมฟาดลงที่หน้ามู่อวิ๋นจิ่น

        ด้วยเสียงในห้องดังอึกทึกพระที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามาเห็นภาพเบื้องหน้า เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าก็เบิกตาโตกันยกใหญ่ด้วยความตกใจจนสุดขีดที่เหวินหย่วนจ่อดาบที่คอมู่อวิ๋นจิ่น

        “อาจารย์เหวินหย่วน ท่านนี้เป็นแขกระดับสูงของวัดเรา นางเป็นถึงพระชายาหก มิอาจแตะต้องขอรับ!”

        “อะไรนะ?” ดาบในมือเหวินหย่วนสั่นระริกขึ้นมา ใบหน้าซีดเผือดไร้เลือดฟาดมองไปทางพระที่วิ่งเข้ามา

        รู้ดังนั้นหมิงหย่วนที่อยู่ด้านข้างกลับตระหนกตกใจสุดขีดเช่นกัน

        “เมื่อครู่ข้ายังพบองค์ชายหกกำลังสนทนากับท่านอาจารย์ไฮว๋หยวนอยู่ พระชายาหกมักติดตามมาวัดบ่อยครั้งพวกเราไม่มีทางจำผิดเป็นอันขาดขอรับ”

        ใบหน้าของเหวินหย่วนแปลกใจเป็นที่สุดสตรีในค่ำคืนนั้นที่อำมหิตร้ายกาจ กลับเป็นพระชายาหกที่อยู่เบื้องหน้า

        หรือว่าเขาจะจำคนผิดไปแล้วจริงๆ?

        แต่ว่าลายแส้หางหงส์ที่ข้อมือนี้เป็นหลักฐานชัดเจนไม่ผิดแน่สรุปแล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?

        “โอ้ย!”

        ยังไม่ทันที่เหวินหย่วนประมวลความคิดทั้งหมดได้และดาบยังจ่ออยู่ที่คอมู่อวิ๋นจิ่น จู่ ๆ มีพลังลมปราณที่แข็งกล้าพุ่งปะทะตัวเขา ลอยกระเด็นทะลุหน้าต่างชนกับหินก้อนใหญ่เข้าสุดแรงจนกระอักเลือดหมดสติในทันที

        หมิงหย่วนเห็นเหตุการณ์เบื้องหน้าถึงกับเข่าอ่อนล้มพับลงกับพื้นคุกเข่าแทบไม่ทัน “คารวะองค์ชายหก”

        ตอนนี้ฉู่ลี่ยืนอยู่หน้าประตูจิ้งซินย่วนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาหรี่ตาลงอย่างเลือดเย็นจ้องเขม็งหมิงหย่วนที่กำลังคุกเข่าอยู่

        มู่อวิ๋นจิ่นขยับตัวยืดเส้นยืดสายพลางบิดขี้เกียจ “ ทานอาหารอยู่ดี ๆ กลับมีคนนำดาบมาจ่อคอ ตกใจแทบแย่”

        “องค์ชาย เมื่อครู่พระสองรูปนี้เอ่ยวาจาล่วงเกิน ด่าทอพระชายาเป็นนางปีศาจเจ้าค่ะ”จื่อเซียงฟ้องฉู่ลี่ ถลึงตาใส่หมิงหย่วน

        หมิงหย่วนตกใจจนขาอ่อนแรงส่งสายตาวิงวอนขอความช่วยเหลือจากท่านอาจารย์ไฮว๋หยวนที่มาพร้อมกับฉู่ลี่ “ท่านอาจารย์เป็นเรื่องเข้าใจผิดขอรับศิษย์พี่เหวินหย่วนนึกว่าพระชายาหก เป็นสตรีที่ลอบเข้ามาในห้องลับวันนั้นขอรับ

        “พวกเจ้าทั้งสองนี่จริง ๆ เลย” ท่านอาจารย์ไฮว๋หยวนได้แต่ส่ายหน้าด้วยความจำใจหันมองฉู่ลี่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง ที่ใบหน้าแผ่ซ่านความโกรธแค้นขั้นสุด จนเขามิกล้าเอ่ยปากช่วยขอร้องแทนหมิงหย่วน

        ฉู่ลี่ส่งสายตาพิฆาตไปยังหมิงหย่วนก่อนที่เขาเอ่ยถามมู่อวิ๋นจิ่นขึ้น “เจ้าจะเอายังไง?”

        ประโยคคำถามนี้ให้อำนาจมู่อวิ๋นจิ่นในการตัดสินความเป็นความตายของหมิงหย่วน

        มู่อวิ๋นจิ่นลูบข้อมือกวาดสายตามองไปที่หมิงหย่วนที่คุกเข่า “เบื้องบนย่อมรักสรรพสัตว์ พุทธศาสตร์ย่อมให้โอกาสเอาเป็นว่าอย่าให้เกิดเลือดตกยางออกในวัดเลย!”

        “ในเมื่ออาจารย์ทั้งสองจำข้าผิดคน เช่นนั้นก็เป็นความเข้าใจผิดกัน ในเมื่อจำผิดก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว”

        “อาจารย์หมิงหย่วน ครั้งหน้าหากพบข้าละก็ ยังจะจำกันได้อยู่หรือไม่” มู่อวิ๋นจิ่นก้มหน้าเอ่ยถาม

        หมิงหย่วนเงยหน้าสบตามู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้างก ๆ “เป็นอาตมาที่ตาฝาดไป ขอบพระทัยพระชายาหกที่ไม่ติดใจเอาความ ครั้งหน้าอาตมากับศิษย์พี่จะไม่กระทำความผิดอีกแล้ว”

        “เอาล่ะ เช่นนั้นก็ดีแล้ว” มู่อวิ๋นจิ่นยิ้มน้อย ๆ ยักคิ้วให้ฉู่ลี่ “พวกเรากลับกันได้หรือยัง?”

        ฉู่ลี่เพ่งมองมู่อวิ๋นจิ่นด้วยความรู้สึกยากจะอธิบายออกมาเขากลับหลังเดินออกไปรอด้านนอกห้องจิ้งซินย่วน

        มู่อวิ๋นจิ่นรีบสาวเท้าตามหลังฉู่ลี่ออกไปติดๆ

        เมื่อทุกคนต่างแยกย้ายกันไปหมดแล้วหมิงหย่วนที่คุกเข่าอยู่ค่อย ๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้น กระโดดหน้าต่างข้างหลังออกไป ก่อนจะเข้าไปประคองและเขย่าตัวเหวินหย่วนที่ไร้สติ“ศิษย์พี่ ๆ ๆ ๆ”

        เหวินหย่วนได้สติยกมือขึ้นมาจับหน้าอกที่ปวด และค่อย ๆ เอ่ยขึ้นว่า “ไม่ผิดแน่ พระชายาหกผู้นั้น ต้องเป็นนางปีศาจที่แย่งคัมภีร์เฉวียนหลิงจากพวกเราไป”

        [1] ยามเฉินสือ คือ ช่วงเวลาตั้งแต่ 09.00-11.00 น.