สี่เดือนหลังจากคลื่นั์สึนามิถล่มชายฝั่งทะเลอันดามันของไทย...
คลื่นที่ซัดสาดเข้าสู่ฝั่งยามเช้ากระทบข้อเท้าเล็กๆ ของคนที่เดินทอดน่องอยู่อย่างเหงาๆ หลังจากน้ำลดแล้วมันได้ทิ้งร่องรอยเป็ฟองคลื่นสีขาวทั่วหาดทรายที่ต้องแสงแดดอ่อนๆ สะท้อนจนเป็สีเหลืองทองดูงามตา
แต่แดดยามเช้าไม่เพียงจับต้องผืนทรายเท่านั้น มันยังสาดแสงกระทบกับผิววัตถุบางอย่างจนวิบวับต้องตาหญิงสาวเ้าของข้อเท้าเล็กๆ นั้นราวกับกำลังเรียกร้องให้เธอไปหา หญิงสาวเพ่งมองวัตถุนั้นอย่างตั้งใจ ก่อนจะพบว่ามันเป็แสงสะท้อนที่มาจากขวดใบหนึ่ง
ด้วยความที่เป็นักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ทั้งเพื่อธรรมชาติและเพื่อรีสอร์ตของเธอเอง ทำให้หญิงสาวไม่ลังเลที่จะเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมา หมายจะกำจัดมันจากทัศนียภาพอันแสนงดงามของธรรมชาติ
ทว่าเธอกลับรู้สึก และสังเกตเห็นสิ่งของบางอย่างในขวดนั้นเสียก่อน...
“มีกระดาษอยู่ในนี้ด้วยแฮะ” หญิงสาวเขย่ามันก่อนจะยกขึ้นส่องกับแสงแดดแล้วมองลอดแก้วใสเข้าไปยังแผ่นกระดาษเล็กๆ ที่ม้วนกลิ้งไปมา
“ลายแทงสมบัติหรือเปล่านะ” เธอมองซ้ายมองขวาก่อนจะหัวเราะความคิดของตัวเอง แล้วดึงจุกไม้คอร์ก เทม้วนกระดาษนั้นออกมาแล้วคลี่ดู...
คลื่นร้างรักพัดพาเธอ ไปจากฉัน
สุดจะฝันถึงเธอ เฝ้าเพ้อหา
เธอห่างหายไปหนใด ชลลดา
วาริชหาแต่เธอ ไม่เจอเลย
“อุ๊ย! มีชื่อเราอยู่ด้วย” หญิงสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่กลอนแปร่งๆ นั้นมีชื่อของเธอ “แล้วคนเขียนนี่ก็คงจะชื่อวาริชละสิ แหม...ชื่อเหมาะสมกันดีจริง วาริชเท่ากับปลา ชลลดาเท่ากับสายน้ำ”
ชลลดาเพ่งมองเส้นโค้งที่ตวัดเป็ตัวหนังสืออย่างอดทึ่งไม่ได้ ลายมือของเขาอ่อนช้อยสวยงามกว่าลายมือของใครที่เธอเคยเห็น
“คงเป็ผู้ชายที่โรแมนติกน่าดู” หญิงสาวยิ้ม “ถึงจะดูแปร่งๆ แต่ก็ถือว่ามีความพยายาม”
แต่แล้วอยู่ๆ เธอก็ถอนใจออกมาดื้อๆ ความโรแมนติกของผู้ชายที่เธอไม่เคยเห็นทำให้เธอหวนนึกถึงผู้เป็สามีขึ้นมา ชลลดาทอดตามองออกไปที่ขอบฟ้า
หากเธอจดจำเขาได้ดีกว่าที่เป็อยู่ตอนนี้ ชีวิตคู่ของเธอกับเขาก็คงจะมีความสุข...
ชลลดาโคลงศีรษะ เพ่งมองตัวหนังสืออีกครั้งแล้วม้วนมันกลับ ก่อนจะหยอดเข้าไปในขวดแล้วปิดจุกคอร์กอย่างเดิม
หญิงสาวเงื้อง่า ก่อนจะโยนขวดแก้วกลับไปในทะเลอย่างแรง
“ตามหาชลลดาให้เจอนะวาริช!” เธอป้องปากะโก้องก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างเศร้าซึม
ความจริงแล้วเธอเองก็คงไม่ต่างจากผู้ชายที่ชื่อวาริชสักเท่าไร เขากำลังตามหาชลลดาของเขา ส่วนตัวเธอเองนั้นก็กำลังตามหาชลลดาที่เป็ตัวของเธอเอง
ทำไมน่ะเหรอ...
467
