เบื้องหน้าของต้าชางภาพวาดผ้าใบบนกระดาน ได้ปรากฏทิวทัศอันคุ้นเคยขึ้นมันเป็สภาพอากาศของหนึ่งในสี่ฤดู
ฤดูใบไม้ผลิ!
อย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่สิ่งที่ทําให้ต้าชางตกตะลึงแต่เป็ความรู้สึกที่เขาััได้เพียงแค่มองมันต่างหาก
ราวกับฤดูใบไม้ผลิสีหน้าตกตะลึงของต้าชาง มองภาพที่สวยงามตรงหน้า ด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจ
“ปลอดโปร่งและอบอุ่นความรู้สึกนี้สมแล้วที่เป็ฤดูใบไม้ผลิ!’’
“ภาพวาดนี้มันจะสมจริงเกินไปแล้ว!’’ต้าชางตะหนักได้ถึงความสําคัญ ตัวสั่นระริกด้วยความเหลือเชื่อเขาไม่เคยเห็นภาพวาดอันไหนมาก่อนเลย ที่ดูสมจริงและทําให้เขาคุ้นเคยจนรู้สึกได้ราวกับไปยืนอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้
“พ่อหนุ่มจางถ้าฉันเดาไม่ผิดภาพวาดอีกสามภาพที่เหลือคงเป็อย่างที่ฉันคิดใช่ไหม?’’ ท้ายที่สุด ต้าชางก็อดหันไปมองชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างของเขาไม่ได้ถ้าเขาเดาไม่ผิดมันจะต้องเป็อย่างนั้นแน่ๆ
“ใช่ครับคุณอาลองเปิดดูได้เลย’’ จางเจิ้นเพียงพยักหน้ายืนยัน มันเป็อย่างนั้นจริงๆ
ทางด้านเหม่ยซูที่ยืนอยู่ก็ดูจะตกตะลึงไปเหมือนกันเธอมองภาพวาดตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อมันเป็ไปได้ยังไงที่เสี่ยวเจิ้นสามารถรังสรรค์ผลงานระดับนี้ได้?
ปาฏิหาริย์!
ปาฏิหาริย์จริงๆด้วย!
ส่วนต้าชางเองก็ไม่รอช้าเขารีบดึงถุงคลุมอันที่สองออกอย่างรวดเร็ว และตกตะลึงอีกครั้ง
“ร้อนและมุ่งมั่นความรู้สึกนี้...ฤดูร้อน! มีเพียงฤดูนี้เท่านั้นที่จะให้ความรู้สึกร้อนเช่นนี้ได้ทั้งยังเป็เพียงฤดูเดียวที่ทําให้คนมุ่งมั่นสู้ไม่ถอย!’’
พริบตาเบื้องหน้าก็ฉายให้เห็นทิวทัศของฤดูที่สอง...ฤดูร้อน!
มันร้อนแรงราวกับจะละลายได้ทุกเมื่อ!
ช่างน่าอัศจรรย์เสียจริง!
โดยที่ไม่ลังเลต้าชางหันไปที่กระดานวาดภาพที่สามก่อนดึงถุงผ้าออกในที่สุด
พรึ่บ!
พริบตาเบื้องหน้าของเขาก็ปรากฏ ภาพวาดที่สวยงามที่แสดงให้เห็นถึงทิวทัศในฤดูที่สาม
ฤดูใบไม้ร่วง!
“สดชื่นและสุขสบายเหมาะสมแล้วที่เป็ฤดูใบไม้ร่วง!’’ต้าชางพยักหน้าชื่นชมเขาจําความรู้สึกนี้ได้เป็อย่างดี มันเป็่เวลาที่ทําให้เขามีความสุขทุกครั้ง
ท้ายที่สุดเมื่อเชยชมผลงานทั้งสามภาพเสร็จต้าชางก็หันไปทางกระดานวาดภาพที่สี่ที่ถูกคุมเอาไว้ ขณะที่ใจสั่นเล็กน้อย
วินาทีต่อมา…
พรึ่บ!
ต้าชางดึงถุงผ้าที่คลุมเอาไว้ออกและมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นเต้น
“หนาวและเย็นะเืนี่เป็ตัวแทนของฤดูสุดท้าย...ฤดูหนาว!’’
ราวกับได้ไปยืนอยู่ในทุ่งหิมะที่ไร้ที่สิ้นสุดภาพวาดทิวทัศสีขาวโพลนตรงหน้า ทําให้ต้าชางััได้ถึงความหนาวเย็น แม้จะเป็ความรู้สึกที่คุ้นเคย เขาก็อดรู้สึกเย็นะเืไม่ได้
“พ่อหนุ่มจางอาจารย์ของเธอเป็ใครกันแน่?’’ ท้ายที่สุด ต้าชางหันไปมองชายหนุ่มด้วยแววตาซับซ้อนก่อนหัวเราะออกมาอย่างมีเลศนัย “ไม่สิ! เธอวาดพวกมันได้ยังไง?!’’
“คะ...คุณรู้?’’จางเจิ้นก้าวถอยหลังออกไปอย่างไม่รู้ตัวเขาไม่อยากเชื่อว่าชายวัยกลางคนจะดูออกว่าเขาเป็คนวาดอย่างไรก็ตามเมื่อนึกขึ้นถึงอีกความเป็ไปได้อีกหนึ่ง เขาก็เข้าใจและหายสงสัย
“เหอะๆทําไมฉันจะไม่รู้ล่ะ? ภาพวาดพวกนี้กลิ่นสีต่างๆยังใหม่อยู่ จึงเป็ไปไม่ได้เลยที่จะเป็ของนานแล้วอีกอย่างฉันไม่ได้ไปไหน และนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามตลอดดังนั้นนี่จึงเป็ความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถยืนยันได้มากที่สุด!’’เห็นอีกฝ่ายสงสัย ต้าชางก็ส่ายหัวและหัวเราะออกมาเดิมทีสิ่งนี้เป็สิ่งที่เขาไม่กล้าคิดแม้แต่น้อย แต่เมื่อความจริงอยู่ตรงหน้าแล้วถ้าไม่ใช่คนโง่การมองไม่ออกก็คงแปลก
“ดังนั้นฉันจึงสงสัยเป็อย่างมากว่าเธอวาดพวกมันได้ยังไงซํ้ายังในเวลาแค่สองชั่วโมง ไม่เพียงเท่านั้นต่อให้เป็คนธรรมดาก็บอกได้เลยว่าผลงานพวกนี้อยู่ในระดับประเทศ แม้แต่ของอาจารย์หลูก็ไม่สามารถเทียบได้ฉันล่ะนับถือเธอจริงๆและอดรู้สึกอิจฉาอาจารย์ของเธอไม่ได้ที่มีลูกศิษย์ที่เก่งกาจอย่างนี้’’ต้าชางชื่นชมด้วยความจริงใจและอดจินตนาการถึงอาจารย์ผู้ลึกลับของชายหนุ่มไม่ได้
จะมีสักกี่คนกันเชียวที่สามารถรังสรรค์ผลงานระดับนี้ได้?
แล้วผลงานที่ทําให้รู้สึกราวกับอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้ล่ะ?
ไม่มีทาง!
แน่นอนว่าสําหรับต้าชางแล้วเขามองว่าอาจารย์ของชายหนุ่มคงติดธุระบางอย่าง ชายหนุ่มจึงได้ลงมือวาดภาพและนํามันมามอบแทนอาจารย์ของตัวเอง
ไม่อย่างนั้นแล้วจะเป็อะไรได้?
กลับกันเหม่ยซูที่ได้ยินการคาดเดาและเห็นสีหน้าชื่นชมของอีกฝ่าย ก็รู้สึกตกตะลึงเพราะเธอรู้ดีว่าเสี่ยวเจิ้นน่ะไม่มีอาจารย์หรอกดังนั้นแล้วฝีมือของเขาที่มาถึงในระดับนี้ได้จึงน่าตกตะลึงเป็อย่างมาก
จริงแล้วๆเสี่ยวเจิ้นวาดภาพเก่งขนาดนี้ได้ยังไง?
“อิจฉา? อาจารย์ของผมนั้นเก่งกาจกว่าผมมากและเขายังบอกอีกด้วยว่าฝีมือของผมยังอ่อนด้อย เกรงว่าหากเขาไม่ติดธุระฉุกเฉินคุณอาชางคงจะได้เป็ผลงานที่ยอดเยี่ยมกว่านี้แน่!’’ เห็นอีกฝ่ายมโนซะขนาดนั้นจางเจิ้นก็ไม่มีทางเลือก เขาแสร้งหัวเราะแห้งๆด้วยสีหน้าขมขื่นออกไป
“อะไรนะ?’’ต้าชางที่ได้ยินก็ใสุดขีด
ผลงานที่ยอดเยี่ยมกว่านี้!
ยังมีดีกว่านี้อีกเหรอ?
“เป็ความจริงครับอาจารย์ของผมแม้จะไร้ซึ่งชื่อเสียงทว่าความเก่งกาจและประสบการณ์ของเขาจะต้องไม่ด้อยไปกว่าอาจารย์หลูอย่างแน่นอน’’จางเจิ้นพยักหน้าตามนํ้า และอดหัวเราะในใจไม่ได้
อาจารย์หลูเป็ใครเขายังไม่รู้เลย!
แล้วแบบนี้อาจารย์ของเขาจะเก่งสักแค่ไหนกันเชียว?
“ไม่หรอกด้วยผลงานของเธอในตอนนี้ เกรงว่าอาจารย์หลูก็ไม่สามารถเทียบได้ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเทียบได้กับอาจารย์ของเธออย่างแน่นอน’’ต้าชางส่ายหัวข่มความตกตะลึงเอาไว้ เขาเคยเห็นผลงานของอาจารย์หลูมาก่อนจึงบอกได้ไม่ยากว่าของใครเหนือกว่า
“จริงเหรอครับ?’’จางเจิ้นชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่คิดมาก่อนเลยเพียงแค่นี้ก็สามารถเหนือกว่าอาจารย์หลูผู้โด่งดังคนนั้นได้แล้ว
เหม่ยซูที่อยู่ข้างๆก็นิ่งงันไปเหนือกว่าอาจารย์หลูอย่างนั้นเหรอ มันจะเป็ไปได้ยังไงท้ายที่สุดเธอก็ต้องมองชายหนุ่มข้างๆเธอด้วยความคิดหนึ่ง
หรือว่าจริงๆแล้วเสี่ยวเจิ้นจะมีอาจารย์ที่ว่านั่นจริงๆ?
“จริงสิ’’ต้าชางยิ้มอย่างนับถือ ก่อนมองภาพวาดทั้งสี่อย่างเสียดาย“ถ้าไม่ว่าอะไรฉันขอซื้อพวกมันหมดเลยได้ไหม?’’
“ซื้อหมดเลย?ผมว่าคุณอากําลังเข้าใจผิดอะไรอยู่นะครับ’’ จางเจิ้นเลิกคิ้วขึ้น เขาตั้งใจมอบให้อีกฝ่ายฟรีๆโดยไม่คิดเงิน
แล้วนี่อีกฝ่ายจะซื้ออย่างนั้นเหรอ?
แต่ต้าชางไม่ได้คิดในแบบนั้นเขาคิดว่าเขาคงสามารถเลือกได้เพียงแค่ภาพเดียวเพื่อชดเชยภาพวาดนกนางแอ่นหวนคืนที่เสียหายไป แน่นอนว่าเขาตั้งใจจะมอบค่าตอบแทนให้อยู่แล้วอย่างไรก็ตามเมื่อได้เห็นผลงานระดับนี้ และมันยังมีสี่อันหากเขาเก็บไม่ครบคงบอกได้ว่าเขาจะรู้สึกเช่นไร
อีกอย่างถ้าได้จนครบเพื่อนของเขาที่จะได้รับมันจะต้องยินดีมากแน่ๆ!
“เข้าใจผิด?หรือว่าเธอไม่ขาย?’’ ต้าชางที่เห็นท่าทีของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปก็รู้สึกเสียดายมากยิ่งขึ้น
“ผิดแล้วครับคุณลุงกําลังเข้าใจผิดครั้งใหญ่อยู่’’ จางเจิ้นส่ายหัวก่อนที่จะยิ้ม“ภาพวาดทั้งสี่ต้องครบ ไม่อย่างนั้นแล้วมันจะไม่สมบูรณ์’’
“ไม่สมบูรณ์?’’ต้าชางกลอกตาอย่างสับสน แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็เข้าใจในที่สุด
วินาทีต่อมา…
โดยไม่รอช้าจางเจิ้นนําภาพทั้งสี่เรียงต่อกันสี่มุมอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ภาพวาดทั้งสี่ถูกเรียงต่อกันราวกับเชื่อมโยงเอาไว้ความรู้สึกที่ััได้จากมันเพียงการมอง กลับลึกลํ้าขึ้นและชัดเจนขึ้น
“นี่มัน…’’เหม่ยซูและต้าชางหรี่ตาลงด้วยความไม่อยากเชื่อพวกเขาในตอนนี้รู้สึกราวกับได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของฤดูทั้งสี่กับตาด้วยตัวเอง
นี่มัน...เป็ไปได้ยังไง!
จริงๆแล้วความรู้สึกพวกนี้มันยังไงกัน?
มองดูทั้งสองคนที่ตกตะลึงชายหนุ่มแซ่จางเพียงเอ่ยขึ้นด้วยนํ้าเสียงราบเรียบโดยมีรอยยิ้มประดับให้เห็นบนใบหน้า
“สี่ฤดูผันแปร’’
นี่คือการผันแปรตามกาลเวลาแห่งสี่ฤดู!
129
