Pioneer Era

“พวกเราถูกล้อมด้วยสภาพที่ไม่มีอาวุธ ไม่มีชุดเกราะ ถึงพวกเฮเดสจะเคลื่อนไหวช้า แต่ก็ไม่อาจดูถูกพวกมันได้ พวกมันถือว่าเป็นสัตว์ที่อันตรายอย่างแท้จริง”

“ตอนนั้นทำยังไงถึงหนีออกมาได้ละดอง? ”

“... เดียวก่อนนะ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลับมากันแล้วละ”

“ดอง? ”

ภูติตัวน้อยละสายตาออกจากใบหน้าของชนเผ่าสิงโตผู้น่าเกรงขาม แล้วมองไปที่ทางเข้าโรงอาหาร

เลยออกไปทางด้านหลังของไพไรต์ คือภาพของกลุ่มพวกพ้องที่กำลังหิ้วคอแม่เสือสาวตัวน้อยขนสีฟ้าสดใสเข้ามา

“เพื่อเป็นการชดเชยความผิด จงเลี้ยงค่าข้าวเช้าพวกเราซะดี ๆ ”

“...มูว~”

ดูเหมือนว่าสุดท้ายเธอคนนั้นจะหนีไม่รอดเงื้อมือพยามารเผ่ายักษ์ผู้เก่งกาจ [พรุน] ไปได้

พรุนใช้กำลังแขนที่มากล้น จับคอเสื้อของเธอหิ้วเข้ามาด้วยแขนข้างเดียว ใช้ส่วนสูงที่มากกว่า ยกเธอลอยขึ้นเหนือพื้น

ราวกับเป็นภาพของแมวน้อยที่ไร้ทางสู้ต่อหน้าเจ้านายผู้ทรงอำนาจ

“พวกคุณทำอะไรกันอยู่หรือคะ? ”

“เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เพื่อนเธอฟังอยู่นะ”

พรุนเข้าไปคุยกับไพไรต์ด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร ส่วนไพไรต์เองก็ตอบเธอด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรเช่นกัน

ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ภูติตัวน้อยจะคิดว่า---

“ดูเหมือนไพไรต์จะดูเป็นมิตรกับพวกเรามากขึ้นเลยนะดอง”

“... คิดไปเองมากกว่า”

ไพไรต์เบือนหน้าหนีไปทางอื่นในตอนที่เธอพูดเช่นนั้น

ความจริงคือเขากำลังเขินหน้าแดงอยู่

“ในเมื่อ… เพื่อนเธอมาแล้ว... งั้นให้เพื่อนเธอเป็นคนเล่าต่อแล้วกัน”

ไพไรต์พูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อยกจานที่ว่างเปล่าตรงหน้าไปเก็บ

การเล่าเรื่องจึงถูกส่งต่อให้กับพรุนด้วยเหตุผลเช่นนี้ไป

***สาวน้อย (?) เวทมนตร์, วีรสตรีรุ่นสิบ [พรุน]

“จากที่ฟังดู เล่าถึงตอนที่ถูกเต่าไร้ขาล้อมอยู่สินะคะ? ”

“อืม! ”

“ในตอนที่พวกเราถูกล้อมอยู่ตอนนั้น---”

---ศัตรูจำนวนมากกำลังล้อมพวกเราอยู่

"ทุกคน ระวังกรามของเฮเดส แล้วก็อย่าพึ่งเคลื่อนไหวนะ..."

ไพไรต์เตือนพวกเราด้วยเสียงที่เบาบาง

พวกศัตรูยังคงล้อมคุมเชิงกับพวกเราอยู่ ดังนั้นการพูดเสียงดังหรือผลีผลามลงมือก่อน อาจจะทำให้เป็นอันตรายได้

"แค่เฮเดสกระจอก ใช้มือเปล่าก็พอแล้วเฟ้ย! "

"เดียวข้าจัดการพวกมันให้เธอดูเองพรุน! "

ก็ควรจะเป็นแบบนั้นอะนะ…

[ซุนไกท์] กับ [วานาดิไนต์] ชนเผ่าหมีผมสีแดงหวีเรียบปะบ่า กับชนเผ่ากอลิล่าผมสีดำสั้นกระเซิง ชายผู้มากด้วยพละกำลังสองคนนั้น กำลังพุ่งเข้าใส่เต่าไร้ขาที่อยู่ตรงหน้าอย่างกับคนบ้า

*&&$$#*

เจ้าตัวเล็กขนาดครึ่งเมตรกรีดร้องทั้งน้ำตา

มันถูกชายสองคนจับหางพร้อมกัน แล้วถูกเหวี่ยงข้ามห้องไปอย่างรวดเร็ว

ร่างของเต่าน้อยไร้ขากระแทกเข้ากับผนังเต็มแรง ก่อนจะร่วงลงมากองกับพื้นในสภาพหงายหลัง

มันพยายามเต็มที่เพื่อพลิกกลับมาตั้งตัวบนพื้นอีกครั้ง

แต่มันทำไม่ได้

ส่วนนูนของกระดอง ทำให้มันไม่สามารถใช้ส่วนไหนของร่างกายสัมผัสกับพื้นได้

แอบดูน่าสงสารอยู่เหมือนกันค่ะ…

*&$@.! *

ตัวขนาดแปดเมตรกับเจ็ดเมตรดูโกรธมากที่เห็นตัวขนาดครึ่งเมตรถูกจับโยนข้ามห้องไป

พวกมันส่งเสียงอะไรบางอย่างออกมาอยู่ในลำคอเป็นเชิงให้สัญญาณ ก่อนจะเริ่มบุกโจมตีเข้ามาพร้อมกัน

"เปิดระบบต่อสู้ค่ะ”

“เปิดระบบปกป้องประชาชนของโนอาร์ ทำภารกิจจัดการสัตว์ร้าย”

โนอาร์กับกลัทโทนี่ย์เองก็เริ่มเปิดฉากโจมตีเช่นกัน

ถึงจะยังไม่มีหลักฐานยืนยัน แต่ทั้งสองคนนี้เป็นหุ่นยนต์ และน่าจะเป็นหุ่นยนต์จากอารยธรรมโบราณที่สาบสูญของทวีปนี้

เรื่องความสามารถในการต่อสู้นั้น อาจเทียบเท่าได้กับหุ่นยนต์ [จาวิส] ที่ ผอ.ยะมะโตะส่งมาดูแลเพื่อตัวน้อยของฉัน

มนุษย์แมวสีเงินกับกระต่ายสีเงินที่มีใบหน้าและทรงผมเดียวกัน ต่างเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วภายใต้ชุดเมดสีดำ

โนอาร์ออกตัววิ่งนำหน้า โดยมีกลัทโทนีย์วิ่งตามหลังห่างออกมาราวสามเมตร

หลังมือที่เต็มไปด้วยขนฟูนุ่มของโนอาร์กำลังส่องแสงสีแดงเจิดจ้า ส่วนทางกลัทโทนีย์นั้น เธอมีแสงสีแดงเจิดจ้าออกมาจากใบหูกระต่ายของเธอแทน

“หมัดแมวเหมี๊ยว! ”

“คลื่นกระต่ายแสงจันทร์! ”

ทั้งคู่ตะโกนชื่อท่าโจมตีออกมาดังกังวาลอย่างไม่อายฟ้าดิน

ในตอนที่โนอาร์กำลังจะพุ่งเข้าใส่ ส่วนเจ้าตัวขนาดแปดเมตรก็อ้าปากอันใหญ่โตกว่าสองเมตรขึ้นสูงรอ เพื่อหมายที่จะกัดใส่โนอาร์ที่กำลังโจมตีเข้ามา

แต่มันทำไม่สำเร็จ

ใบหูกระต่ายของกลัทโทนี่ย์ที่เรืองแสงได้ยิงคลื่นบางอย่างออกมา

ถึงจะมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพื้นที่โดยรอบตรงหน้าเธอเริ่มมีอุณหภูมิสูงขึ้นมา

บางทีอาจจะเป็นคลื่นรังสีบางอย่างที่คล้ายกับคลื่นไมโครเวฟละมั้ง?

เจ้าตัวแปดเมตรรีบหุบปากของมันลง แล้วหดหัวกับหางกลับเข้าไปในกระดองสีขาวในทันที

ด้วยการโจมตีลึกลับที่ออกมาจากหูกระต่ายของกลัทโทนี่ย์ จึงทำให้เต่าขนาดแปดเมตรสองตัวกับเจ็ดเมตรหนึ่งตัวอยู่ในสภาพหยุดเคลื่อนไหว

พวกมันหดหัวกับหางเข้ากระดองสีขาวที่ภาคภูมิใจของมันเพื่อป้องกันการโจมตีของเธอ

ด้วยสภาพเช่นนี้ จึงทำให้โนอาร์สามารถกระหน่ำหมัดใส่ได้อย่างไม่ต้องสนใจอะไร

หมัดพายุที่รุนแรงของเมดแมวสีเงินเริ่มซัดกระหน่ำใส่พวกมันไม่มีหยุด

ประดุจเป็นการรัวหมัดใส่กระสอบทรายขนาดยักษ์สีขาวเช่นนั้น---

---“เล่าอะไรกันอยู่หรือ! ปิว! ”

“...”

ทุกคนที่กำลังนั่งล้อมฟังเรื่องเล่าจากฉัน ต่างหันไปทางเสียงนั้นเป็นสายตาเดียวกัน

ดูเหมือนว่าเจ้าหนูขี้เซาที่ชอบตื่นสายอย่างเยลโล่จะพึ่งมาถึงโรงอาหารค่ะ

“เล่าอะไรกันอยู่นะปิว! ไม่ชวนกันเลยนะปิว! ”

ชายเผ่าภูติดวงตาสีเหลืองผมสีเงินตัดสั้น และสูงเพียงแค่ 80 เซนติเมตร เริ่มส่งเสียงโวยวายเหมือนกับเด็กน้อย

“งั้นขอเล่าต่อนะคะ”

“อย่าเมินแบบนี้กันสิปิว! ”

ฉันทำเป็นไม่สนใจเขาแล้วเริ่มเล่าเรื่องราวของพวกเราต่อ---

---กลับมาที่เรื่องเล่า

ฉันดึงสติกลับมาจากการต่อสู้ของพวกโนอาร์ แล้วมาตั้งสมาธิกับพวกศัตรูตรงหน้า

ดูเหมือนว่าทุกคนจะกำลังร่วมต่อสู้ด้วยมือเปล่ากับสัตว์ร้ายพวกนี้กันอยู่

แฟต โพแทน กับเยลโล่ ต่างคอยช่วยประสานงานโดยการใช้ตัวเองหลอกล่อศัตรู แล้วให้ไพไรต์ ซุนไกท์ กับวานาดิไนต์ ที่มีพลังกายสูงกว่าเข้าไปโจมตีจากทางด้านหลัง โดยการจับมันพลิกหงายท้องไปทีละตัว

ส่วนโฮปนั้น…

“แวกกกกก! ไหนว่าพวกมันเคลื่อนที่ช้าไง!? เลื้อยกันเร็วชิบหายเลยเฟ้ย! ”

“นายวิ่งช้าเองต่างหากโฮป”

“ก็แกมันตัวหนักยังไงละ! ”

“สะ--- เสียมารยาท! ”

เนื่องจากเขาเป็นคนทำไฮเจนปีกหักทั้งสองข้าง เลยต้องรับผิดชอบแบกเขาขึ้นข้างหลัง แล้ววิ่งหนีไปรอบห้องอย่างน่าอนาจแทน

ถึงจะโวยวายออกมาดังลั่นเช่นนั้น แต่เขายังคงมีแรงแบกไฮเจนวิ่งหนีต่อไปได้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ดังนั้นจึงสามารถวางใจได้ว่าสองคนนั้นยังคงดูแลตัวเองได้อยู่

ฉันเบือนสายตาจากโฮปแล้วกลับมามองตรงหน้าอีกครั้ง

ทุกครั้งที่วานาดิไนต์สามารถจับตัวขนาดครึ่งเมตรหงายท้องได้ เขามักจะหันมาทางฉันพร้อมกับแบ่งกล้ามให้ฉันดู

ทำเป็นไม่สนใจดีกว่า...

แต่สำหรับพวกเขาที่มีรูปร่างเล็กกว่าเผ่ายักษ์ ถือว่ามีพละกำลังใช้ได้เลยค่ะ

พวกเขานั้นไม่ได้มีกล้ามโตซ่อนรูปเหมือนเผ่ายักษ์อย่างพวกฉัน แต่ก็ถือว่าเป็นร่างกายที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีจนไม่อาจดูถูกได้เช่นกัน

แต่ทว่า---

“ยังไม่อาจเทียบกับพละกำลังของพวกเราเผ่ายักษ์ได้ค่ะ”

ฉันใช้มือขวากับมือซ้ายหยุดปากอันกว้างใหญ่ที่กำลังจะกัดใส่ฉัน

*! @#@%^*

เจ้าตัวขนาดห้าเมตรเบิกตากลมโตด้วยความตื่นตกใจเป็นอย่างมาก

“อ่อนหัดค่ะ แรงน้อยกว่าพวกปรสิตพืชที่เจอในหุบเขาสีชาดมากค่ะ”

ว่าแล้วฉันก็ใช้แขนเพียงข้างเดียวจับใต้ปากมัน แล้วจับทุ่มข้ามหัวไปทั้งอย่างงั้น

ขนาดร่างกายของฉันคือ 250 เซนติเมตร มีน้ำหนักรวม… เอาเป็นว่าถ้าดูด้วยสายตาแล้ว ยังถือว่าตัวเบากว่าพวกเต่าที่แบกแร่เอาไว้บนหลังมากค่ะ

ดังนั้นฉันเลยยึดเท้ากับพื้นให้มั่น ตั้งขาและตำแหน่งให้น้ำหนักของศัตรูถ่ายลงมาที่แขนตัวเอง ใช้ร่างกายให้เหมือนกับคานงัด ปรับสมดุลไม่ให้ตัวเองถูกยกลอยขึ้นมา แล้วถ่ายโอนน้ำหนักให้กลายเป็นแรงเหวี่ยงตัวศัตรูออกไป

ร่างของเต่าไร้ขาขนาดห้าเมตรถูกฉันจับทุ่มข้ามหัวไปด้วยสภาพเช่นนั้น

มันลอยข้ามห้องโถงราวกับเป็นภาพการ์ตูน กระแทกใส่ผนังเต็มแรงจนทะลุไปอีกฝั่ง ก่อนจะแน่นิ่งไม่ลุกขึ้นมาอีก

ได้เป็นเส้นทางหนีพอดีเลยค่ะ

“แค่ตัวขนาดครึ่งเมตรก็หนักเกือบสามร้อยกิโลกรัมแล้วนะ…”

“เจ้าตัวขนาดห้าเมตรนั้นคงไม่ต่ำกว่าหนึ่งตันครึ่ง… ไม่สิ อาจจะหนักถึงสามตันกว่าเลยละ...”

ซุนไกท์กับไพไรต์ต่างพูดวิจารณ์พลังของฉันด้วยน้ำเสียงกึ่งชื่นชมกึ่งตกใจ

ส่วนผู้ชายเผ่าหมีที่คิดจะจีบฉันนั้น กำลังยืนอ้าปากค้างใส่ฉันอยู่ค่ะ

พลังกล้ามเนื้อของฉันยังมีไม่ถึงครึ่งของคุณพ่อเลยนะคะ?

จะว่าไป การทำแบบนี้ได้คงยากสำหรับเผ่าอื่นที่ไม่ใช่เผ่ายักษ์สินะคะ

ดีละ

“คุณวานาดิไนต์ ถ้าหากว่าอยากจะจีบฉันให้ได้ อย่างน้อยก็ต้องมีพละกำลังมากกว่าฉันค่ะ”

“ทำได้ก็ตลกแล้ว! ”

“งั้นจงยอมแพ้ซะเถอะค่ะ”

“!?! ”

ฉันไม่สนใจชายเผ่าหมีที่กำลังยืนหัวใจสลาย แล้ววิ่งเข้าไปจัดการกับตัวขนาดสามเมตรกับห้าเมตรที่เหลืออยู่ในห้อง

ฉันระวังและหลบคมเขี้ยวที่อยู่ในปาก แล้วใช้พละกำลังที่มากล้นจับเหวี่ยงพลิกกระดองเรียงตัวอย่างใจเย็น

การปล้ำจับพวกมันทุ่มนั้น ทำให้ฉันนึกถึงสมัยก่อนที่โดนคุณแม่จับฝึกปล้ำมือเปล่ากับพวก [มังกร] ที่เลี้ยงในบ้านเลยค่ะ

“นี่คือตัวสุดท้ายแล้ว”

ฉันกำลังจับทุ่มตัวขนาดครึ่งเมตรตัวสุดท้ายที่อยู่ในห้อง

มันถูกจับกระแทกเข้ากับผนังอย่างรุนแรงจนกระดองของมันแตกเป็นเสี่ยง ๆ เลยค่ะ

จากการต่อสู้กับพวกมัน ทำให้ฉันรู้ว่ายิ่งมีขนาดตัวใหญ่ กระดองสีขาวของมันก็จะยิ่งแข็งมากขึ้นตามค่ะ

ในเวลาเดียวกัน ก็มีเสียงดังเกิดขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“ทำการปราบเสร็จสิ้น”

“เนื่องจากส่วนกระดองคือแร่เฮเดส จึงทำให้รังสีไมโครเวฟโจมตีไม่เข้า ต้องขออภัยนายท่านไพไรต์ที่ทำการปราบปรามสัตว์ร้ายช้าค่ะ”

เต่าขนาดเจ็ดเมตรหนึ่งตัวกับแปดเมตรสองตัว พวกมันกำลังอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้

มันเป็นภาพที่เหลือเชื่อมาก

กระดองสีขาวที่ดูแข็งแกร่งได้แตกกระจุยเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกองอยู่ที่พื้นด้วยพลังหมัดพายุของโนอาร์

ดูเหมือนว่าเธอจะรัวหมัดใส่ไม่ยั้ง จนกระทั้งกระดองของพวกมันถูกป่นจนกลายเป็นเศษหินสีขาวไป

ส่วนเนื้อสีเขียวที่อยู่ข้างในกระดองนั้น มีสภาพไม่ต่างไปจากเนื้อที่ถูกนำไปลวกจนสุก

กลิ่นเนื้อย่างที่ฉุนจมูกได้ลอยโฉยจนตลบอบอวนไปทั้งห้องโถงทรงวงรีแห่งนี้

และผู้ที่สร้างภาพอันน่าเหลือเชื่อนี้ สตรีตัวเล็กที่มีหูแมวกับหูกระต่ายสวมชุดเมดสีดำสองคนเท่านั้น

ชุดของพวกเธอสะอาดหมดจด ไม่มีแม้แต่รอยเปื้อนหรือรอยยับใด ๆ ปรากฏให้เห็น

ผิวที่ขาวนวลดุจหิมะของเธอ ยังคงสะอาดราวกับพึ่งออกมาจากโรงอาบน้ำ

ราวกับว่าการต่อสู้เมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริงกับพวกเธอมาก่อน

“แฮก… แฮก… จบแล้ว… สินะ… เหนื่อย...ชิบ...”

โฮปที่กำลังรับผิดชอบแบกไฮเจนผู้ปีกหักได้ถามขึ้นมาด้วยสภาพที่เหนื่อยหอบ

“ไม่ค่ะคุณโฮป ด้วยหนวดสัมผัสของฉัน ในรัศมีห้าร้อยเมตรโดยรอบนี้ ยังมีพวกของมันอีกเยอะค่ะ ถึงจะไม่ใช่ทั้งหมด แต่มีบางส่วนกำลังตรงมาทางนี้อย่างช้า ๆ อยู่ค่ะ”

แฟตคือคนที่ตอบคำถามของโฮป

สำหรับเผ่ามนุษย์มดแล้ว พวกเขามีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งที่ติดตัวมาแต่โดนกำเนิด

นั่นคือความสามารถในการสื่อสารด้วยการส่งคลื่นสมองในรูปแบบของคลื่นแม่เหล็ก

เห็นว่าความลับของความสามารถนั้น คือการพัฒนาอวัยวะ [หนวด] ตรงหัว ที่แต่ก่อนทำได้เพียงรับกลิ่น จนกลายมาเป็นสามารถรับสัมผัสด้วยคลื่นได้

สรุปคือเผ่ามนุษย์มดนั้น สามารถใช้เป็นเรด้ามีชีวิตเคลื่อนที่ได้

ส่วนระยะการตรวจจับและความสามารถในการแยกแยะนั้น ขึ้นอยู่กับการฝึกฝนของแต่ละคนค่ะ

สำหรับแฟตนั้น เห็นว่าถ้าเธอเอาจริง จะสามารถตรวจจับสิ่งรอบตัวได้ถึงห้าร้อยเมตรเลยค่ะ

ไม่รู้ว่าเธอคุยโม้ตัวเองหรือเปล่านะคะ แต่เอาเป็นว่าฉันเชื่อคำพูดของเพื่อนฉันค่ะ

“ถ้าอย่างงั้นพวกเรารีบหนีกันก่อนเถอะค่ะ”

ดังนั้นพวกเราจึงตัดสินใจรีบออกจากที่นี่กันในทันที

พวกเราเดินออกมาทางรูตรงกำแพงที่เกิดจากการต่อสู้เมื่อกี้

เดินข้ามรู เดินผ่านเตาไร้ขาขนาดห้าเมตรที่กำลังดิ้นพล่านอย่างไร้ความหวังอยู่กับพื้นตรงแถวรูของกำแพง เพื่ออกไปจากห้องนี้กัน

ที่ด้านนอกกำแพงห้องโถง คือถ้ำธรรมชาติที่กลืนกินไปกับสิ่งก่อสร้างจนไม่อาจแบ่งแยกออกจากกันได้

เนื่องจากมีสภาพที่พังยับ เลยทำให้ที่นี่ไม่ได้มีแสงไฟส่องสว่างเหมือนกับเมื่อครั้งที่เคยผจญภัยใน [หุบเขาสีชาด]

พวกเราเดินผ่านเส้นทางอันมืดมิด ด้วยการใช้แสงธรรมชาติจากปีกภูติของเยลโล่เป็นไฟนำทาง---

--- “ฟังแล้วดูเหมือนจะไม่ค่อยอันตรายเท่าไหรเลยนะดอง”

เพื่อนของฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงในช่วงที่ฉันกำลังหยุดดื่มน้ำเพื่อพักหายใจ

“มันก็… ใช่ค่ะ จริงอยู่ที่ว่าพวกเต่าไร้ขา---”

“ [เฮเดส] ”

“---ค่ะ ถึงพวก [เฮเดส] ตามที่ไพไรต์ว่านั้น มันจะเชื่องช้าจนจัดการง่าย แต่ที่อันตรายนะไม่ใช่พวกมันที่อาศัยอยู่ในนั้นหรอกค่ะ”

“แล้วอะไรที่อันตรายละดอง? ”

“บอกไม่ได้ค่ะ เพราะเดียวจะเป็นการสปอย”

“ซะงั้นดอง! ”

เพื่อนของฉันทำหน้าตาประมาณว่า “เค้าอยากรู้เดียวนี้ สปอยมาเลยสิดอง! ” อะไรแบบนั้น

แต่ถ้าจะให้เล่าข้ามตอน มันก็หมดสนุกกันพอดีสิ จริงไหมละคะ?

“อรุณสวัสดิ์ไพไรต์! ทุกคน! อยู่กันพร้อมหน้าเลยไม่ใช่หรือ? ทำอะไรกันอยู่นะ? ”

ในตอนนั้นเองที่มีบุรุษคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเรา

ชายที่ส่งเสียงเต็มไปด้วยพลังคนนั้น คือบุรุษเผ่ากอลิล่าหน้าตาดี [ซุนไกท์]

“กำลังเล่าเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้พวกลี่ฟังอยู่ค่ะ”

“โอ๊ว! เรื่องการผจญภัยสุดระทึกตอนนั้นนะหรือ! เล่าถึงตรงไหนแล้วละ!? ”

“ช่วงก่อนที่จะเจอ [เจ้านั่น] ค่ะ”

“ออ! งั้นดีเลย! ตรงนี้ขอให้ข้าเป็นคนเล่าเถอะ! เพราะว่ามันคือส่วนที่ชวนตื่นเต้นที่สุดเลยยังไงละ! ”

“ลี่ว่ายังไงคะ? ”

“จะเป็นใครเล่าก็ได้ทั้งนั้นดอง~”

“งั้นเชิญเล่าต่อได้เลยค่ะ”

“ดีละ! งั้นจงฟังให้ดี ถึงเรื่องราวที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอันตรายของข้าคนนี้! ”