เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        "พ่อ... พ่อมาได้ยังไง..." หลี่จิงจิงอุทานเสียงค่อย

        สิ้นเสียงของหลี่จิงจิง ลุงหลี่ที่นั่งสูบบุหรี่อยู่หน้าบันไดก็หันมามองลูกสาวของเขา พลางเก็บซากบุหรี่ลงกระเป๋าเงียบๆ

        "เพราะว่าไม่ไว้ใจก็เลยมาดูนี่ไงล่ะ" ลุงหลี่ยิ้มให้หลี่จิงจิงพลางเหลือบมองไปที่หยางเฉินพร้อมกล่าวว่า

        "หยางน้อย อ่าไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

        หยางเฉินเห็นลุงหลี่มีท่าทางที่ไม่ค่อยสบายใจก็เข้าใจได้ในทันที เขายิ้มและกล่าวว่า

        "ใช่ครับ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยว่าง เลยไม่ได้ไปเจอลุงที่ตลาดเลย"

        ลุงหลี่พยักหน้าสายตาจ้องมองออกไปอย่างลังเลอยู่ระหว่างหลี่จิงจิงและหยางเฉิน "แล้ว... เธอสองคนไปไหนกันมาล่ะ?"

        "พ่อพี่หยางพาฉันไปซื้อชุดเฟอร์นิเจอร์น่ะค่ะ" หลี่จิงจิงอธิบาย

        ลุงหลี่ถอนหายใจ

        "จิงจิงพ่อไม่ได้ว่าอะไรลูกหรอกนะ แต่วันนี้แม่ของลูกอารมณ์ไม่ดีมากๆ ถ้าลูกจะย้ายออกจากบ้านก็ไม่มีปัญหาแต่ลูกจะแกล้งทำเป็นปล่อยผ่านคำพูดของแม่ไม่ได้ การแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ"

        หลี่จิงจิงก้มหน้าลง ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

        หยางเฉินรู้ว่าคำพูดเหล่านั้นอันที่จริงกำลังพูดถึงเขาแต่เขาก็ไม่อาจทำอย่างไรกับเรื่องนี้ได้

        "หยางน้อย อย่าถือสาที่ข้าพูดมากเลยนะ จิงจิงยังเป็นเด็กสาวอยู่ อนาคตของเธอยังอีกยาวไกล" ลุงหลี่พูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่สบายใจว่า

        "ข้าได้ยินจิงจิงบอกว่าเอ็งแต่งงานแล้ว ข้าว่าเอ็งควรจะสนใจคนของตัวเองมากกว่าหากยังคงใกล้ชิดอยู่อย่างนี้ข้าเกรงว่ามันจะไม่ควร"

        หยางเฉินเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างดีและเมื่อมองไปยังหลี่จิงจิงที่ยังคงก้มหน้าอยู่หัวใจของเขาก็รู้สึกขมขื่นขึ้นทันมาที

        หากลองคิดในฐานะคนเป็นพ่อแล้วใครจะยอมให้ลูกสาวคนเดียวไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายที่แต่งงานแล้วได้

        สถานการณ์ตอนนี้การอยู่ให้ห่างจากหลี่จิงจิงจึงเป็นสิ่งที่ดีต่อคนทุกฝ่าย

        "จิงจิง พี่ไปก่อนนะดูจากระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่แล้ว พี่ว่ามันค่อนข้างปลอดภัยเชียวล่ะฟังพ่อเธอพูดเถอะ แล้วก็อย่าปล่อยให้คุณนายหลี่เป็นห่วง” หยางเฉินกล่าว

        หลี่จิงจิง ขณะนี้ขอบตาแดงเล็กน้อยเธอกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

        "ฉันเข้าใจแล้ว"

        หยางเฉินไม่พูดมากอีกหลังจากกล่าวร่ำลาลุงหลี่แล้ว เขาก็เดินออกจากอะพาร์ตเมนต์ทันที

        เมื่อกลับเข้ามาที่บริษัทหยางเฉินก็เห็นทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับงานตรงหน้าของตัวเองช่วงนี้เหล่าสาวๆ ต้องวุ่นอยู่กับงานไม่เว้นแต่ละวัน บางคนกำลังจัดเตรียมเอกสารมือเป็นระวิง ในขณะที่บางคนกำลังถือสายคุยกับลูกค้าอย่างเมามัน

        แม้หยางเฉินจะรู้สึกว่าบรรยากาศในที่ทำงานตอนนี้ไม่เลวนัก แต่เขาก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาเล็กน้อยที่มีเขาเป็นคนเดียวที่ว่าง

        ในขณะที่กำลังจะเปิดคอมเพื่อเล่นเกมนั้นจ้าวหงเยี่ยนก็นำเอกสารมาวางไว้ตรงหน้าของหยางเฉินพร้อมกล่าวขึ้นว่า

        "หยางเฉินช่วยนำเอกสารนี่ไปส่งให้พี่หมิงอวี้หน่อย ฉันจะรีบออกไปหาลูกค้าก่อน ขอบคุณมาก!"

        พูดจบจ้าวหงเยี่ยนก็สาวเท้ายาวๆ รีบออกไปจากออฟฟิศทันที

        หยางเฉินยิ้มเงียบๆ พลางหยิบเอกสารขึ้นมาแล้วเดินไปเคาะประตูห้องของหลิวหมิงอวี้

        "เข้ามาได้"

        หยางเฉินเปิดประตูเข้าไปหลังจากที่โม่เชี่ยนนีย้ายออกไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้ามาในห้องนี้

        หลิวหมิงอวี้ซึ่งง่วนอยู่กับการรัวคีย์บอร์ดคล้ายกำลังเล่นเกมMOBA เมื่อเห็นหยางเฉินเดินเข้ามาก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาแต่เธอก็ยิ้มให้เขาเล็กน้อย

        "พอดีหงเอี้ยนต้องออกไปหาลูกค้า เธอเลยฝากเอกสารให้ผมนำมาให้คุณน่ะครับ" หยางเฉินวางเอกสารลงบนโต๊ะ

        หลิวหมิงอวี้พยักหน้าตอบรับ

        "ขอบคุณ"

        หยางเฉินเห็นเธอกำลังยุ่งอยู่จึงหันหลังเตรียมตัวจะจากไปแต่ทันใดนั้นหลิวหมิงอวี้ก็ตะโกนขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

        "หยางเฉินช่วยฉันหน่อยได้ไหม?" หลิวหมิงอวี้เอ่ยถาม

        "แน่นอนผมว่างที่สุดในบริษัทอยู่แล้ว"หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        "ช่วงบ่ายนี้ฉันว่าจะไปตรวจสอบความคืบหน้าของสถานที่เดินแบบหน่อยน่ะทางเราให้ตงหัวกรุ๊ป เป็นคนจัดการสถานที่ให้ นายมากับฉันหน่อยได้หรือเปล่า?"

        แม้ว่าหลิวหมิงอวี้จะนั่งแท่นในตำแหน่งหัวหน้าแผนกแต่ตอนนี้เธอยังไม่มีรถเป็นของตัวเอง และมักจะใช้บริการรถแท็กซี่อยู่บ่อยๆ

        แม้หยางเฉินจะไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัดว่าทำไมเธอจึงชวนเขาแต่การออกไปขับรถเล่นก็คงจะดีกว่าการนั่งเบื่ออยู่ที่บริษัท

        หลิวหมิงอวี้พาหยางเฉินไปยังสถานที่จัดแสดงงานออทั่มแฟชั่นโชว์ ที่ศูนย์ประชุมนานาชาติและศูนย์แสดงสินค้าแห่งประเทศจีน

        เมื่อมาถึงพวกเขาก็เห็นหัวหน้าโครงการแห่งตงซิ่งกรุ๊ป จางหมิง ยืนรออยู่หน้าประตูทางเข้าแล้วเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว เมื่อมองโดยรวมแล้วเขาเป็นคนที่ดูดีคนหนึ่ง

        เมื่อจางหมิงสังเกตเห็นหลิวหมิงอวี้ แววตาของเขาก็ฉายอารมณ์ของความตื่นเต้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อเห็นคนที่มาด้วยเป็นหยางเฉินสายตาของเขาก็ปรากฏความผิดปกติขึ้นเล็กน้อย

        หลิวหมิงอวี้ส่งลอบสัญญาณให้หยางเฉินได้รับรู้ทันทีหยางเฉินเห็นดังนั้นก็คลายสงสัยแล้วว่าทำไมเธอถึงชวนเขามาด้วย

        "คุณหลิวช่างเป็นมืออาชีพจริงๆมาที่นี่เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยตัวเอง" จางหมิงกล่าวพลางยื่นมือออกมาหน้าหลิวหมิงอวี้

        หลิวหมิงอวี้เค้นรอยยิ้มและจับมือกับจางหมิงเล็กน้อย

        "งานแสดงแฟชั่นโชว์ในครั้งนี้ จะต้องไม่เกิดความผิดพลาด เพราะงานนี้สำคัญกับพวกเรามากหากฉันไม่มาดูด้วยตัวเองคงไม่อาจนอนหลับได้สนิท"

        จางหมิงเมื่อมองดูหยางเฉินใบหน้าของเขาก็ยิ่งกระตุกแต่เขาก็ฝืนยิ้มกว้างออกมาและเชิญหยางเฉินกับหลิวหมิงอวี้เดินเข้าไปในสถานที่จัดงานทันที

        เมื่อเดินเข้ามาในศูนย์กลางของงานด้วยแสงและสีที่ฉายออกมานั้นทำให้รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในฉากของฉากภาพยนตร์และมีเหล่านางแบบนายแบบกำลังซ้อมเดินแบบกันอยู่บนรันเวย์

        เนื่องจากบริษัทโมเดลลิ่งเป็นนางแบบอินเตอร์นางแบบที่จะมาเดินในงานนี้จึงเป็นชาวตะวันตกเสียเป็นส่วนใหญ่ซึ่งหยางเฉินคุ้นเคยเป็นอย่างดี

        จางหมิงรู้ตัวว่าวันนี้มีโอกาสเพียงน้อยนิดในการใกล้ชิดกับหลิวหมิงอวี้ เพราะมีมารหัวขนอย่างหยางเฉินอยู่ด้วย ดังนั้นเขาจึงยิ้มกว้างพร้อมกล่าวขึ้นว่า

        "ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรนะครับไฟและแสงของงานค่อนข้างออกมาสมบูรณ์แบบเลยทีเดียว"

        "ไม่ต้องเปลี่ยนตัวนางแบบหรอกหรือครับ" หยางเฉินถาม

        หลิวหมิงอวี้เผยรอยยิ้มแปลกพร้อมกล่าว

        "เปลี่ยนทำไมดูจากสายตาของนาย จุดประสงค์คงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไร"

        "ฉันก็แค่ชื่นชม และเพลิดเพลินไปกับสิ่งสวยงามเท่านั้นเองมันเป็นปกติของผู้ชายอยู่แล้ว"

        "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นหรือฉันมองนายผิดไป"หลิวหมิงอวี้ทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ "ฉันไม่เชื่อหมาป่าเจ้าเล่ห์หรอกนะฉันยอมรับแค่สิงโตเท่านั้น”

        หยางเฉินยิ้มพลางกล่าวว่า

        "ถึงแม้ว่าผมจะเป็นสิงโตแต่ผมก็ไม่ใช่สิงโตที่อยู่ในกรง"

        หลิวหมิงอวี้หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยหัวข้อสนทนานี้ค่อนข้างคลุมเครือ

        "บางทีฉันก็อิจฉานางแบบเหล่านี้นะพวกเธอมักจะเดินด้วยความมั่นใจ"

        "อกเล็กอย่างนั้นมีอะไรให้อิจฉากัน"หยางเฉินพึมพำ

        "อกเล็ก?" หลิวหมิงอวี้หัวเราะออกมา

        "เหตุผลที่พวกเธอหน้าอกเล็กก็เพื่อให้สามารถใส่เสื้อผ้าได้หลากหลายต่างหาก"

        "มีแต่กระดูก จับไปก็รู้สึกเหมือนไม่ได้จับ"ความสนใจของหยางเฉินมีเพียงน้อยนิดเท่านั้น

        "นายพูดเหมือนเคยจับมาแล้วงั้นล่ะ" หลิวหมิงอวี้แสดงออกด้วยสายตาดูถูก

        หยางเฉินยิ้ม ไม่เพียงแค่เคยแต่ยังนับไม่ถ้วนด้วยต่างหาก แน่นอนว่าหยางเฉินไม่สามารถพูดคำเหล่านี้ออกมาได้

        "อันที่จริงฉันไม่ได้อิจฉาในงานของพวกเธอหรอกฉันอิจฉาชีวิตที่พวกเธอสามารถแสดงเสน่ห์ของผู้หญิงอย่างเราออกมาได้อย่างอิสระต่างหาก..." หลิวหมิงอวี้ค่อนข้างหลงใหลในการเดินแบบ "ฉันพูดกับคุณมากเกินไปแล้วอีกไม่กี่ปีข้างหน้าอายุของฉันก็จะขึ้นเลขสามแต่ฉันยังไม่เคยมีโอกาสแต่งชุดเซ็กซี่แบบนั้นเลยไม่ต้องพูดถึงเรื่องความรักของหนุ่มสาว..."

        "คุณเคยบอกผมว่าคุณเคยมีแฟนเมื่อนานมาแล้วใช่หรือเปล่า" หยางเฉินจำได้ว่าหลิวหมิงอวี้ เคยพูดกับเขาเรื่องที่แฟนไปเกณฑ์ทหาร และยังคงไม่ได้กลับมา

        หลิวหมิงอวี้เผยรอยยิ้มเศร้าออกมา

        "ใช่... ฉันเคยมีแฟนตอนอยู่มหาวิทยาลัยหลังจากที่เขาเข้าเกณฑ์ทหาร เขาก็ไม่ได้ติดต่อฉันมาอีกเลยเพื่อนของฉันบางคนบอกว่าเขาทรยศฉันและมีผู้หญิงคนใหม่ไปแล้วแต่ฉันกลัวว่าหากเขากลับมาแล้วเห็นฉันกับผู้ชายคนอื่น เขาคงรู้สึกแย่มากดังนั้นฉันจึงยังไม่คิดจะหาแฟน อันที่จริงจนถึงตอนนี้บางครั้งฉันก็ยังคงคิดถึงเขาเหมือนกับเขาไม่ได้หายไปไหน... ฉันดูโง่มากใช่มั้ยล่ะ?"

        หยางเฉินเห็นหลิวหมิงอวี้ยังสาวยังสวยและไม่ควรจะยืดติดกับเรื่องในอดีต แต่นั่นก็เป็นเรื่องของแต่ละบุคคล ดังนั้นหยางเฉินจึงเอ่ยขึ้นว่า

        "คุณคิดดีแล้วงั้นเหรอ?"

        "ใช่..." หลิวหมิงอวี้เผยรอยยิ้มจาง "แล้วอีกเรื่องหนึ่ง"

        หลิวหมิงอวี้มองดูนาฬิกาสักครู่ก่อนเอ่ยขึ้นมาว่า

        "เห็นนายช่วยขับรถพาฉันมาที่นี่ฉันเลยกะว่าจะเลี้ยงข้าวนายสักหน่อย"

        "ที่ไหน?" หยางเฉินรู้สึกหิวขึ้นมาทันที

        "ที่เดิม!!!" หลิวหมิงอวี้กล่าวพลางขยิบตาเป็นนัยให้หยางเฉิน