Chapter 15
รักจริง
[ยอร์ช Part]
ผมได้จีนอีกเป็ครั้งที่สอง รู้ว่าตัวเองผิดแต่ก็ยังอยากจะยุ่งกับจีนอยู่
ผมก็ไม่รู้ว่าใจของผมตอนนี้มันเป็อะไรกันแน่
“มึงจะกลับห้องเลยป่ะวะยอ์รช”
ไอ้ไปร์ทถามขึ้นแล้วเก็บของเข้ากระเป๋าเป้เพราะว่าตอนนี้เพิ่งเรียนเสร็จ
“หรือมึงจะไปหาน้องจีนอะไรนั่น”
อาร์เธอร์ถามบ้าง พวกมันคงจะสงสัยในความสัมพันธ์ของผมกับน้องมันน่าดู
“เออ เดี๋ยวจะแวะไปรับจีนที่คณะวิศวะ”
“มึึงก็ปิดจ๊อบไปแล้วยังจะไปยุ่งกับน้องอีกทำไมวะ”
และรอบนี้เป็คอปเปอร์ที่ถามขึ้น พวกเราสี่คนตอนนี้กำลังยืนคุยกันอยู่
“กูก็ไม่รู้ว่ะ...”
“อย่าบอกนะว่ามึงแอบรักน้องมันน่ะ”
คนที่พูดแบบนี้ออกมาก็คือไอ้ไปร์ทซึ่งผมก็ไม่รู้ใจตัวเองตอนนี้เหมือนกัน
“ไม่รู้”
“กูว่ามึงตกหลุมรักไอ้เด็กปีสองนั่นเข้าแล้วแหละถ้าไม่งั้นคงไม่สานต่อยาวแบบนี้”
“จริงกูว่าไอ้ไปร์ทพูดถูก ปกติมึงไม่เคยกินของซ้ำหาเล่นปั่นหัวแต่คนใหม่ๆ”
ไอ้ไปร์ทสมทบคอปเปอร์ขึ้นมา
“มึงพูดซะกูดูเหี้ยเลยอ่ะ”
“ก็มันจริงนี่หว่า สรุปคนนี้มึงจริงจังใช่ป่ะ”
อาเธอร์ถามด้วยสีหน้าจริงจัง
“ก็คงจะอย่างนั้น...น้องมันน่ารัก”
“สาบานได้เลยว่าั้แ่คบกับไอ้ยอร์ชมาเพิ่งจะเคยเห็นมันเป็แบบนี้”
ไอ้อาร์เธอร์ดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อแต่ตอนนี้มันก็เกิดขึ้นแล้ว
“เออ เอาเป็ว่าเดี๋ยววันนี้กูไปรับจีนก่อน ไว้พรุ่งนี้เจอกัน”
ผมตัดบทไปแบบนั้นเพราะไม่อยากจะคุยอะไรให้มากความ นัดกับจีนเอาไว้ว่าเรียนเสร็จจะไปรับที่คณะกลัวจะช้า
@คณะวิศวะกรรมศาสตร์
ผมขี่รถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์มาจนถึงคณะวิศวะก็พบกับจีนที่ยืนอยู่กับเพื่อนอีกสองคนซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีไอ้คนที่มันบุกมาชกผมต่อหน้าแก๊งเพื่อน รู้สึกว่าจะชื่อเอ็มเมอร์
“พี่ยอร์ชมารับแล้ว”
“มึงจะไปกับมันมีจริงใช่ป่ะ”
เอ็มเมอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก ก็พอจะรู้อยู่ว่ามันไม่พอใจอะไร
“นี่พี่ยอร์ชนะเอ็มเมอร์ ดีล”
“สวัสดีครับพี่ยอร์ชผมชื่อดีลเป็เพื่อนสนิทของไอ้จีน”
ดีลแนะนำตัวพร้อมกับรอยยิ้มซึ่งดูเป็มิตรมากกว่าเอ็มเมอร์ แน่นอนว่าเราก็พอจะเคยเห็นหน้าคร่าตากันอยู่เพราะน้องมันเป็แฟนของสมการที่อยู่กลุ่มเดียวกับโคซัส
“สวัสดีครับน้องดีล...ส่วนเอ็มเมอร์เราเคยเจอกันเป็การส่วนตัวมาก่อนแล้ว”
เจอพร้อมกับรอยหมัดที่หน้าซึ่งยังไม่จางหายนี่แหละ คนบ้าอะไรตัวเล็กแต่หมัดหนักฉิบหาย
“สรุปพี่จะคบกับเพื่อนผมใช่ป่ะ”
เอมเมอร์ถามด้วยสีหน้าจริงจังหน้าตามันดูออกว่าไม่เล่นเลยสักนิดหน้าจีนเองก็ดูจะเต็มไปด้วยความกังวล
“ใช่...พี่กำลังคบอยู่กับจีน”
“ถามคำเดียวเลยนะ...จริงจังกับเพื่อนผมใช่ป่ะ”
“ชีวิตนี้พี่ไม่เคยจริงจังกับใคร แต่พอเป็จีนพี่กลับรู้สึกอยากดูแล อยากปกป้อง”
“…”
“พี่ยอมรับว่าตอนแรกตั้งใจจะเล่นๆ แต่พอคบไปสักพักก็รักจนถอนตัวไม่ขึ้น”
“ถ้าคิดจะคบกับเพื่อนผม ผมก็ขอให้จริงจังกับมันหน่อยอย่าคบเล่นๆ ได้ปะ”
“…”
“ผมไม่อยากเห็นเพื่อนเสียน้ำตาอีกเป็ครั้งที่สอง”
“เอ็มเมอร์”
เสียงของจีนเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนสนิทอย่างแ่เบาคงจะรู้สึกซึ้งใจที่เอ็มเมอร์เป็ห่วงขนาดนี้
“พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ต่อจากนี้ขอโอกาสให้พี่ได้ดูแลจีนได้ไหม...พี่สัญญาว่าจะดูแลเพื่อนของพวกน้องให้ดีที่สุด”
สีหน้าของดีลและเอ็มเมอร์ดูผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อผมให้คำมั่นสัญญาแบบนั้นไป
“ถ้าพี่ยืนยันแบบนั้นผมก็คงจะไม่ว่าอะไร...แต่ขออย่างเดียวอย่าทำให้เพื่อนผมเสียน้ำตาเป็ครั้งที่สองไม่อย่างนั้นผมจะไปเอาเืหัวพี่ออก”
ขู่ซะน่ากลัวเชียวไอ้เ้าเด็กเอ็มเมอร์
“จะดูแลให้ดีเลยครับผม งั้นเดี๋ยวเราไปกินข้าวเย็นกันไหมเดี๋ยวพี่เลี้ยงทั้งสามคนเลย”
ผมอยากจะผูกมิตรกับแก๊งค์เพื่อนน้องจีนเอาไว้เพราะตอนนี้คิดจะจริงจังด้วยแล้ว
“มึงว่าไงไอ้ดีล ได้นัดพี่การไปไหนรึเปล่า?”
เอ็มเมอร์หันไปถามดีล
“ไม่นะ ยังไงกูว่างกว่าพี่การจะมาหาก็คงดึกๆ เลยเห็นว่าทำโปรเจค”
“งั้นผมก็ว่าง” เอ็มเมอร์ตอบ
“งั้นก็ไปด้วยกันหมดนี่แหละเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”
เวลาต่อมา
ณ ร้านอาหารข้างทาง
[จีน Part]
รู้สึกดีใจเอ็มเมอร์ไม่ตีกับพี่ยอร์ชเป็ครั้งที่สองและตอนนี้เรามากันที่ร้านอาหารข้างทางร้านแรกที่ผมกับพี่ยอร์ชเคยไปกินด้วยกัน
เราทั้งสี่คนมาที่ร้านอาหารแห่งนี้โดยใช้รถยนต์ของผม จะอัดมอเตอร์ไซค์ของพี่ยอร์ชไปทั้งสี่คนก็คงจะไม่ไหว
“สั่งเลยเต็มที่…พี่เลี้ยงเอง”
“ใจดีจังเลยแฟนเพื่อนผมเนี่ย” ดีลแซว
เราทั้งสี่คนสั่งอาหารมาคนละอย่าง
นั่งกินกันไปสักพักก็ถึงเวลาที่จะต้องแยกย้ายกันกลับ ผมขับรถพาเพื่อนๆ ไปส่งที่มหาลัยกันก่อนเพราะว่ารถทุกคนจอดเอาไว้ที่นั่น ส่วนไอ้ดีลก็น่าจะกลับพร้อมเอ็เมอร์
“ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”
เอ็มเมอร์พูดขึ้นหลังจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันกลับ ส่วนพี่ยอร์ชก็ขับมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ตามผมเพื่อไปยังคอนโดของเขา
ณ คอนโดของพี่ยอร์ช
เราพากันขึ้นมาบนห้องแล้วนั่งรออยู่ที่โซฟาตรงกลางโซนห้องรับแขก
“ขอบคุณนะที่ให้โอกาสพี่”
พี่ยอร์ชพูดพร้อมกับเลื่อนขึ้นมาโอบไหล่ของผม
“ถ้าพี่จริงใจผมก็พร้อมจะให้โอกาสเสมอแหละ”
“เพื่อนจีนเขาน่าจะเปิดใจให้พี่แล้วนะ”
“แค่คุยกันตรงๆ ไอ้เอ็มมันก็พร้อมรับฟังแหละพี่”
“แต่ก็เข้าใจได้แหละที่เพื่อนโมโหก็เพราะว่าเป็ห่วง”
“ไอ้เอ็มมันก็เป็แบบนั้นแหละ เป็ห่วงเพื่อนมาก”
“พี่มันก็เลวเองแหละ แต่ต่อจากนี้ขอให้จีนไว้ใจพี่จะได้มั้ย”
ดวงตาคู่เรียวเฉี่ยวยาวจ้องมองผมอย่างลึกซึ้ง ผมเองมันก็ผู้ชายใจบางไม่ใช่คนใจแข็งอะไร
แค่อ้อนนิดอ้อนหน่อยใจก็อ่อนยวบยาบแล้ว
“ถ้าพี่ยืนยันแบบนั้นผมก็จะเชื่อใจพี่”
“พี่รักจีนนะ”
“ผมก็รักพี่ยอร์ชเหมือนกัน”
ใบหน้าหล่อยื่นใกล้เข้ามาก่อนจะประกบปากจูบปากบางสีระเรื่อ มือหนาอยู่ไม่นิ่งเริ่มเลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อช็อปของผมออก
ร่างกายของเราทั้งคู่ที่นั่งอยู่บนโซฟาแนบชิดกันมากขึ้น ผมปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของพี่ยอร์ชออกจนเผยให้เห็นแผงอกกำยำสีขาวหล่อล่ำ
ร่างกายของเราทั้งคู่แนบชิดสอดประสาน ั์ตาคู่เรียวจ้องมองผมพร้อมกับจูบตวัดแลกลิ้นตักตวงความหวาน
เสื้อผ้าอาภรณ์ของเราหลุดลุ่ยไปตามแรงกระทำ
มือสากมาััไปทั่วเรือนกายอ้อนแอ้นอรชร
ความเสียและความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายกำยำ
เสียงครางน้อยๆ เปล่งออกมาเป็จังหวะอยู่ไม่หยุด เม็ดเหงื่อสีใสผุดขึ้นบนหน้าผากของคนที่กระทำซึ่งก็คือพี่ยอร์ช
ส่วนผมทำได้เพียงนอนรอรับััสวาท สะโพกสอบกระแทกเข้าออก
เวลาผ่านไปสักพักก็ถึงจุดสิ้นสมอารมณ์หมาย ความร้อนแผ่กระจายซาบซ่านเข้ามาภายในร่องสวาท
ผมหลับตารับััแรงกระแทกนั้นอย่างสุขสันต์ไปถึงทรวง
“พี่รักจีนนะ”
เสียงแหบห้าวของหนุ่มรุ่นพี่กระซิบเข้าที่ข้างหู ผมได้ยินคำว่ารักอย่างชัดเจนซึ่งเชื่อว่านั่นเป็ความรู้สึกจากใจของพี่ยอร์ชจริงๆ
“ผมก็รักพี่นะครับ..”
ไม่รู้ความสัมพันธ์ของเราจะเป็ยังไงต่อไป
ไม่รู้ว่าพี่ยอร์ชจะรักและให้ความสัมพันธ์กับผมไปถึงไหน แต่ในตอนนี้สิ่งที่มันชัดเจนคือผมเป็ตัวจริงของพี่เขา
และพี่ยอร์ชเองก็ดูจะรักผมมาก
หวังว่าความรักของเรามันจะเป็อย่างนี้ต่อไปไม่จืดจางลง
ผมรักผู้ชายคนนี้เหลือเกินแฟนคนแรกของผม
ตามคำที่แม่หมอโมนาได้ทำนายเอาไว้
เนื้อคู่ของผม…ตอนนี้ผมได้พบแล้วนะครับแม่หมอโมนา ^-^
จบบริบูรณ์
![The Monkey Queen พ่อหนูชื่อ เห้งเจีย [เล่ม 1] ตอน กำเนิดผู้สถิตพลัง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635031692_61557413.webp)
263
