บทที่ 5
“แม่นมครับตั้งโต๊ะเลยผมหิวแล้ว”คุณากรพูด พร้อมกับแจกรอยยิ้มให้แม่นมพิมพ์อย่างเป็สุข
วันนี้เขารู้สึกสดชื่นและมีความสุขมากยิ่งเมื่อเห็นร่างเล็ก ๆ ของใครบางคนกำลังแสดงความเหน็ดเหนื่อยออกมาเขายิ่งมีความสุข
ข้าวหอมไม่ได้ล่วงรู้ความคิดหรือความรู้สึกของคุณากรหรือหากรู้เธอก็คงไม่สนใจอยู่ดีฉะนั้นเธอจึงได้ทำหน้าที่ของเธอต่อไป
ข้าวหอมเริ่มทำงานบ้านั้แ่หกโมงเช้าจนตอนนี้เจ็ดโมงเช้าแล้วเธอยังทำไม่เสร็จจากตอนแรกที่นัดแนะกับแก้วว่าให้มาช่วยเธอหลังจากเก็บครัวเรียบร้อยเธอก็ต้องทำคนเดียวเพราะคุณากรสั่งให้แก้วไปทำอย่างอื่นั้แ่เขาตื่นขึ้นมาออกกำลังกายแล้ว
ข้าวหอมเช็ดเหงื่อที่ออกมาตามไรผมและกรอบหน้าของเธออย่างนึกรำคานใบหน้าสวยแดงก่ำเพราะทำงานยังไม่ได้หยุดพัก ไหนจะรู้สึกหิวอีกแต่ไม่เป็ไรหรอกเพราะตอนนี้เธอเหลือแค่ห้องทำงานของคุณากรห้องสุดท้ายแล้ว
คุณากรมองข้าวหอมที่หายเข้าไปในห้องทำงานของเขาด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ก่อนจะละสายตาแล้วหันมามองข้าวต้มในถ้วยที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนให้ท้องร้องประท้วงอยู่ตรงหน้า
“อืม...อร่อยมากเลยครับ นมเปลี่ยนสูตรเหรอครับ”ทันทีที่ข้าวต้มเข้าปากคุณากรก็ตาโตกับรสชาติของมัน
รสชาติกลมกล่อมและอร่อยแบบนี้คล้ายรู้สึกว่าเคยทานที่ไหนแต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกจึงได้ถามแม่นมพิมพ์เื่สูตรไปเพราะหากเป็ฝีมือแม่นมพิมพ์แน่นอนว่าเขาจะต้องจำได้
“ไม่ใช่หรอกค่ะ”
“อ้าวถ้าไม่ใช่แล้วทำไมรสชาติไม่เห็นเหมือนที่นมเคยทำทุกทีล่ะครับ” ชายหนุ่มถามในขณะที่มือก็ตักข้าวต้มแสนอร่อยเข้าปากไม่หยุดอาการแบบนั้นของชายหนุ่มทำให้แม่นมพิมพ์ยิ้มอย่างพอใจก่อนตอบว่า
“เป็ฝีมือคุณข้าวเธอน่ะค่ะอร่อยใช่ไหมล่ะคะ”
กึก!
ทันทีที่ได้ยินคำตอบคุณากรก็ชะงักมือที่กำลังตักข้าวต้มทันที
“ครั้งหน้าไม่ต้องให้เธอทำอาหารให้ผมทานอีกนะครับ”
“อ้าวทำไมล่ะคะก็เมื่อกี้คุณกรยังบอกว่าอร่อยอยู่เลย”
“เหอะผมก็แค่พูดเพื่อเอาใจนมไปอย่างนั้นเองล่ะครับ ก็คิดว่านมเปลี่ยนสูตรที่แท้ก็เป็ผู้หญิงคนนั้นทำ ครั้งหน้าห้ามให้เธอทำอีก ให้เธอเป็ลูกมือของนมก็พอผมกลัวท้องเสีย”
ถึงปากจะพูดราวกับไม่ชอบในรสชาติอาหารของข้าวหอมแต่คุณากรก็ตักข้าวต้มเข้าปากไม่หยุดแม่นมพิมพ์ยิ้มพรายก่อนจะส่ายหัวกับความปากแข็งของชายหนุ่ม
แม่นมพิมพ์คิดอะไรอยู่มีหรือที่คุณากรจะไม่รู้แต่ถ้าให้เขายอมรับฝีมือของข้าวหอมง่าย ๆ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขารับได้เหมือนกัน
ดังนั้นแล้วไม่ว่าข้าวหอมจะทำอาหารอร่อยและถูกปากเขาแค่ไหนเขาก็จะพูดออกไปเพียงคำว่าพอกินได้เท่านั้น
“เก็บได้เลยครับนมผมอิ่มแล้ว”
“วันนี้คุณกรจะเข้าไร่หรือเปล่าคะ”
“ไม่ล่ะครับวันนี้ผมจะทำงานที่นี่”พูดจบคุณากรก็เดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวเขาทันที
แม่นมพิมพ์มองตามด้วยความไม่สบายใจเพราะด้านในห้องยังมีข้าวหอมอยู่แต่ถ้าจะให้ตนเดินเข้าไปตอนนี้ก็เป็ไปไม่ได้เพราะต้องรีบเก็บโต๊ะครันจะใช้ให้แก้วทำก็ดันไม่อยู่ให้เรียกใช้
“คุณกรนะคุณกรถ้าทำคุณข้าวเสียใจล่ะน่าดู” แม่นมพิมพ์พูดก่อนจะละสายตาแล้วมาทำหน้าที่ของตนแทน
“ฝุ่นเยอะทุกห้องจริงๆ เลย จงใจแกล้งเราชัด ๆ” ข้าวหอมยังคงไม่รู้ตัวว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวคุณากรมองคนกำลังบ่นอย่างไม่พอใจ
“หึ! ไม่รู้จะแกล้งอะไรกันนักหนาอย่าให้ถึงทีเราบ้างก็แล้วกัน”
“ทำไมถ้าถึงทีเธอเธอจะทำอะไรฉันได้”
“อ๊ะ...คุณกร... ว้าย!”จังหวะที่ข้าวหอมหันหน้ามามองคนพูดก่อนจะร้องด้วยความใ
“ซุ่มซ่าม!รู้ว่ายืนอยู่บนเก้าอี้แทนที่จะระวัง” คุณากรต่อว่าเธอเพราะพอเขาเข้ามาในห้องก็เห็นข้าวหอมกำลังใช้เก้าอี้ในการปีนและยืนเช็ดหลังตู้หนังสือของเขาอยู่พอหันมาไม่ระวังตัวจึงได้พลัดตกลงมาแบบนี้
ดีที่เขารับเอาไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นคงได้เืกันบ้างล่ะ
คุณากรยิ่งมองหน้าข้าวหอมก็ยิ่งไม่พอใจพอนึกว่าถ้าเขาไม่เข้ามารับเธอคงเจ็บตัวมากกว่านี้ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด
ข้าวหอมก็เป็แบบนี้รู้ว่าเขาเกลียดคนซุ่มซ่ามแต่เธอก็ยังไม่ระวัง
“ขอโทษค่ะคุณกรและขอบคุณมากค่ะที่ช่วยข้าว”
“เหอะฉันก็ไม่ได้อยากช่วยเธอหรอก เพียงแต่ว่าไม่อยากให้ใครมาเจ็บตัวที่ห้องทำงานฉันและไม่อยากเสียเงินพาเธอไปหาหมอโดยใช่เหตุ”
“แต่ถ้าเจ็บขึ้นมาจริงๆ ข้าวมีเงินจ่ายค่ารักษานะคะ”
“นี่เธอกล้าเถียงฉันเหรอ”
“เปล่านะคะข้าวแค่อธิบายให้ฟัง” หญิงสาวตอบเสียงอ่อยพร้อมกับก้มหน้าเพราะกลัวว่าคุณากรจะต่อว่าเธออีก
“เอาล่ะจะมีไม่มีมันก็เื่ของเธอออกไปได้แล้ว”
“แต่ข้าวยังทำความสะอาดไม่เสร็จเลยนะคะ”ได้ยินคำตอบของ
ข้าวหอม คุณากรก็ต้องสูดหายใจเข้าปอดอย่างช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆผ่อนออกมาแล้วตวัดสายตาที่เรียบนิ่งไปมองคนที่กำลังทำให้เขาไม่พอใจ
“ไม่เสร็จก็รีบทำให้เสร็จสักทีเข้ามาตั้งนานแล้วมัวทำอะไรอยู่คิดว่าที่นี่คือสถานที่พักผ่อนของเธอหรือยังไง ยัง ยังช้าอยู่อีก”
ข้าวหอมเมื่อเห็นเขามองเธอแบบนั้นก็ก้มหน้าเม้มปากด้วยความไม่พอใจแต่ก็ต้องรีบทำในส่วนที่เธอทำค้างไว้ทันทีแต่ก็ไม่วายบ่นออกมา
“ก็ห้องนี้มันรกและฝุ่นเยอะที่สุดนี่นาจะให้ไปเสร็จเร็วกว่าห้องอื่นๆ ได้ยังไงล่ะ”
“เธอว่าไงนะ”
“เปล่าค่ะข้าวทำความสะอาดเสร็จแล้วขอตัวก่อนนะคะ” ข้าวหอมปฏิเสธก่อนจะขอตัวออกจากห้องหากแต่ขายังก้าวไม่พ้นบานประตูก็ต้องหยุดชะงักลงเพราะคำสั่งของเขา
“เอาของไปเก็บเสร็จแล้วก็ชงกาแฟมาให้ฉันด้วยล่ะอย่าช้าเข้าใจไหม”
“เข้าใจค่ะ”หญิงสาวรับปากเสร็จก็พาตัวเองออกจากห้องไป
18K
![The Legend Power Demons God [ตำนาน เทพปีศาจบรรกาล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/3580e5922743b3653ab6a71feaf39f1f.webp)
