ตอนนี่ผมกำลังนั่งทำหน้าที่เป็กรรมการให้มวยคู่เอกคือไอ้ตุ๊กแกกับไอ้เด็กถาปัตที่ต่อยตีกันเพราะเื่ผู้หญิงเอาเข้าจริงๆผมก็อยากจะเชื่อไอ้เด็กถาปัตมากกว่าไอ้ตุ๊กแกอยู่แล้วเพราะผมคิดว่ามันเป็คนที่ชอบไปยุ่งกับผู้หญิงก่อนแน่นอน
“มึงสองคนรีบเคลียร์เร็วๆ กูจะไปนอนแล้ว”
“จ…จริงเหรอที่มึงเอ๊ย! พี่เตะคนซี่โคลงหักอ่ะครับ”
“จริง…แล้วไม่ต้องเรียกกูว่าพี่กูอยู่ปีสองมึง…น่าจะอยู่ปีสูงใช่มั้ย”
“อ…อ่อนกว่าผมอีกผมอยู่ปีสาม”
ทีงี้ทำมาเป็พูดเพราะหน้าแข้งผมมันก็เป็สิ่งที่ทำให้คนอื่นพูดเพราะขึ้นมาได้เหมือนกันครับ
“กูไม่มีอะไรจะพูดกับน้องนุ่นกูไม่มีอะไรจริงๆ”
“แล้วที่มึงยิ้มหวานให้น้องเขาล่ะ”
“ไอ้เหี้ย! มึงฟังกูอยู่ป่ะเนี่ยกูบอกว่าไม่มีอะไรกับเด็กมึงก็คือไม่มีไง”
“แล้วสองอาทิตย์ก่อนที่มึงนัดกันที่ห้องน้องเขาล่ะกูเห็นมึงยืนอยู่หน้าหอน้องเขาอ่ะ”
“…อ่อ”
ทำมา ‘อ่อ’ กูว่าละ นิสัยมันคงไม่เปลี่ยนง่ายๆหรอกแล้วทำมาเป็ตอแหลว่าทำกับใครไม่ได้ นี่มันมาหลอกฟันผมชัดๆเลย
“ไอ้โต๋มึง ไหนมึงบอกว่า? มึงไม่…”
ฉิบหายผมจะอารมณ์ขึ้นทำไมวะ ก็มันเื่ของมันนี่หว่า ไม่เอาไม่เสือกแล้ว
“ห๊ะ ก…กูเปล่าวันนั้นมันไม่มีอะไร”
มันหันมาทางผมแล้วปฏิเสธ
“ก็วันนั้นกูไปห้องน้องออยแล้วเจอกับน้องนุ่นสองคนนั้นเป็เพื่อนกันแล้วก็อยู่หอเดียวกัน”
“จ…จริงเหรอ?”
“เออ กูไม่มีอะไรกับเด็กมึง คือเมื่อก่อนกูมีกับน้องออยไงแต่ตอนนี้กูไม่มีแล้ว”
มันหันมาสบตาผมอีกรอบคือยังไง ? อยากให้ผมเชื่องั้นเหอะ…
“…”
แล้วทำไมผมต้องมานั่งฟังเื่ของมันสองตัววะเนี่ย
“ง…งั้นกูขอโทษก็ได้ที่เข้าใจมึงผิด”
“แม่งมึงคิดว่าขอโทษแล้วกูจะหายเจ็บเหรอ??”
“งั้นมึงจะให้กูทำยังไง?”
“พอเลยพวกมึงสองคน เคลียร์แล้วก็กลับไปได้แล้วรำคาญจริงๆ”
“แต่…”
“มึงหุบปากไอ้โต๋ แล้วก็มึงด้วยไอ้ปีสูงจะไปไหนก็ไป!”
“ค…ครับ”
จบเื่ปัญญาอ่อนซักทีง่วงฉิบหายกี่โมงกี่ยามแล้ววะเนี่ย!!
‘ฮ้าว!’
ผมยืนหาวอยู่ที่หลังร้านส่วนไอ้ตุ๊กแกมันกำลังโทรศัพท์หน้ามุ่ยอยู่
“ม…มึงไปส่งกูหน่อย…”
“ห๊ะ! อะไรของมึง?”
“ก็มันดึกแล้วกูไม่มีรถ”
“แล้วมึงมายังไง?”
“กูมากับไอ้ไข่นุ้ย แต่มันไม่รับสายกูไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน”
“…ก็เื่ของมึงสิ!”
“ถ้ามึงไม่ไปส่งกู งั้นกูขอนอนห้องมึงแล้วกัน”
“…ไม่ได้…”
“ทำไม กูก็เคยนอนมาแล้วสองครั้งป่ะวะ”
ถ้าให้มันค้างด้วยไม่ปลอดภัยต่อร่างกายของผมแน่ๆ แต่ไม่อยากไปส่งมันอ่ะรถเพิ่งถอยมาไม่อยากให้มันซ้อนท้ายเป็คนแรก
“กุไม่ให้ค้าง!”
“เหอะ!...งั้นมึงต้องไปส่งกู”
“…เออ! รอแป๊บ”
“จ้า”
มันรับคำแล้วยิ้มตอแหลมาทางผมผมว่ามันทำตัวแปลกๆนะ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร มันคงแปลกๆแบบนี้แหละมั้ง ผมเลยเดินไปหยิบกุญแจรถในร้านแล้วออกมาคว้าบิ๊กไบค์สตาร์ทรอไอ้ตุ๊กแกมัน
“นี่รถมึงเหรอโคตรเท่เลย”
“…”
“แม่งโคตรหล่อ กูอยากได้นะแต่แม่กูไม่ให้ขับ”
“ให้มันเร็วๆได้มั้ยวะกูง่วง”
“อ่อ…เออๆว่าแต่รถมึงยังใหม่ๆอยู่เลยเพิ่งซื้อเหรอ?”
“เร็วๆอย่าถามมาก!”
“แล้วหมวกกันน็อคกูล่ะ”
“ไม่มี กูมีลูกเดียว”
“แล้วให้กูใส่อะไรอ่ะ?”
“…”
“งั้นถอดของมึงมาให้กูดิ”
“กูไม่ให้!”
“อะไรว้า แล้วถ้ามึงขี่ล้มแล้วหัวกูฟาดพื้นตายทำไงอ่ะ”
“มึงจะไม่ตายเพราะรถล้มหรอกแต่จะตายเพราะถูกกูกระทืบมึงนี่แหละ”
ลีลาเยอะกวนตีนวอนหน้าแข้งตลอด
“หึ!ดุเหมือนหมาเลย”
ผมเห็นมันทำปากยุกยิกๆอยู่ในกระจกรถมันต้องบ่นอะไรผมแน่ๆ
“มึงว่าอะไรนะ?”
“เปล๊า!”
มันกอดเอวผมแน่นเลยตอนที่ผมออกรถคงกลัวตกรถ แต่มันใช้มือลูบๆคลำที่หน้าท้องผมแปลกๆแฮะ
ผมขับบิ๊กไบค์ไปส่งไอ้ตุ๊กแกที่หอพักซึ่งไม่ไกลจากหลังมอซักเท่าไรกว่ามันจะลงจากรถได้ก็ยังลีลาเยอะแถมยังเอามือถือถ่ายรูปรถผมไปอีกกว่าผมจะขับรถกลับถึงห้อง ต้องอาบน้ำอีกแล้วเมื่อไรจะได้นอนเนี่ย แต่…ถ้าจิตใจคนเราสะอาด ก็ไม่จำเป็ต้องอาบน้ำหรอกใช่มั้ยครับ…
หลังจากที่วันนี้ผมนอนทั้งวันตื่นมาอีกทีก็เกือบตอนเย็น ไม่ได้ทำห่าอะไรเลยก็ต้องมาช่วยไอ้โอมมันที่ร้านอีกแล้ววันนี้คนก็เยอะเช่นเคยไม่มีที่ไปกันรึไงวะ??แล้วไอ้พวกสี่ยอดกุแมวนี่อีก มาได้มาดีมาเกือบทุกวันสงสัยบ้านมันคงรวยมากเนอะ! ผมเห็นมันสามคนนั่งคุยกันมาซักพักละ แต่ผมยังไม่เห็นได้ตุ๊กแกมันเลยสงสัยหน้าบวมไม่อยากออกมาโชว
“เฮ้ยไอ้โต๋มาแล้ว”
“อ้าวแล้วทำไมหน้ามึงมันเยินแบบนี้วะไปฟัดกับหมาที่ไหนมา?”
พูดยังไม่ทันขาดคำตายยากจริงๆแต่หน้ามันก็เยินหน่อยๆ คิดว่าจะบวมกว่านี้ซะอีกเห็นก็แลกหมัดกันไปหลายหมัดอยู่แก้มช้ำนิดหน่อย แล้วก็มีรอยช้ำที่มุมปากไม่มาก
“ก็มีเื่กับเด็กถาปัตดิวะ”
“เฮ้ยแล้วมันเป็ใครวะ?”
“มึงจะไปแก้แค้นให้มันรึไง?”
“เปล่าหรอกจ๊ะจ๋า ก็ถ้ากูรู้ว่ามันเป็ใครเวลาเห็นมันจะได้หลบให้ไวเลยไง”
“โธ่นึกว่าแน่นะไอ้บดินทร์แล้วไอ้โต๋มึงไปมีเื่ได้ไงว?ะ ดูดิความหล่อลดลงเกือบ 80 % เลย”
“มึงหุบปากไปจ๊ะจ๋าปากมึงนี่ไม่เข้ากับหนังหน้าเลยนะ”
“งั้นมึงก็ชมว่ากูสวยอ่ะดิ?”
“เออ!สวยแต่ปากหมาไง”
“เชอะ! ไอ้หน้าเยิน”
“เออแล้วเมื่อคืนมึงกลับยังไงวะ? พอมีเื่กูเห็นมึงโดนลากไปหลังร้านกูก็นั่งรออยู่หน้าร้าน ไม่กล้าเข้าไปกลัวพี่เ้าของร้านจะกระทืบเอาพอผ่านไปซักพักกูไปถามพี่เ้าของร้านเขาก็บอกว่ามึงกลับไปแล้ว”
“โหรักูมากนะมึงอ่ะทิ้งกูเฉยเลยไม่ตามกูไปหลังร้านวะ”
“เอ้า!มึงดูพี่เ้าของร้านดิตัวอย่างกะคิงคอง แล้วไอ้ท่านอ๋องอะไรนั่นอีก ตาดุฉิบหายขืนเข้าไปยุ่งกูก็โดนกระทืบดิวะ”
ผมเห็นด้วยที่ว่าไอ้โอมเหมือนคิงคองแต่ผมก็ไม่ได้โหดขนาดนั้นหรอกน่า แต่พวกมึงจะนินทาอะไรก็ให้มันเบาๆหน่อยเหอะ
“ไอ้สัด!มึงเพื่อนกูป่ะเนี่ย”
“แล้วที่ไอ้ไข่นุ้ยมันถามว่ามึงกลับยังไงไม่เห็นตอบวะ?”
“ห๊ะ! อ่อ…เอ่อกู…”
“อะไรของมึงอ้ำอึ้งๆอยู่นั่นแหละกูโทรหาก็เสือกไม่รับสาย”
หืม?? ไหนไอ้ตุ๊กแกมันว่าเพื่อนมันไม่รับสาย แล้วเื่มันเป็ยังไงกันแน่!!
“มึงเบาๆดิเดี๋ยวพี่เ้าของร้านเขาก็ได้ยินหรอก”
ไอ้ตุ๊กแกมันเหลือบตามาเห็นผมยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์แต่เสียใจด้วยกูได้ยินหมดแล้ว
“เออๆ แล้วมึงกลับยังไง?”
“เอ่อกู…กูโบกรถกลับไง”
“เหรอ มันมึรถให้มึงโบกเหรอวะดึกขนาดนั้น?”
“ม…มีสิวะ”
ตอแหลแล้วต้องไปให้สุดแล้วก็มาหยุดที่ตีนกู อย่าให้กูรู้น้าว่ามึงมาหลอกอะไรกูอ่ะ!
“เออว่าแต่ไอ้คนที่ยืนที่เคาน์เตอร์นั่น…มันไอ้ท่านอ๋องใช่มั้ย?”
“มึงถามทำไมไอ้บดินทร์มึงชอบเขาเหรอ?”
“อีจ๊ะจ๋ามึงอย่ามาวายแถวนี้กูแค่คิดว่ามันหน้าคุ้นๆ”
“คุ้นยังไง?”
“ก็วันนั้นกูเจอที่หน้าเซเว่นเห็นมันลากไอ๋โต๋ไปคุยกันลับๆล่อๆอ่ะดิ”
“เฮ้ย! จริงเหรอวะไอ้โต๋แต่แบบนี้ไม่ใช่สเปคมึงนี่หว่า”
“อ…ไอ้บดินทร์มันเข้าใจผิดกูทักผิดคนกูคิดว่าเป็พ…พี่อาร์ทไง น้องเ้าของร้านอ่ะที่วันนั้นไปกินเหล้าด้วยกันไงเนอะไอ้ไข่นุ้ยเนอะ?”
“เหรอ แต่จะว่าไปก็คล้ายๆกันแต่กูว่าท่านอ๋องหล่อกว่า”
“จ๊ะจ๋ามึงชอบมันเหรอ? กูเห็นแต่มึงชอบจับคู่ผู้ชายหล่อๆ”
“เปล่า!กูว่าท่านอ๋องก็เหมาะกับมึงดีนะไอ้โต๋ ถ้าพวกมึงจิ้นกันกูว่าคงฟินน่าดู”
ฟินจริงครับเอ๊ย!!ไม่ใช่แล้วอย่าเข้าใจผิดผมไม่ได้อยากกอดมันเล้ยยย
“จ…จ๊ะจ๋าม…มึงอย่าพูดไป”
“ไอ้โต๋มึงหน้าแดง เมาแล้วเหรอวะโหหูมึงโคตรแดงเลย”
แล้วทำไมไอ้ตุ๊กแกมันต้องหน้าแดง??
“ป…เปล่าก…กูแค่รู้สึกร้อนเฉยๆ”
“มึงไม่สะบายป่ะเนี่ย? กลับก่อนมั้ยกูไปส่ง”
แต่ผมก็รู้สึกหนาวๆร้อนๆเหมือนกันหรือว่าผมจะเป็ไข้อึ๋ย! ขนลุกเลยมีลางสังหรณ์แปลกๆเหมือนมีอะไรมันบ่งบอกว่าจะซวย!
“ป…เปล่ากูไม่ได้เป็อะไรซักหน่อย”
“แล้ววันนี้มึงจะไปค้างบ้านใครป่ะเนี่ย?”
“ไม่ไป”
“เฮ้ย!! จริงดิ/จริงเหอวะ??”
“สงสัยน้ำจะท่วมโลกมนุษย์ต่างดาวจะมาเยือนไอ้โต๋ไม่ไปค้างบ้านสาว”
“แปลกรึไง ? กูว่าจะเลิกทำตัวแบบนั้นแล้ว”
“ห๊ะ!!นี่มึงจะไปบวชเหรอ?”
“สัด!! ไม่ใช่เว้ย!”
“ล…แล้วมึงเป็อะไรนี่มึงป่วยจริงๆเหรอ?”
“เปล่า…”
“หรือว่าน้องชายมึงไม่ทำงาน?”
“เฮ้ย! ม…ไม่ใช่”
“หรือว่ามึงเจอตัวจริง?”
“ห๊ะ!…อ…อาจจะใช่”
“เฮ้ย!ฉลองๆไอ้โต๋จะมีแฟน พี่ครับขอเบียร์เพิ่มหน่อยครับ”
พวกมันะโมาทางผม จะว่าไปพวกมึงไม่ต้องะโก็ได้ครับโต๊ะก็ใกล้แค่เนี้ยกูได้ยินหมดแล้วครับว่าพวกมึงคุยอะไรกัน ผมหยิบเบียร์ไปวางที่โต๊ะมันเพิ่มสี่ขวด
“ขอบคุณครับพี่”
“…”
ไอ้ตุ๊กแกมันมองหน้าผมแล้วไม่ได้พูดอะไรแต่ผมสังเกตุเห็นว่ามันหลบๆสายตาผมอยู่เหมือนกันเสือกเป็อะไรขึ้นมาอีกหล่ะ?
ผมเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์แต่เห็นว่าไอ้ตุ๊กแกมันเหลือบมามองทางนี้บ่อยๆ
“ใครวะ?คณะอะไรแล้วสวยมั้ย?”
“หรือว่าผู้ชาย น่ารักมั้ย?”
“จ๊ะจ๋าทำไมมึงต้องคิดว่าเป็ผู้ชายวะ?”
“เอ้าก็กูอยากให้เป็อ่ะ ว่าไงตอบมา?”
“ย…ยังไม่รู้กูแค่กำลังจะเริ่มจีบ”
“ห๊ะ! อะไรของมึงยังไม่ได้คบกันเรอะ?”
“ก็…แบบ…กูก็ยังแน่ใจไง”
“อ๋อรักแรกของมึงสินะ กูล่ะสงสารแฟนในอนาคตของมึงจริงๆ”
“ทำไมกูจะมีไม่ได้รึไง?”
“ก็ถ้ามึงมีแฟนแล้วไอ้กิ๊กกั๊กที่เหลือของมึงอ่ะ จะไม่มาตบตีแย่งชิงกันเหรอไง?”
“อ่า…แต่กูว่าเขาคงสู้ได้สบายๆเลย”
“ไอ้โต๋พูดอย่างกับว่าคนที่มึงกำลังจะจีบเป็นักมวยอย่างนั้นแหละ”
“อ่า…ก็เกือบๆใช่”
“เชร้ดดด!!นี่มึงจะจีบนักมวยเหรอ”
“จริงดิ?? โคตรเท่อ่ะมีแฟนเป็สาวนักเตะใต้เข็มขัดอะไรงี้”
‘ฮัดชิ้ว!!’
สงสัยผมจะเป็หวัดแล้วจริงๆแหละครับรู้สึกหนาวๆร้อนๆยังไงพิกล…
59K
