ซูหนี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในศาลากลางจวนนางกำลังนั่งปักผ้าเช็ดหน้าอยู่ บนใบหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตั้งใจปักไว้เพื่อมอบให้ชายในดวงใจ อี้เฉินเดินเข้ามา บนใบหน้ายิ้มหวานเมื่อยิ่งเดินเข้าไปใกล้ซูหนี่ "น้องหนีหนี่เ้าทำอะไรอยู่เหรอ"
"ข้าปักผ้าเช็ดหน้าอยู่พอมาถึงเมืองหลวง ก็นึกอยากจะปักผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา"
"ไหนขอข้าดูหน่อย"อี้เฉินพูดพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา "งามนักไม่ทราบว่ามอบให้ข้าได้หรือไม่"
ซูหนี่ยิ้มอ่อนๆ "ย่อมได้อยู่แล้วรอข้าปักเสร็จค่อยมอบให้"
นางย่อมไม่มีทางมอบชิ้นนี้ให้อี้เฉินอยู่แล้วรอนางปักชิ้นนี้เสร็จ ค่อยปักอีกชิ้นให้อี้เฉิน
อี้เฉินรินชาใส่จอกให้ซูหนี่นางรับจอกมาจิบเบาๆ แม้อี้เฉินจะเอาใจใส่และแสดงออกตามตรง กระนั้นนางกลับรู้สึกเฉยๆกับคนหล่อตรงหน้าเื่ของความรัก ไม่ได้ขึ้นอยู่กับหน้าตาหากแต่มันเกิดขึ้นตอนไหนนางเองก็ไม่อาจรู้ได้
ซูห่าวเดินเข้ามาอีกคน"หนีหนี่ของข้าปักผ้าเช็ดหน้าให้คนอื่น แต่กลับไม่ยอมปักให้พี่ใหญ่ข้าสมควรน้อยใจหรือไม่"
"เช่นนั้นข้าคงต้องปักผ้าเช็ดหน้าเพิ่มแล้วกระมังไม่เช่นนั้นคนแถวนี้จะน้อยใจ" ซูหนี่ฉีกยิ้มหวานออกมา
"หนีหนี่พี่ว่าพวกเราเที่ยวอีกสองวันก็กลับกุ้ยหลินเถอะท่านพ่อท่านแม่คงห่วงพวกเราแล้ว"
"พี่ห่าวกับน้องหนีหนี่จะรีบกลับทำไมกันค่อยๆเที่ยวให้ทั่ว อยู่หลายวันหน่อย ่นี้ชีวิตข้ามีความสุขมากเลยหากพวกเ้าไปแล้ว ข้าคงจะเหงา" อี้เฉินพยายามรั้งสองพี่น้องตระกูลซู
พ่อบ้านจางเดินจากหน้าจวนเข้าไปผ่านประตูเรือนหาหยางเฉินอย่างเบิกบาน ในมือเขาถือจดหมายฉบับหนึ่ง
"นายท่านคุณชายใหญ่ส่งจดหมายมาขอรับ"
"มู่เฉินส่งจดหมายมาแล้วเหรอไหนข้าดูหน่อย"
หยางเฉินเปิดดูด้านในเป็ลายมือของมู่เฉินเนื้อหาด้านในเหมือนจะเป็เื่มงคล
" ท่านพ่อ เื่ตามหาสินค้าข้าทำสำเร็จแล้ว เพียงแต่ยามนี้ท่านเ้าเมืองซ่งมีรับสั่งให้ข้าแต่งกับองค์หญิงจี้ซ่ง ข้าไม่อาจขัดราชโองการได้ดังนั้นจำเป็ต้องแต่งกับองค์หญิงจี้ซ่ง"
หยางเฉินเงยหน้าขึ้นยกมือเสยหนวดบนใบหน้า"เฮ่อ...เ้าเด็กคนนี้มีบุญได้แต่งกับองค์หญิงจี้ซ่งสิดีถือเป็เื่น่าภาคภูมิ เป็หน้าเป็ตาให้วงศ์ตระกูล"
ซูหนี่ได้ข่าวว่ามู่เฉินส่งจดหมายมานางยิ้มกว้างก่อนจะวิ่งออกไป "ท่านน้าขอข้าอ่านจดหมายของพี่มู่หน่อย"
บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแต่หลังจากอ่านจดหมายเสร็จ ใบหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที เื่มงคลของพี่มู่เหตุใดนางถึงได้ไม่อยากยินดีด้วย อีกฝ่ายเป็ถึงองค์หญิงผู้สูงส่ง ส่วนนางเป็ฯเพียงผักปลาไร้ค่าหากนางบอกออกไป พี่มู่กับตระกูลเฉินต้องเจอปัญหาแน่ คนเช่นซูหนี่ก็ไม่ได้อยากจะเป็แค่อนุภรรยาความฝันหนึ่งเดียวในวัยเด็กคือครองรักกับชายในดวงใจแต่ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือนางดันท้องลูกของมู่เฉิน หากกลับไปกุ้ยหลินบิดามารดาผู้ให้กำเนิดต้องเปื้อนมนทินไปด้วย
"หนีหนี่เ้าไม่สบายรึป่าว"อี้เฉินถาม
"ข้าสบายดียินดีกับพี่มู่ด้วย ได้องค์หญิงเป็ฮูหยิน ต่อไปตระกูลเฉินจะได้มีหน้ามีตา"
ซูหนี่พูดจบ นางวิ่งออกไปปิดประตูแล้วขังตัวเองไว้ในห้อง ซูห่าวรู้สึกว่าน้องสาวแปลกไปเมื่อได้ยินข่าวของมู่เฉิน เขาจึงเดินไปเคาะประตูเรียก "หนีหนี่เ้าเป็อะไรไปบอกพี่มา พี่จะรับแทนเ้าเอง ถ้าเ้าไม่สบายใจพวกเรากลับไปกุ้ยหลินด้วยกันดีหรือไม่"
"..." ไร้การตอบกลับของซูหนี่
ซูหนี่ลูบท้องเบาๆหากไม่เพื่อให้เด็กในท้องมีพ่อ นางไม่มีทางมาไกลถึงเมืองหลวงบัดนี้พ่อของเด็กในท้องกลับแต่งงานกับสตรีอื่นไปแล้ว คนเช่นนางมีอะไรต้องกลัวกันมู่เฉินใจร้ายนัก ทำนางท้องแล้วคิดจะหลบหนี เช่นนั้นนางจะทำให้เขาทุกข์ใจทวีคูณแต่งกับน้องชาย อาศัยอยู่ชายคาเดียวกัน แต่ให้ไกลจนไม่อาจไคว่คว้าได้ความทุกข์ที่นางได้รับ จะค่อยๆส่งคืนให้ผู้ชายไร้ใจเช่นมู่เฉิน
ตกดึกซูหนี่นั่งอยู่ในหอสุรานางนั่งกินอย่างเมามาย พอคนเข้าไปถามนางก็บอกว่าดื่มเพื่อร่วมฉลองให้มู่เฉินซูหนี่ในท่าทางเมามายพูดชัดบ้างไม่ชัดบ้าง "ข้ายินดีกับพี่มู่ด้วย ท่านได้เป็ถึงราชบุตรเขยขององค์หญิงจี้ซ่ง ฮ่าๆๆข้ามีความสุขจริงๆ"
ซูห่าวกับอี้เฉินวิ่งเข้ามาพร้อมกัน "หนีหนี่เหตุใดเ้าต้องดื่มหนักเพียงนี้ มาพี่จะแบกเ้ากลับไป"
"ไม่!! ข้าไม่กลับ ข้าจะดื่มมาพี่ใหญ่ ดื่มกับข้าหน่อย"
ซูหนี่ชักชวนให้พี่ชายดื่มกับนางด้วยซูห่าวมักจะตามใจน้องสาวเสมอ เมื่อถูกชักชวนซูห่าวได้แต่ร่วมดื่มไปกับนางส่วนอี้เฉินที่นั่งข้างๆก็ทำอะไรไม่ได้ ปล่อยให้สองพี่น้องดื่มกันตามใจชอบไม่นานเขาเองก็ร่วมดื่ม
"น้องหนีหนี่เ้าทุกข์ใจอะไรบอกพี่มาพี่ยินดีแบกรับแทนเ้า"ซูห่าวพูดในขณะเมา
"ข้า..บุรุษก็เป็เช่นนี้กันหมดนั่นแหละท่านเองก็เป็บุรุษ ข้าไม่อยากคุยกับท่าน"
"หนีหนี่หากเ้าทุกข์ใจจริงๆพวกเรากลับไปกุ้ยหลิน ข้าจะขอท่านพ่อท่านแม่จัดพิธีแต่งงานให้ จากนั้น..."ซูหนียื่นมือมาปิดปากพี่ชายเอาไว้
"ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้มองข้าเป็เพียงแค่น้องสาวแต่ท่านต้องให้เกียรติตัวเอง ระหว่างพวกเราเป็เพียงพี่น้องย่อมดีที่สุด"
ได้ฟังคำพร่ำเพ้อยามเมาแล้วอี้เฉินทนไม่ได้จริงๆที่แท้ซูห่าวไม่เคยมองซูหนี่เป็น้องสาวเลย อี้เฉินกำหมัด รู้สึกระอายแทนซูห่าวจึงพูดออกมา
"พี่ห่าวแม้ว่าหนีหนี่กับท่านไม่ใช่พ่อแม่คนเดียวกันแต่พ่อและแม่ของพวกท่านก็มาอยู่กินด้วยกันก็เท่ากับว่าเป็พี่น้องกัน ท่านต้องรู้จักละอายใจบ้าง"
"เจ็บใจ ข้าเจ็บใจจริงๆ"ซูห่าวร้องไห้ออกมา
เวลาผ่านไปไม่นานสองพี่น้องตระกูลซูต่างก็เมาจนไม่ได้สติอี้เฉินจึงสั่งให้คนใช้มารับตัวซูห่าวกลับไปพัก ส่วนอี้เฉินประคองซูหนี่เอง
อี้เฉินแบกตัวซูหนี่ไว้บนหลังเดินเข้าไปในห้องนอนของนาง วางนางลงบนเตียง แม้เ้าตัวจะเมาแต่ยังพอมีสติอยู่บ้างจากนั้นไม่นาน ซูหนี่ยืนขึ้นมาแล้วเทชาใส่จอกให้อี้เฉินดื่ม
"มา พี่อี้พวกเราดื่มต่ออีกหน่อย"
"เ้าเมาแล้วนอนเถอะ"
"ถ้าท่านไม่ดื่มข้าจะไม่นอน"
อี้เฉินจำเป็ต้องดื่มชาจอกนั้นให้หมดนางถึงจะยอมนอน หลังจากดื่มลงไป อี้เฉินรู้สึกร่างกายร้อนรุ่มร่ามเริ่มอยู่ไม่เป็สุข อึดอัดจนอยากจะปลดปล่อยอารมณ์ยามนี้
ในขณะที่มือกำลังเช็ดตัวให้ซูหนี่แต่ในใจกลับคิดไม่ซื่อ เพียงเห็นใบหน้างามตรงหน้าก็อยากจะหลับนอนกับนางมากคงเพราะเรือนร่างยั่วยวนบนเตียง เขาถึงได้มีความคิดเช่นนี้ได้
2K
