“ท่านแม่…”นางเรียกท่านแม่ของนางด้วยความเป็ห่วง
“ไม่มีอะไรหรอกเราไปจากที่นี่กันเถอะ”ชุนเหมยลีบอกกับลูกสาวของนางและหันไปยกห่อผ้าขึ้นมาแล้วพาชุนเซียนเออร์ออกไปที่ลานด้านหน้าจวน เมื่อพากนางมาถึงก็เห็นยายเฒ่าหลิน และคนอื่นๆ ยืนรออยู่ที่ลานกว้าง
“มาแล้วหรอ! จะออกไปก็เอาค่าเลี้ยงดูมา 20 ตำลึงเงิน!”ยายเฒ่าหลินกล่าว เมื่อคืนนางได้ปรึกษากับเ้าใหญ่และเ้ารองแล้วว่าจะเรียกค่าเลี้ยงดูจนถึงตอนนี้จะให้นางสูญเสียเงินทองไปเปล่าๆ ได้อย่างไรกัน
ยายเฒ่าหลินรู้ว่าพวกนางต้องมีเงินติดตัวอยู่แน่จึงร้องเรียกค่าเลี้ยงดูจากท่านแม่ของนางใน่เวลาที่ผ่านมา
ชุนเหมยลีเมื่อได้ยินแบบนั้นนางก็ยิ่งเสียใจ “ท่านแม่…” นางเรียกยายเฒ่าหลิน “ข้าไม่ใช่แม่ของเ้า!”ยายเฒ่ามองนางด้วยความเกลียดชัง
“ใช่บุญคุณที่เลี้ยงดูมาั้แ่เล็กยังไงพวกเ้าก็ต้องตอบแทนตระกลููของพวกเรา”สะใภ้ใหญ่รีบพูดจาส่งเสริมยายเฒ่า
“ข้าไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอกท่านแม่”ชุนเหมยลีบอกกับพวกเขา ตอนที่นางออกจากตระกูลชุนนางมีเงินแค่ 10 ตำลึงเงินเท่านั้น และนางก็ไม่อยากเอาเงินจากชุนเซียนเออร์ลูกสาวของนาง
“เหอะ! ไม่มีเงินพวกเ้าก็ต้องไปหามาไม่งั้นก็ไม่ต้องออกไปจากที่นี่”ยายเฒ่าหลินยังคงยืนการคำพูดของนาง
“ท่านแม่…”ชุนเซียนเออร์ดึงเสื้อท่านแม่ของนางก่อนจะกระซิบบางอย่างกับท่านแม่ของนาง
เมื่อชุนเหมยลีได้ยินสิ่งที่บุตรสาวนางบอก นางก็ต้องใและมองบุตรสาวที่แสนเ้าเล่ห์ของนางอย่างลึกซึ้ง และหันไปบอกกับยายเฒ่าหลินว่า “ในเมื่อท่านแม่้าค่าเลี้ยงดู ข้าก็จะให้ท่าน แต่ท่านต้องเขียนหนังสื่อตัดความสัมพันธ์ ในอนาคตข้าชุนเหมยลีและบุตรของข้ากับ ตระกูลหลินจะไม่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องใดๆต่อกัน”นางพูดจบพลางกวาดตามองพวกเขาทีละคน
“ถ้าพวกท่านตกลง ข้าจะให้ชุนเซียนเออรฺ์นำเครื่องประดับของนางไปขายในเมือง”
“ท่านแม่…แต่มันเป็ประดับหัวที่ข้ามีไม่กี่ชิ้นเองนะเ้าคะ”ชุนเซียนรีบเล่นละครต่อจากท่านแม่ของนาง นางแสดงความ้าว่าไม่อยากขายเครื่องประดับของนาง ทำให้ยายเฒ่าหลินไม่พอใจ และกลัวว่านังเด็กร้ายกาจตรงหน้าจะไม่ยอมนำมันไปขายแล้วเอาเงินมาให้นาง นางจึงรีบตอบตกลงทันที
“ได้ข้าจะให้เ้าใหญ่ไปเขียนเอกสารมา” นางหันไปมองบุตรชายคนโตก่อนจะกับชับว่า “ระบุลงไปให้ชัดเจนด้วยว่าตระกลููหลินของเราไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับพวกนางอีก!”
“ข้ารู้แล้วท่านแม่”เ้าใหญ่ตอบรับและวิ่งเข้าไปในเรือน
ชุนเซียนเออร์มองพวกเขาด้วยความเฉยชา นางไม่มีความรู้สึกใดๆกับคนบ้านหลินสักเท่าไหร่ ไม่นานนักเ้าใหญ่ก็ถือเอกสารออกมาสองแผ่น และตาเฒ่าหลินก็ตามออกมาด้วย
“ยายแก่เ้ากำลังทำอะไรของเ้านะหะ! ”เมื่อตาเฒ่ามาถึงก็ตวาดใส่ยายแก่ทันที ตาแก่รู้เื่เขาก็โกรธจนหน้าแดงลมตีขึ้นมาทันที
“ตาเฒ่าเ้าอยู่เงียบๆไปเลย ยังไงข้าก็จะเอาค่าเลี้ยงดูจากนางให้ได้!”ตาแก่หลินเมื่อได้ฟังคำตอบก็ยิ่งทำให้เขายิ่งโกรธจนหน้าแดง เขามองไปที่ชุนเหมยลีทีนึง และมองยายเฒ่าหลินทีนึง แล้วพูดว่า “ข้าไม่้าเงิน” ในฐานะที่ส่วนใหญ่เขาเป็คนเลี้ยงนางมา ตาแก่หลินยังคงมีความรู้สึกผูกพันกับนางอยู่ไม่น้อย ยังไงเขาก็เลี้ยงดูนางเหมือนลูกสาวคนนึง
ยายเฒ่าเมื่อได้ยินตาแก่พูดนางก็ร้องไห้เอะอะโวยวายทันที “ตาแก่ เ้าไม่รู้หรือยังไงกันว่าข้าต้องเสียเงินไปเท่าไรกับการเลี้ยงดูลูกของใครก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่เืเนื้อเชื้อไขของตัวเอง เ้าไม่ต้องมายุ่งในเมื่อจะไล่นางออกไปแล้ว ข้าก็ต้องทวงในสิ่งที่สูญเสียไปกับคืนมา"ยาเฒ่าพูดจบก็กวาดตามองไปที่ชุนเหมยลี “รีบให้นางเด็กร้ายกาจเอาของไปขายและเอาเงินมาคืนข้า”
“ท่านแม่…”ชุนเซียนเออร์ร้องเรียกท่านแม่ของนาง พร้อมกับแสดงท่าทางที่ไม่เต็มใจของนาง
“ชุนเซียนเออร์…เ้าทำตามที่แม่ว่าเถอะ ถ้ามีโอกาสแม่จะหามาคืนเ้า”นางรูปหัวของลูกสาวตัวเองด้วยความรัก
ชุนเซียนเออร์พยักหน้า “เ้าค่ะท่านแม่ ท่านรอข้าก่อนนะเ้าคะ” หลังจากนั้นนางก็หิ้วห่อผ้าของนางและวิ่งออกจากประตูไป เมื่อนางออกมาจากจวนของตระกูลหลินแล้ว นางก็ไปยังร้านเครื่องประดับที่อยู่ถัดไปอีก สองซอย และเข้าไปยังร้านขายเครื่องประดับเจียนสือ
“เถ้าแก่ข้า้าขายเครื่องประดับเ้าค่ะ”เมื่อนางมาถึง นางก็ล้วงเอาเครื่องประดับ 2 ชิ้นขึ้นมาแล้วยื่นให้กับเถ้าแก่ร้านทันที “ท่านช่วยข้าดูหน่อยเ้าค่ะว่าเครื่องประดับทั้ง 2 ชิ้นนี้ขายได้เท่าไหร่เ้าคะ”นางถามเ้าของร้านและจ้องมองไปยังชายชราที่ยืนอยู่หลังตู้เครื่องประดับ
เถ้าแก่เจียนสือมองเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะถามว่า “เ้าหนูเ้า้าขายของ 2 ชิ้นนี้หรือ”
“เ้าค่ะ”
“ของทั้ง 2 ชิ้นนี้เป็ของเ้าใช่หรือไม่”เถ้าแก่ยังคงถามนางเพื่อความแน่ใจ
“ใช่เ้าค่ะ นี่เป็ของของข้า ข้าจะขายของทั้ง 2 ชิ้นนี้แล้วนำเงินไปให้กับท่านยายของข้าเ้าค่ะ นาง้าเงิน 20 ตำลึงเงินเป็เงินค่าเลี้ยงดูจากท่านแม่ของข้าเ้าค่ะ”ชุนเซียนเออร์อธิบายให้กับเถ้าแก่ร้านฟัง และเพิ่มความน่าสงสารลงไปในน้ำเสียงของนางด้วย
นางรู้ว่าเครื่องประดับเงินทั้ง 2 ชิ้นนี้คงขายได้ไม่ถึง 20 ตำลึงเงินนั้นหรอก และนางก็เก็บเครื่องประดับไว้ 1 ชิ้นเป็ชิ้นที่นางรู้สึกชอบเป็พิเศษ
“ของทั้ง 2 ชิ้นนี้ขายได้ไม่ถึง 20 ตำลึงเงินหรอกนะเ้าหนู”เถ้าแก่ร้านบอกกับนาง
“แล้วท่านสามารถให้ได้กี่ตำลึงเงินหรือเ้าคะ”
เถ้าแก่ร้านมองของที่อยู่ในมือทั้ง 2 ชิ้นก่อนจะพูดขึ้นว่า “ของทั้งสองชิ้นนี้ดูแล้วไม่มีตำหนิเหมือนไม่ค่อยได้หยิบมาใช้เท่าไร ยังมีความใหม่และยังคงความแวววาวของเงิน ข้าให้เ้าได้แค่ 10 ตำลึงเงินนะเ้าหนู”หลังจากที่เ้าของร้านพูดมาซะยืดยาวเขาก็บอกราคาที่เขา้าออกมา
ชุนเซียนเออร์มองเถ้าแกร้านที่เคี่ยวคนนี้แล้วนางก็นึกขำในใจ และส่ายหัวไปมานี่เห็นว่านางยังเป็แค่เด็กสินะถึงได้โกงราคานางถึงขนาดนี้ ชุนเซียนเออร์ทำท่าเสียใจแล้วพูดกับเถ้าแก่ “ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้าจะลองไปถามร้านฝั่งตรงข้ามดูก่อนว่าจะให้ข้าได้ถึง 15 ตำลึงเงินไหมเ้าคะ”
เมื่อเถ้าแก่ร้านได้ยินนางพูดแบบนี้ เขาก็ตอบนางทันทีว่า “ไม่ต้องไปถึงร้านอื่นหรอกในเมื่อเ้าเข้ามาแล้วข้าก็จะให้เ้า 15 ตำลึงเงินคิดเสียว่าเป็โชคดีของเ้าก็แล้วกัน”เมื่อเขาพูดจบเขาก็รีบหยิบเงิน 15 ตำลึงเงินให้กับนาง ถึงจะได้กำไรน้อยหน่อยแต่ก็ยังพอมีกำไรอยู่เถ้าแก่ร้านคิดในใจ
ชุนเซียนยงเออร์แอบยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากของนาง “จริงหรือเ้าคะ เถ้าแก่ชั่งใจดีกับข้าจริงๆ”
เมื่อชายชราได้ฟังดังนั้นถึงกับคิ้วกระตุกเลยทีเดียว ฟังดูเหมือนจะเป็คำชมแต่ก็ไม่คล้ายกับว่าจะชมสักเท่าไหร่ “หึ รับเงินของเ้าไปแล้วก็ไปได้แล้ว” ชายชรามองเ้าหนูที่อยู่ตรงหน้า เขาคิดว่าเด็กคนนี้เหมือนจะล่วงรู้ความคิดของเขายังไงก็ไม่รู้
“ขอบคุณมากเ้าค่ะเถ้าแก่”นางรับเงินจากเถ้าแก่มาและกล่าวขอบคุณก่อนจะออกจากร้านและเดินกลับไปยังส่วนตระกูลหลินทันที ไม่นานนางก็เดินมาถึงหน้าประตูนางหันซ้ายหันขวาเมื่อไม่เห็นว่ามีผู้คนผ่านไปมานางก็หยิบเงินออกมา 20 ตำลึงเงิน แล้วเก็บเงิน 15 ตำลึงเงินใส่กระเป๋าใบน้อยของนาง
===อย่าลืมกดติดตามและให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ===
3K
![คืนที่ดาวพราวฟ้า [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580094367_40226308.webp)
