‘นี่ๆ พรุ่งนี้ก็ปัจฉิมแล้ว เป็วันสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วเนอะเมย์’
ฉันพูดพรางยื่นมือไปบนท้องฟ้ารู้สึกว่าดวงอาทิตย์อยู่ไกล้จนจะเอื้อมมือไปหยิบมาได้เลย
‘อืม...ไม่อยากจากซัมไปเลย... ถ้าเป็ไปได้ก็อยากจะอยู่ด้วยกันให้นานกว่านี้อีกอยากจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลย...’ ฉันมองหน้าเมย์ที่ก้มมองตุ๊กตาในมือใบหน้าของเธอดูเศร้ามาก เหมือนโลกทั้งใบกำลังจะหายไป
‘นั่นสินะตลอดไปเลย’ ฉันละสายตาจากเมย์แล้วล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้าสีเขียวสด จ้องมองดูท้องฟ้า เหม่อมองในใจของฉันกับเมย์ก็คงไม่ต่างกันหรอก
หัวใจของเราต่างสื่อถึงกันเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดๆออกมา ฉันและเมย์
เดินกันคนละทางจากที่ไกลแสนไกลแต่กลับต้องมาพบเจอชะตากรรมอันเลวร้ายร่วมกัน ชะตากรรมที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้ชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้ว และตอนนี้ชะตากรรมของเราทั้งสองคนคงหมดเวลาแล้วชีวิตของเราทั้งสองคนยังคงต้องเดินหน้าต่อไป เดินคนละเส้นทางชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไปข้างหน้าและอาจจะได้กลับมาเจอกันในวันข้างหน้าหรืออาจจะลืมกันไปเลยก็ได้ไม่มีใครรู้ได้อย่างแน่นอน ทั้งฉันและเมย์ต่างผ่านอะไรร่วมกันมาเยอะมากมายทั้งอาจจะเป็คววามบังเอิญ หรือจะเพราะตั้งใจแต่สุดท้ายเราทั้งสองคนก็ได้มานั่งอยู่ตรงนี้ด้วยกันพร้อมต่างก็กักเก็บความรู้สึกเดียวกันความร็สึกที่สื่อถึงกันได้โดยไม่้าคำใดๆมาอธิบายถึงความรู้สึกที่เราสองคนเป็ฯอยู่ความรู้สึกเศร้าใจที่ต้องจากกันปวดใจทุกครั้งเมื่อนึกถึงวันพรุ่งนี้ว่าคงเป็วันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันดีใจที่เราตต่างก็ผ่านเื่ร้ายๆนี้มาได้
โล่งใจที่เื่ร้ายๆเล่านี้ได้จบลงเสียทีรู้สึกปลอดภัยเมื่อเราได้อยู่ด้วยกันเราจับมือกันและเชื่อในใจว่าถ้ามีกันและกันแบบนี้คงจะไม่เป็ไร ต่อให้จะเื่อะไรก็ตามก็จะผ่านมันไปได้และความรู้สึกกลัวที่จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า
‘เมย์เธอก้าวเดินต่อไปนะ’ อย่าหันหลังกลับมามอง ได้โปรดอย่าหันหลังกลับมาอีกเลย... เธอเป็คนที่ไม่ควรค่าแก่การเสียใจน้ำตาแห่งความดีใจ โล่งใจ เศร้าใจ น้ำตาของฉันและเมย์ไหลออกมาไม่หยุดเลยในวันนั้น
‘สัญญานะว่าจะมีกันแบบนี้ตลอดไป’เมย์ผู้ที่มีดวงตาสีน้ำตาลเข้มแบบเดียวกับฉัน กล่างประโยคสัญญาขึ้นมาดวงตาของเธอจ้องมองมาที่ฉันอย่างแน่วแน่
‘อื้มสัญญา เราจะมีกันตลอดไปนะ’ เมย์กอดฉันเอาไว้น้ำตาของเราต่างไหลลงมาไม่หยุด น้ำตาของทุกๆความรู้สึกภายในจิตใจแต่น้ำตาของฉันกับมีแต่ความสมเพสตัวเองเสียเต็มประดาฉันสัญญาทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่เป็ความจริงเราต่างคนจะต้องไกลห่างจากกันและหลุดวงโคจรของกันและกันไปในที่สุดเมย์จะมีชีวิตใหม่ๆ เพื่อนใหม่ๆ สุดท้ายเมย์จะเลือกลืมความทรงจำที่แสนเ็ปนี้ไปและฉันเองก็อยากให้เมย์ลืมเื่ราวทั้งหมดนี้ไปและเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอแต่ทั้งอย่างนั้นฉันก็ยังเลือกจะโกหกเธอ เลือกที่จะสัญญาทั้งที่รู้ว่าจากวันนี้ไปเราจะไม่ได้เจอกันอีก จะไม่ได้ติดต่อกันอีกต่อไป แต่ฉันก็ยังโกหกในใจลึกๆของฉันกลัวมาก กลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ ฉันขี้ขลาดเกินไปที่จะทำมัน
คำสัญญาจอมปลอมในตอนนั้นทำให้ฉันก้าวเดินต่อไปไม่ได้ ฉันจึงเกลียดคำสัญญาฉันเกลียดคำสัญญาที่เป็ไปไม่ได้แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังสัญญากับเมย์
เพื่อนที่แสนสำคัญของฉันไปหึ ฉันมันน่ารังเกรียจจริงๆเลยนะ.......
.
.
.
.
.
.
.
.
‘นี่ๆเราจะอยู่ด้วยกันแล้วแต่งงานกันในอนาคตนะเราจะเลี้ยงหมาตัวใหญ่ๆเท่าไดโนเสาร์แบบที่ซัมชอบไง เราจะสร้างบ้านด้วยกันมีลูกแล้วก็มีครอบครัวด้วยกันนะ ซักวันเค้าจะพาซัมไปเจอพ่อกับแม่เค้านะแล้วเราก็จะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยไง ’ ชายหนุ่มผิดเข้มพูดกับเด็กหญิงที่ชื่อซัมอย่างจริงจังวาดแผนในอนาคตกับเธอ ดูๆแล้วคงจะเป็ครอบครัวที่มีความสุขมากเลยสินะ
เด็กหญิงจ้องมองในตาของเด็กชายแก้มแดงขึ้นมาอย่างเขิลอาย เด็กหญิงดีใจที่จะได้มีครอบครัวกับคนที่เธอรักเธอดูจะดีใจที่ชายหนุ่มแฟนของเธอรับเธอได้ และอยากจะสร้างอนาคตกับเธอ
‘สัญญานะ’ เด็กสาวยกนิ้วก้อยขึ้นมาเพื่อแสดงถึงความจริงใจในคำมั่นสัญญานั้น
‘อื้ม สัญญาสิ ซัมจะอยู่ในอนาคตของยีนส์ด้วย เราจะอยู่ด้วยกัน..ตลอดไป..’
ทั้งสองเกี่ยวก้อยสัญญากันต่างยิ้มให้กันอย่างมีความสุข สัญญา คำสัญญาดังกึกก้องในใจเด็กสาวตลอดมาตลอดไปเลยนะ จะได้อยู่กับยีนส์ตลอดไปเลยนะ จะมีบ้านเล็กๆที่มีพ่อ แม่ ลูกแล้วก็สุนัขตัวใหญ่เท่าไดโนเสาร์ของเธอ เด็กสาวยิ้มร่าในความสุขชั่วครู่ที่จะยังคงตราตรึงในใจของเธอไปตลอด
แต่อย่างที่รู้ๆความสุขมักจะอยู่กับเราไม่ได้นานและคำว่าตลอดไปไม่มีจริง....
‘ซัมเค้าว่า เราเลิกกันมั้ย’
‘ทำไมอ่ะ ซัมทำอะไรผิดไปหรอ บอกซัมนะ เราจะแก้ไขมันไง เราจะช่วยกันแก้ไขไง’เด็กสาวพูดเสียงสั่น น้ำตาคลอ นึกอยากให้เื่ตรงหน้าเป็แค่ฝันไป
‘เราไม่อยากคบกับเธอแล้ว เธอมันน่าเบื่อ’ หัวใจของเด็กสาวหล่นวูบกับคำพูดแสนเ็าพร้อมทั้งสรรพนามที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงทำไมเค้าชั่งดูเ็าไม่เหมือนกับยีนส์ที่เราเคยรู้จักเด็กสาวได้แต่คิดในใจพยายามกลั้นความรู้สึกและใจเย็นเอาไว้
‘แล้ว คำสัญญาของเราล่ะ’เด็กสาวละล่ำละลักถามไปอย่าร้อนรน น้ำตาเอ่อนองเต็มสองตาพร้อมที่จะไหลออกมาได้ตลอดเวลา
‘อย่าโง่ไปหน่อยเลยสัญญาบ้าบออะไรก็แค่คำพูดที่ผมหลอกเธอเพื่อที่จะได้ตัวเธอมาไงและตอนนี้ผมเบื่อเธอแล้ว ผมอยากไปลองอะไรใหม่ๆบ้าง’
คำพูดจากในใจของชายหนุ่มที่เธอรักสุดหัวใจทำเอาหัวใจของเธอหลุ่มตุบลงและแหลกเหลวทันทีเธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินออกไปจนลับตา ขาเธออ่อนยวบลงกับพื้นทันทีหัวใจถูกบีบจนเจ็บไปหมด หายใจไม่ออกเหมือนกำลังจะตายยังไงยังงั้นน้ำตาไหลออกมาจนทำให้ตาของเธอนั้นพร่ามัวไปหมด เื่แบบนี้มันเกินรับไหวมันรับไม่ไหวแล้ว เธอยังไม่พร้อมจะรับอะไรเลยตอนนี้ ตัวสั่นเทาอย่างกับคนที่เป็ไข้หนาวสั่นแต่ไม่เลยในตัวของเธอ ใจของเธอกับไร้ความรู้สึกขึ้นทันใด มันเจ็บเจ็บมากจนหายใจไม่ออก เจ็บจนอยากจะระบายมันออกมา
แกร็กๆ เสียงมีดคัทเตอร์ถูกเลื่อนออกมาทีละน้อย
กลิ่นคาวเืเริ่มลอยฟรุ้งไปทั่วบริเวณหัวใจของเธอเต้นช้าลง น้ำตาที่เคยไหลออกมาไม่หยุดก็ยังคงไหลอยู่อย่างนั้นไม่มีแม้เสียงสะอื้นให้ได้ยิน ความรู้สึกเจ็บในอกไม่ได้คลายลงแม้แต่น้อยแต่มันก็ทำให้เธอทรมานน้อยลง
ในหัวของเธอว่างเปล่าดวงตาของเธอเหม่อลอยไร้ความรู้สึก
‘ซัมเมอร์!!! ซัม ทำอะไร เธอทำอะไรเธอกำลังทำอะไรอยู่หน่ะ เธอจะบ้ารึไง บ้าไปแล้วงั้นหรอ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1’
เฮือก!!!! เด็กสาวสะดุ้งขึ้นจากเตียงหอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของเธออย่างกับคนไปวิ่งมาแต่แววตาของเด็กสาวกลับนิ่งเฉย แม้ร่างกายจะหอบอย่างหนักแต่ดวงตาของเธอกลับดูไร้ชีวิตอย่างไงอย่างงั้นเลยเด็กสาวลุดขึ้นนั่งมองไปยังหน้าต่างใกล้เช้าแล้วสินะ เด็กสาวนั่งเหม่อลอย ในใจไม่ได้คิดอะไร ความว่างเปล่านี่ล่ะสิ่งที่เธอต้องทนทรมานยิ่งกว่าความเ็ป แบบนี้ ขอเจ็บยังดีซะกว่าขอให้เจ็บยังดีซะกว่า เพราะมันเจ็บจนไม่รู้สึกแล้ว เธอไม่รู้สึกอะไรเลยมันทำให้เธอทรมาน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้.....
ซัมเมอร์เธอยังไม่ตายใช่มั้ยยังหายใจอยู่แต่กลับไม่รู้สึกอะไรแล้วฝันร้ายยังคงตามหลอกหลอนเธอทุกคืน...ทำไมพระเ้าถึงได้ใจร้ายกับเธอเช่นนี้
งื่อออ มาแล้วน้าาาาาาเย่ๆๆๆๆๆ ติดตามกันเยอะๆน้าาาา
1K
