S Family Love Story

SeeSeen xx Daofhan 6

“ไปไหม!” เสียงเง็กตะโกนข้ามห้องเรียนมาถาม วันนี้เรานั่งกันคนละฝั่งและแน่นอนว่าในกลุ่มไลน์รัวแชทกันอย่างสนุก น่าจะชวนกันไปกินข้าวตอนเย็นแต่ฉันยังไม่ได้กดเข้าไปอ่านหรอก ถามกันตั้งแต่บ่ายโมงจนตอนนี้บ่ายสามโทรศัพท์ยังสั่นไม่หยุดเลย และฉันก็ไม่ต้องเปิดอ่านแล้วเพราะทันทีที่อาจารย์เลิกคลาสเง็กก็ตะโกนมาถามอย่างที่บอกไปข้างต้น

“มานี่ ตะโกนทำไม” วุ้นเรียกเง็กทั้งยังหัวเราะไปด้วย เง็กดูตื่นเต้นไม่น้อยที่ชวนเราไปกินข้าวกันตอนเย็น ทั้งที่ก็ยังไม่รู้ว่ามีใครไปบ้าง อือ จะว่าไป ไม่ใช่กินข้าวหรอก ชวนกันแบบนี้คงไม่พ้นร้านชาบูไม่ก็หมูกระทะ เชื่อฉันได้เลย

“ขง เรากลับก่อนนะมีธุระต่อ” ฉันรีบบอกเพื่อนเมื่อเห็นข้อความในไลน์แจ้งเตือนเข้ามา

“ได้ ๆ แต่มีอะไรให้รีบโทรหาเพื่อนเลยนะไม่ว่าใครให้โทรหาเลย” ขงบอกเสียงเครียด

“ได้ ขอบใจนะ เดียวเรารีบออกไปก่อน” ฉันโบกมือลาเพื่อนเร็ว ๆ รีบรวบกระเป๋าออกจากห้องเรียน เมื่อถึงรถก็รีบสตาร์ทและออกรถทันที ฉันมีนัดกับดาวเหนือวันนี้วันเกิดน้องชายฉันเอง แต่วันนี้เป็นวันศุกร์เราเลยไม่ได้ไปทำบุญและไปหาแม่ แต่ตอนเย็นตั้งใจจะทำหม้อไฟกินด้วยกันที่บ้าน พรุ่งนี้เราค่อยไปทำบุญและไปหาแม่

“เหนืออยู่ไหนนะ?” ฉันโทรหาน้องและวางโทรศัพท์ไว้เบาะข้าง ๆ สายตายังจับจ้องไปที่ท้องถนน

(อยู่ร้านชานมข้างโรงเรียนครับ พี่ไนท์ซอลมาด้วยนะ ซอลขอกลับด้วย ผมชวนซอลกินหม้อไฟกับเราได้ไหม)

“ได้ครับ อีกประมาณสิบห้านาทีพี่จะถึงร้านนะ”

(ครับพี่ ขับรถระวังด้วยนะ ไม่ต้องรีบนะครับ)

“จ้าพี่จะขับระวัง ๆ ” ใช้เวลาบนท้องถนนเกือบสิบห้านาทีพอดีก็มาถึงร้านชานมที่น้องบอก สองหนุ่มดาวเหนือและซอลเดินเข้ามาใกล้อย่างคุ้นเคย ไม่รู้ไปสนิทกันเพิ่มตั้งแต่ตอนไหนแต่แบบนี้ก็ดีน้องจะได้มีเพื่อนสนิทเหมือนคนอื่นเขาบ้าง ดาวเหนือนั่งด้านหน้าคู่กับฉันส่วนซอลนั่งอยู่เบาะด้านหลังพร้อมกับแก้วชานมในมือ

“พี่ดาวฝันสวัสดีครับ” ซอลยกมือไหว้อย่างน่ารัก

“สวัสดีค่ะ วันนี้กินหม้อไฟกับพี่ไหม รีบกลับบ้านหรือเปล่า” ฉันถามน้องทันทีเมื่อน้องขึ้นมานั่งบนรถ

“ไม่รีบครับ เหนือชวนผมแล้ว วันนี้ขอกินมื้อเย็นด้วยนะครับ”

“ได้เลย เดี๋ยวเราแวะไปซื้อของก่อนกลับบ้านแล้วกันนะ อยากกินอะไรจะได้เลือกถูก”

“ครับ” ซอลขานรับ คราวนี้ฉันหันมามองน้องชายที่ดูดชานมในมือ โดยที่มืออีกข้างกำลังยื่นแก้วชานมมาให้ฉันอยู่

“ให้พี่เหรอ?” ฉันถาม แม้จะมั่นใจว่าน้องซื้อมาให้ตัวเอง แต่ก็อยากถามเพื่อความมั่นใจ

“ครับ ให้พี่”

“ขอบใจนะ ปะ เดี๋ยวเราไปซื้อของด้วยกัน” ฉันดูดชานมจากแก้วที่น้องซื้อมาให้จากนั้นก็พาหนุ่ม ๆ ทั้งสองไปเลือกซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ ทางกลับบ้าน สองหนุ่มเลือกเบคอน หมูสไลด์และสามชั้นสไลด์กันอย่างสนุก ฉันเดินแยกจากเด็ก ๆ ไปเลือกผักและน้ำจิ้มรอ

“อร่อยแน่ ๆ เราซื้อหม้อย่างที่มันต้มด้วยได้ไหม เขาเรียกหม้ออะไรอะนะ”

“ไม่รู้อะ แต่ที่บ้านมีแล้วไม่ต้องซื้อเปลือง”

“เออ ๆ ไม่ซื้อ ๆ งั้นเอาเห็ดไปด้วย” เสียงสองหนุ่มดังเข้ามาใกล้ ฉันมองขำ ๆ ก่อนจะเลือกผักใส่รถเข็นต่อ ระหว่างที่เลือกผักอยู่นั้นโทรศัพท์ฉันก็มีเสียงเรียกเข้า เป็นเบอร์ที่ถูกบันทึกไว้เป็นชื่อของซีน เพื่อนในคณะที่ตอนนี้เริ่มจะสนิทกันบ้างแล้ว จากเพื่อนร่วมชั้นปีตอนนี้แทบจะกลายเป็นกลุ่มเดียวกันแล้วล่ะ

“ค่ะ” ฉันเอ่ยรับสายอีกฝ่าย

(ไม่ได้ไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ เหรอ?) ซีนเอ่ยถามทันที

“ไม่ได้ไป มีธุระต่อน่ะ”

(บอกมันเลยซีนเดี๋ยวไม่ทัน) เสียงที่แทรกเข้ามาเหมือนกับเสียงของปาเก้เพื่อนของฉันเลย

(ดาวฝันครับ คือเพื่อนจะไปช่วยจัดงานวันเกิดให้ดาวเหนือนะ เพื่อนเพิ่งนึกได้น่ะ) ซีนเป็นคนบอก ฉันเองก็เกรงใจเพื่อนไม่น้อยทั้งที่ควรจะได้ไปกินข้าวตามที่อยากกินแต่กลับต้องมางานเลี้ยงวันเกิดเล็ก ๆ ของเราสองพี่น้อง

(ไม่ต้องปฏิเสธเลย ตอนนี้พวกฉันอยู่บ้านแกแล้ว) ปาเก้เป็นคนพูด น่าจะแย่งโทรศัพท์มาจากซีน

“เข้าไปได้ไง?”

(ป้าแม่บ้านอยู่พอดี ตอนนี้เตรียมของเสร็จหมดแล้ว เหนือเข้ามาตกใจแน่ ๆ)

“ขอบใจนะ”

(ไม่เป็นไร แต่ซื้อพวกของสดเข้ามาเผื่อเยอะ ๆ หน่อยนะ พวกนี้หิวแล้วน่ากลัว) ปาเก้ย้ำพร้อมกับเสียงหัวเราะ ฉันรับปากจากนั้นก็เดินไปเลือกซื้อของสดเพิ่ม ลืมถามไปเลยว่ามีกี่คนที่อยู่บ้านจะได้ซื้อของเข้าไปถูก แต่เหมือนจะยังไม่ทันได้คิดเยอะไปกว่านี้สองหนุ่มก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับขนมในมือ

“ทำไมซื้อเยอะจังครับ” ดาวเหนือเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“พี่อยากซื้อเข้าไปเผื่อไว้น่ะ เผื่อวันหยุดแล้วเราไม่อยากออกมาซื้อของกัน”

“อ๋อ ครับ”

“แล้วรู้หรือยังอยากได้อะไรปีนี้”

“ยังไม่รู้เลยครับ ทบไปปีหน้าแล้วกันนะ” น้องพูดแบบนี้ตั้งแต่ปีที่แม่เสีย น้องไม่เอาของขวัญวันเกิดรวมถึงฉันเองที่ไม่อยากได้ แต่ว่าปีนี้น้องครบ 18 ปี ฉันเองก็อยากให้ของบางอย่างกับน้องเป็นของที่แอบเห็นน้องกดถูกใจและเคยพูดถึงอยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยบอกฉันว่าอยากได้หรือต้องการ น้องเกรงใจฉันรู้ แต่พรุ่งนี้สิ่งนั้นจะเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ฉันให้น้อง

“ซอล บอกคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยนะ”

“บอกแล้วครับ” ซอลตอบพร้อมกับรอยยิ้ม รอยยิ้มที่เหมือนกับพี่ชายของเขา เราเลือกซื้อของกันอีกสักพักก็จ่ายเงินและเดินทางกลับบ้าน ตรงทางเข้าหมู่บ้านฉันให้น้องลงไปซื้อผลไม้ให้ไม่ลืมโทรบอกเพื่อนที่อยู่บ้านว่าตอนนี้อยู่ที่หน้าหมู่บ้านไม่เกินสิบนาทีจะถึงบ้าน เมื่อมาถึงบ้านฉันก็บอกให้เหนือไปเปิดประตูบ้านโดยให้ซอลมาช่วยถือของทันทีที่น้องเปิดประตูเข้าบ้านไปเสียงร้องเพลงอวยพรก็ดังมาพร้อมกับเสียงโหวกเหวกโวยวายของเพื่อนฉัน เหนือยืนเป่าเค้กที่หน้าบ้านด้วยใบหน้าตกใจ

“ตกใจอะ” เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เหนือหันมาบอกแม้จะยังหลงเหลือท่าทีตกใจ เรียกรอยยิ้มจากฉันได้อย่างดี แม้จะตกใจแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความดีใจและตื่นเต้น

“เข้าบ้านกัน วันนี้พี่ ๆ เขาจะมาฉลองวันเกิดด้วยนะ” ฉันบอกน้องชายตัวเองที่วันนี้อายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์แล้ว

“พี่มาได้ไงอะ”

“พี่ต่างหากที่ต้องถามเราว่ามาได้ไง”

“ก็เหนือชวนมาปาร์ตี้หม้อไฟ” ซีนกับซอลสองพี่น้องกำลังถามไถ่กันด้วยความสงสัย แต่ทั้งสองก็ช่วยเตรียมผักไปล้างช่วยอยู่นะ

“บอกพ่อหรือยัง”

“บอกแล้ว”

“งั้นก็กลับพร้อมพี่”

“ขอไปนอนคอนโดด้วยนะ”

“ได้ แต่พี่ไม่ให้ดื่มนะบอกไว้ก่อน”

“ได้ ไม่มีปัญหา”

“เหนือไปอาบน้ำก่อนไหม?” ถามน้องชายที่กำลังหิ้วถุงเครื่องดื่มถุงสุดท้ายเข้ามาในบ้าน

“ยังก่อนก็ได้ครับ แต่เดี๋ยวขอไปล้างหน้าก่อนนะ เดี๋ยวลงมา”

“ฝันซื้ออะไรให้น้อง” คล้อยหลังน้องชายเดินขึ้นไปบนชั้นสอง หลงจึงเอ่ยถาม มือก็จัดหมูใส่ชามใบใหญ่ หนุ่ม ๆ ที่เหลือเตรียมที่นั่งที่สนามหญ้าหน้าบ้าน เพราะคนเราเยอะกลัวว่าถ้านั่งที่โต๊ะอาหารจะไม่พอเราเลยชวนกันไปนั่งข้างนอกแทน

“ของที่น้องอยากได้น่ะ แต่ที่จริงก็ซื้อไว้ให้แล้ว น่าจะมาส่งพรุ่งนี้”

“ตอนให้ถ่ายรูปมาดูด้วยสิ” ขงบอก

“ได้ เดี๋ยวถ้าของมาจะถ่ายให้ดู”

“สาว ๆ เสร็จหรือยังพร้อมแล้วนะ” มาร์ชตะโกนเข้ามาถาม พอเตรียมของเสร็จเราก็ย้ายของออกไปด้านนอกกันทันที ฉันเดินกลับเข้ามาเอาจานโดยมีซีนเดินตามหลังเข้ามา ตอนนี้เริ่มรู้สึกแปล ๆ แล้วล่ะเพราะเขาเอาแต่เดินตามฉันแบบนี้ ไหนจะลอบมองบ่อย ๆ อีก

“เดินตามทำไม” ฉันตัดสินใจหันกลับไปถามซีนที่เดินตามเข้ามาในห้องครัว ซีนหลุดขำนิดหน่อยเมื่อได้ยินฉันถามทั้งยังมีท่าทีหวาดกลัวเขา

“ขอโทษครับ กลัวเหรอ?” เขาถาม มือก็ยื่นมารับจานในมือฉันไป

“นิดหน่อย นายมองเราตลอดเลย” ฉันบอกไปตามตรง

“ขอโทษครับ จะไม่ทำให้กลัวแล้วนะ” ซีนยิ้มขำ แววตาเขาดูพร่างพราวไปหมด

“หือ?” อะไรของเขา ทำไมประโยคมันถึงฟังดูแปลก ๆ ล่ะ

“หึ แล้วพรุ่งนี้จะไปไหนไหม”

“พาน้องไปทำบุญวันเกิด ทำไมเหรอ?” ฉันถามกลับ โดยที่มือก็วางช้อนลงบนจานที่ซีนถือ

“ถามดูเผื่อชวนไปกินข้าว”

=====

ทุกคนน เรากลับมาแล้ววว เราคิดถึงทุกคนมากๆๆๆๆๆๆ ฮื่ออ คิดถึงนะคะ