เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]

        ยังจะกลัวอะไรกันนะ

        เมื่อเขตเศรษฐกิจพิเศษก่อตั้งขึ้น คนงานก่อสร้างจำนวนหลายหมื่นคนก็ได้เดินทางลงใต้อย่างเกรียงไกรช่วงเวลาอันรวดเร็วที่สามารถสร้างอาคารได้หนึ่งหลังภายในหนึ่งวัน ถูกขนานว่า ‘ความเร็วเผิงเฉิง’!

        อีกทั้งมีโรงงานที่ลงทุนโดยนายทุนต่างแดนซึ่งตั้งอยู่ที่เผิงเฉิงผู้คนหลากหลายที่มาต่างรวมตัวกันในเขตเศรษฐกิจพิเศษ คนเหล่านี้มีความต้องการในด้านมาตรฐานปัจจัยดำรงชีวิตสูงขึ้นเรื่อยๆชนพื้นเมืองเดิมของเผิงเฉิงส่วนใหญ่เป็นชาวประมงพวกเขายังตามความเร็วในการพัฒนาของเผิงเฉิงไม่ทัน ดังนั้นคนต่างถิ่นจึง ‘ขุดทอง’ ในเผิงเฉิงได้ง่ายดายมาก

        “พี่ไป๋ พี่ก็ทำธุรกิจเสื้อผ้าเหมือนกันสิ”

        ไป๋เจินจูมองเซี่ยเสี่ยวหลาน เธอไม่ได้บอกว่าจะเติบโตในเผิงเฉิงหรอกหรือ?

        “พวกเราก็สามารถทำกำไรจากเงินของคนเผิงเฉิงได้เหมือนกันเสื้อผ้าราคาย่อมเยาและคุณภาพดี กำไรน้อยแต่เน้นขายมากผู้คนในเขตพิเศษต้องชื่นชอบแน่”

        เซี่ยเสี่ยวหลานนำสินค้าจากหยางเฉิงไปซางตูเดินสายจำหน่ายสินค้าคุณภาพชั้นสูง เดิมทีซางตูก็ผลิตเสื้อผ้าอยู่แล้ว จึงต้องหาสินค้าที่แตกต่างจากสินค้าในพื้นที่เผิงเฉิงกำลังวุ่นกับการพัฒนานักขุดทองผู้ไปที่นั่นก็ไม่เหมือนชนชั้นแรงงานของซางตู ที่มีหน่วยงานจ่ายเงินเดือนให้ทุกเดือนคุ้มครองตั้งแต่เรื่องเคหสถานถึงค่าเล่าเรียนบุตรหลานจนกระทั่งค่ารักษาพยาบาลและจ่ายเงินค่าแรงเดือนสองเดือนก็สามารถซื้อเสื้อผ้าแสนหรูหราได้...สิ่งที่นักขุดทองและคนพื้นเมืองในเผิงเฉิงต้องการคือสินค้าคุณภาพดีทว่าราคาย่อมเยา

        ความจริงแล้วคนท้องถิ่นนั้นก็มีเงินเช่นกัน ‘สินค้าทางน้ำ’ จำนวนมหาศาลที่หลั่งไหลมาจากฮ่องกง และถูกนำเข้าสู่ตลาดโดยผ่านพวกเขานั่นเอง

        อย่างไรเสียชนพื้นเมืองที่ร่ำรวยแล้วนั้นยังไม่ได้เรียนรู้การใช้เงินเผิงเฉิงก็พอมีเรื่องให้ใช้จ่ายเงินอยู่บ้าง อีกทั้งคนพื้นเมืองเดิมส่วนใหญ่ยังไม่มั่งคั่งร่ำรวยเป็นพิเศษด้วย

        “เหมาเสื้อผ้าราคาถูกจากหยางเฉิงเข้าไปค่อยนำสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ราคาถูกจากเผิงเฉิงออกมาขาย...พวกเราทำกำไรจากส่วนนี้น่ะ”

        ไป๋เจินจูบรรลุฉับพลัน “เธอช่างเป็นคนกล้าหาญชาญชัยเสียจริงอยากเข้าร่วมการขนของเถื่อนหรือ?”

        หน้าตาสะสวย ท่าทางอรชรอ้อนแอ้น ดันอยากทำธุรกิจประเภทนี้เสียได้ไป๋เจินจูไม่รู้เลยว่าจะพูดอะไรดี ผู้สันทัดการต่อสู้อย่างเธอคนนี้กลับคิดแต่การค้าขายผลไม้หมดทั้งใจไม่สงสัยว่าทำไมหาเงินไม่เก่งเท่าเซี่ยเสี่ยวหลานทุกวันนี้ต้องกล้าเสี่ยงถึงจะได้รับผลประโยชน์ มิเช่นนั้นก็อดตาย!

        เซี่ยเสี่ยวหลานจนปัญญาจะอธิบาย

        ลุงของเธอโดนคนใช้มีดฟันเข้าแผ่นหลังยังไม่หายดี เธอจะอยากเข้าร่วมการลักลอบขนสินค้าเถื่อนเพื่ออะไร

        ธุรกิจนี้กำไรดีทว่าความเสี่ยงสูงเห็นได้ชัดว่าเซี่ยเสี่ยวหลานมีช่องทางหาเงินอื่นไม่มีความจำเป็นต้องบ้าบิ่นเสี่ยงตาย เมื่อคนเรามีเงินทองก็ยิ่งหวงแหนชีวิตมากขึ้นอย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นถึงเศรษฐีหมื่นหยวน ไม่เหมือนตอนที่ทรัพย์สินทั้งตัวมีเพียงมันเทศ 20 ชั่ง ความคิดทำเรื่องแหกคอกของเธอจึงลดลงไปมาก

        ชีวิตสงบสุขยังใช้ไม่หนำใจ จะรนหาที่ตายทำไมกัน?

        คนอื่นเขาพากันสร้างเนื้อสร้างตัวล้างมือจากกิจการทุจริตแล้วหากเธอร่วมวงตอนนี้แล้วโชคร้ายขึ้นมาจะทำอย่างไร

        “ไม่ทำเรื่องผิดกฎหมายบ้านเมืองหรอก พวกเราค้าขายสินค้าเก็งกำไรโดยสุจริตซื้อสินค้าอิเล็กทรอนิกส์เล็กน้อยจากมือคนอื่นและนำออกจากเขตพิเศษมาขาย ได้สินะ?”

        ไป๋เจินจูจะแย้งอะไรได้

        ในเมื่อเธอไม่ฉลาดเฉลียวดั่งเซี่ยเสี่ยวหลานก็ทำได้แค่ฟังแนวคิดของเซี่ยเสี่ยวหลานเท่านั้น

        “ถ้าอย่างนั้นฉันต้องไปเหมาสินค้าที่แผงลอยกับเธอ?”

        เซี่ยเสี่ยวหลานพยักหน้ารับ “แน่นอนเลือกของราคาถูกที่สุด ฉันคิดว่าพวกกางเกงแบบตะวันตกก็ไม่เลว”

        ไป๋เจินจูผู้ยึดมั่นคุณธรรมมากกว่าเงินทองนับทรัพย์สินทั้งตัวที่มีอยู่ได้เพียงไม่กี่ร้อยหยวนหากต้องการเหมากางเกงตะวันตกราคาถูกเงินจำนวนเท่านี้ถือว่าเพียงพอ แต่หากจะซื้อสินค้าอิเล็กทรอนิกส์นั้นยังขาดเงินอีกเยอะมากเซี่ยเสี่ยวหลานตัดสินใจออกทุน 500 หยวนให้สหายไป๋เจินจูรวบรวมจนครบ 1000 หยวน ประเดิมการลงทุนร่วมกันของทั้งสอง

        “สินค้าอิเล็กทรอนิกส์น่ะไม่ต้องรีบร้อน พี่ไปลองดูตลาดที่เผิงเฉิงหลายๆรอบหน่อย ถึงจะคลำเจอหนทางเอง”

        เซี่ยเสี่ยวหลานพกเงินมาจำนวนมาก ทว่าแท้จริงแล้วล้วนเป็นเงินทุนที่ยังไม่แบ่งปันกำไรของเธอและครอบครัวลุงตั๋วรถสำหรับมาหยางเฉิงและค่ากินกับที่พักของเธอนับรวมในต้นทุนของธุรกิจได้แต่เงินส่วนที่มอบแก่ไป๋เจินจูจะทำแบบนี้ไม่ได้ เซี่ยเสี่ยวหลานรู้สึกกระดากใจโผล่มาในปี 83 กลายเป็นพวกเกาะพ่อแม่กินเงินส่วนนี้ได้จากหลิวเฟินขายกากน้ำมันเสียด้วย

        หลิวเฟินให้เงินเซี่ยเสี่ยวหลานทั้งหมดรวมเกือบหนึ่งพันหยวน

        เซี่ยเสี่ยวหลานไม่ได้แบ่งแยกเงินที่มารดาแท้ๆ ให้มาชัดเจนขนาดนั้นอย่างไรเสียในอนาคตเธอหาเงินได้เท่าไรก็ใช้ตามความต้องการของหลิวเฟินอยู่ดี

        เซี่ยเสี่ยวหลานคาดหวังว่าก่อนข้ามปีร้านเสื้อผ้าจะสามารถปันผลกำไรได้เธอแค่ต้องการหาหนทางทำเงินอื่นๆ อีก ขายสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ก็ดีไม่น้อยขอเพียงไป๋เจินจูจัดซื้อสินค้าได้ ความจริงแล้วในหยางเฉิงก็พอมีสินค้าจำพวกนาฬิกาข้อมืออิเล็กทรอนิกส์อยู่บ้างทว่าได้ทำการเปลี่ยนมือซื้อขายจากเผิงเฉิงมาหลายทอด ราคาย่อมแพงอย่างแน่นอน ดังนั้นเซี่ยเสี่ยวหลานยินดีรอคอยรับสินค้าจากมือไป๋เจินจูนั้นรับรองว่าปลอดภัยและน่าเชื่อถือกว่า...อย่างน้อยก็หลีกเลี่ยงการพบกับคนอย่างเคออีสฺยงได้

        เหลวไหลคนที่กล้าค้าส่งสินค้าอิเล็กทรอนิกส์เถื่อนจะเหมือนคนค้าส่งเสื้อผ้าหรือ

        ----------------------------------------

        เมื่อเห็นเซี่ยเสี่ยวหลานถึงขั้นยอมออกเงินครึ่งหนึ่งแล้วไป๋เจินจูก็ยินดีลองดูเช่นกัน เธอจึงไปตลาดค้าส่งกับเซี่ยเสี่ยวหลานทันทีกางเกงแบบตะวันตกพวกนั้นราคาต่ำสุดเพียง 70 หยวนต่อหนึ่งโหล

        กางเกงตัวละไม่ถึง 6 หยวน?

        คุณภาพไม่อาจเทียบเคียงสินค้าที่เซี่ยเสี่ยวหลานซื้อไปขายได้แต่ทั้งสองคนขายในสถานที่แตกต่างกัน

        เซี่ยเสี่ยวหลานยินยอมกักสินค้าไว้ในมือหลายวัน แต่ไม่มีทางขายเสื้อนอกขนแพะชายออกไปในราคาถูกแน่เพราะซางตูคือสำนักงานใหญ่ของเธอ เธอยังต้องย้ายจากแผงลอยเป็นหน้าร้านด้วยจึงเลือกขายสินค้ามีระดับ

        ทว่าไป๋เจินจูไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้เธอไปเผิงเฉิงเพื่อเทขายสินค้าราคาถูก การขายเสื้อผ้าเป็นแค่ทางผ่าน นำเข้าสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ต่างหากถึงเป็นตัวเลือกหลัก

        “ฉันต้องทำหนังสือพำนักชั่วคราวน่ะ...”

        ไป๋เจินจูบ่นอุบอิบเสียงค่อย

        การเข้าออกเผิงเฉิงเป็นครั้งคราวมี ‘หนังสือข้ามแดน’ ก็เพียงพอ แต่ถ้าจะพักอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานเธอต้องมีหนังสือพำนักชั่วคราว เรื่องประเภทนี้ไป๋เจินจูได้เปรียบกว่าเซี่ยเสี่ยวหลานหยางเฉิงไม่ห่างไกลจากเขตพิเศษนัก แถมไป๋เจินจูมีญาติอาศัยอยู่ในเขตพิเศษอีกด้วย

        “เช่นนั้นก็ไปทำเลย!”

        เซี่ยเสี่ยวหลานใช้แรงลากกางเกงหนึ่งโหลออกมา “สีน้ำเงินสีดำ และสีเทาคือสีหลัก ไม่ว่าเมื่อไรก็มีคนซื้อ”

        หากพิจารณาถึงกลุ่มลูกค้าหลักว่าเป็นชาวประมงและคนงานก่อสร้างไม่ต้องนึกถึงเสื้อนอกขนสัตว์แสนบอบบางเหมือนที่เซี่ยเสี่ยวหลานเคยนำกลับไปเลยสกปรกยาก ทนทาน และย่อมเยาคือจุดขายหลักของไป๋เจินจู

        ไป๋เจินจูซื้อกางเกงแบบตะวันตกจำนวน 8 โหลเธอเกรงว่าตนเองจะความจำไม่ค่อยดีจึงใช้ปากกาจดอย่างจริงจังว่ามีสินค้าชนิดไหนบ้าง ชำระเงินทั้งหมดเท่าไรยังหลงเหลือเงินอีกเท่าไร เซี่ยเสี่ยวหลานคิดว่านี่คือการเริ่มต้นที่ดีมากเมื่อร่วมหุ้นลงทุนกับผู้อื่นทำธุรกิจนั้นไม่ต้องกลัวเรื่องการรายงานรายรับรายจ่ายแต่ต้องกลัวว่าขนาด ‘สมุดบัญชี’ ยังไม่มีและการอาศัยปากเปล่าคำนวณว่าเท่าไรเป็นเท่าไรมากกว่า

        เซี่ยเสี่ยวหลานลงทุนกับหลี่เฟิ่งเหมย ในทุกๆวันทั้งสองขายสินค้าได้เงินเท่าไร ทุกส่วนล้วนต้องจดใส่บัญชี

        พอเซี่ยเสี่ยวหลานพบเฉินซีเหลียง อีกฝ่ายก็ยิ้มแย้มแสดงไมตรีเป็นพิเศษ

        “ว่าอย่างไร เอาเสื้อนอกอีกหน่อยไหม?”

        เซี่ยเสี่ยวหลานไม่ใช่ลูกค้าผู้ซื้อสินค้ามากที่สุดแต่เธอยอมซื้อสินค้าราคาสูง เถ้าแก่เฉินซีเหลียงโปรดปรานในจุดนี้มาก

        เซี่ยเสี่ยวหลานส่ายศีรษะปฏิเสธ “แพงเหลือเกินสินค้าแบบนี้ขายยากมาก... ครั้งนี้ฉันจะซื้ออีกแค่ 15 ชิ้น หลักๆ ไปขายสินค้าอื่นดีกว่า”

        เสื้อนอกขนแพะทำกำไรเป็นกอบเป็นกำก็จริง ทว่าหาก ‘หลานเฟิ่งหวง’ เปิดกิจการเต็มตัวแล้วเซี่ยเสี่ยวหลานย่อมกล้าซื้อเสื้อนอกชายขนแพะ 50 ตัวในคราวเดียวนี่ยังไม่ได้เปิดกิจการเสียหน่อย! ถ้าแผงลอยเคลื่อนที่อยากขายเสื้อผ้าราคาสูงสินค้าก็ต้องค้างอยู่ในมือเป็นเวลานานแน่นอน คราวก่อนนำเข้าเสื้อนอกขนแพะชายจำนวน 20 ตัว นอกจากตัวที่ขายแก่จูฟ่างในราคาแค่ 100 หยวน ถูกที่สุดก็ขายเพียง 138 หยวนเท่านั้น

        กำไรของเสื้อนอก 20 ตัวมูลค่าราว 1300 หยวน ถ้าอาศัยขายเสื้อไหมพรม เซี่ยเสี่ยวหลานต้องขาย 60 ตัวขึ้นไป กำไรของกางเกงต่ำที่สุด หนึ่งตัวทำกำไรได้แค่สิบกว่าหยวนเธอต้องขายกางเกงขาบาน 100 กว่าตัวถึงจะเทียบกำไรของเสื้อนอกชายขนแพะได้

        เสื้อกันลมและเสื้อขนเป็ดไปจนกระทั่งเสื้อนอกหญิงขนสัตว์ก็ยังทำกำไรสู้มันไม่ได้

        ทว่าสินค้าเหล่านี้ล้วนขายได้ไวกว่าเสื้อนอกชายขนแพะน่ะสิ!

        ตอนนี้เซี่ยเสี่ยวหลานต้องการทำกำไรมากสุดภายในเวลาอันสุดสั้นเธอไม่สนใจแววตาผิดหวังของเฉินซีเหลียง ยืนยันจะซื้อเสื้อนอกชายขนแพะเพียง 15 ตัวเท่านั้น ท่าทางของเฉินซีเหลียงดูกังวลเหลือเกิน ไม่รู้ว่าตัวเขามีสินค้าค้างมากเกินไปหรือเพราะว่าโรงงานกดดันเขากันแน่แต่เซี่ยเสี่ยวหลานไม่ถามให้มากความ... ปัญหาที่ช่วยแก้ไม่ได้เธอจะรบกวนคนจนเขารำคาญทำไมกัน

        หนนี้เซี่ยเสี่ยวหลานไม่ได้ซื้อแต่สินค้าราคาแพง ถ้ารูปแบบแปลกใหม่ไม่เคยพบเจอในซางตู เธอก็กล้านำเข้าหมดนั่นแหละ

        นอกเหนือจากสินค้าบนแผงของเฉินซีเหลียง สินค้าบนแผงอื่นๆก็ถูกเธอเลือกซื้อดั่งเดิมเหมือนกันเฉินซีเหลียงเห็นเธอหอบกระเป๋าน้อยใหญ่พะรุงพะรัง ยังหยอกเย้าอีกด้วย “ธุรกิจเธอนี่ก้าวหน้าไวเชียวนะ!”

        เซี่ยเสี่ยวหลานซื้อสินค้ารวม 7000 หยวนถ้วนมากกว่าหนก่อนที่ผ่านมาทั้งหมด ช่างเป็นการพัฒนาที่ก้าวกระโดดเสียจริง

        คราวนี้เธอตั้งใจขายสินค้าหลายวันแล้วค่อยมาหยางเฉิงอีกทีการสอบปลายภาคจะขาดไม่ได้ บางทีพอเธอมาหยางเฉิงอีกครั้งอาจเป็นการมานำเข้าสินค้าเพื่อเปิดกิจการร้านช่วงก่อนข้ามปี

        หลงเหลือเงินไม่ถึง 3000 หยวนเซี่ยเสี่ยวหลานเตรียมตัวไปซื้อโคมไฟสวยๆ สักลูกกลับซางตู

        กลางคืนเซี่ยเสี่ยวหลานไม่ได้พักบ้านพักรับรอง แต่นอนที่บ้านตระกูลไป๋เพราะเรื่องอันธพาลเคออีสฺยงนั่น บ้านพักรับรองจึงกลายเป็นสถานที่ที่ไม่ปลอดภัย

        “ซื้อโคมไฟ? พรุ่งนี้ฉันพาเธอไปเอง!”