19.00 น.
"เฮ้อ เื่บ้าบออะไรก็ไม่รู้" ฉันถอนหายใจออกมายาวๆ หลังจากที่พวกพี่ปล่อยเลิก ปาไปทุ่มนึงแล้วเนี่ย คุยอะไรกันเยอะแยะก็ไม่รู้ กว่าจะสรุปกันได้แต่ละเื่
"ตกลงพี่ไวน์นี่เขาจะเอายังไงกับแกยะชะนี"
"ไม่รู้ น่ารำคาญชะมัด" ทำไมเขาถึงไม่เลิกยุ่งกับฉันสักที
"แกก็ยอมถือป้ายไปล่ะกัน ถือว่าช่วยคณะ"
"ก็คงต้องเป็อย่างงั้นป่ะ ปฏิเสธอะไรได้ซะที่ไหน" งานก็อาทิตย์หน้าแล้ว พรุ่งนี้เลิกเรียนก็ต้องอยู่ซ้อมเดินขบวนอีก งานก็ไม่ได้ทำ เสียเวลาทำมาหากิน "กลับไง รถเมล์ป่ะ เอ๊ะ หรือมีผู้มารับอีกน้าา" ตอนนี้พวกเรามาเดินมาหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์หน้ามหา’ลัย ไม่มีนักศึกษารออยู่เลย นอกจากฉันกับไอวิน ปกติตอนเย็นพวกเราสองคนจะนั่งรถเมล์กลับหอด้วยกัน ไม่ก็เรียกแท็กซี่หรือพี่วิน แต่ไอวินมันต้องลงก่อนฉัน เพราะหอมันถึงก่อน มีแค่่หลังๆ นี่แหละ ที่ไม่ค่อยได้กลับด้วยกัน เพราะนางมีผู้ใหม่มารับเรียบร้อยแทนพี่ธันคนโหดไปแล้ว โคตรเร็วไปอีก
"แหมมมม แซวแต่ฉัน ไม่ดูตัวเอง นู้นน ผู้มารับแล้ว"
บรื้นนนๆ
พร้อมกับเสียงจากรถบิ๊กไบค์คันใหญ่มาจอดอยู่ข้างฟุตบาท เป็อีกสาเหตุที่ฉันกลับพร้อมไอวินไม่ได้ ถ้าให้ไปด้วยคงต้องเกาะล้อ
"อุ้ยตายแล้ว มาไวมาก ฉันไปก่อนนะ ถึงหอแล้วบอกด้วย"
"โอเค กลับดีๆ นะ บ้ายบ่าย~" ฉันส่งยิ้มโบกมือลาให้กับเพื่อนที่นั่งซ้อนท้ายกอดเอวผู้ไปเรียบร้อย ส่วนตัวฉันเองก็มานั่งรอตรงป้ายรถเมล์ ทักไปหาคุณแกริคว่าเลิกเรียนแล้ว แต่เขาตอบมาว่า
'วันนี้กลับเองนะ ติดธุระ'
เหอะ นั่นสินะ เขาจะคอยมารับมาส่งฉันได้ทุกวันหรอ เสียเวลาอันมีค่าของเขาแย่ ไม่เป็ไร กลับรถเมล์ก็ได้...
บรื้นนน!
มีรถพอร์ชสีแดงมาจอดอยู่เทียบริมฟุตบาท ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ารถใคร เพราะคนที่ขับพอรช์สีแดงมีอยู่คนเดียวในมหา’ลัย
"ขึ้นรถเดี๋ยวพี่ไปส่ง" พี่ไวน์เลื่อนกระจกรถลงแล้วพูดขึ้นมา
"หนูกลับเองได้ค่ะ"
"พี่บอกให้ขึ้นรถไง!" เนี่ย สั่งอีกละ ทำไมผู้ชายเดี๋ยวนี้ชอบเอาแต่สั่งๆ คุณแกริคก็คนนึง "ไม่ค่ะ!" ฉันเมินหน้าหนีจากเขาแล้วไปสนใจกับการรอรถเมล์แทน
ขวับ!
"อ๊ะ พี่ไวน์! ปล่อยหนูนะ!" เขาลงจากรถมาตอนไหนเนี่ย มาถึงตัวก็จับฉันพาขึ้นรถ รัดเข็มขัดให้เรียบร้อย ส่วนตัวเองก็วิ่งมาทางฝั่งคนขับอย่างรวดเร็ว ตามเขาไม่ทันแล้ว! "อยู่หอเดิมใช่ไหม"
"ค่ะ" ฉันตอบเขาไปอย่างไม่เต็มใจนัก ที่เขารู้จักหอฉันก็เพราะว่า ่ก่อนหน้านี้ที่เขาตามจีบ เขาก็เคยมาส่งฉันที่หออยู่บ้าง
"ขอโทษเื่ตอนนั้นด้วยนะ"
"...." เขาจะขอโทษทำไม เื่ที่พี่แนนทำร้ายฉันมันก็ผ่านมานานจนฉันลืมไปหมดแล้วด้วยซ้ำ
"เบลล์"
"มาส่งหนูแบบนี้ แฟนพี่จะไม่ตามมาตบหนูอีกหรอคะ หนูบอกไว้เลยนะถ้ามีรอบสองหนูจะไม่ยอมเป็ฝ่ายโดนตบแค่ฝ่ายเดียว! ครั้งก่อนที่ฉันโดนพี่แนนตบเพราะคนพี่เขาเยอะกว่า และฉันยังงงๆ ทำอะไรไม่ถูก แต่ถ้ามีอีกครั้ง บอกเลยว่าฉันจะไปยอมเป็ฝ่ายโดนกระทำแค่ฝ่ายเดียวแน่นอน!
"แนนไม่ใช่แฟนพี่"
"ไม่ใช่แฟนแต่เป็เมีย!" เหอะ ใครๆ ก็ดูออก พี่แนนแสดงความเป็เ้าของซะขนาดนั้น
"หึงพี่หรอ หืม..."
"ไม่ได้หึง!" คนบ้า ใครจะไปหึงผู้ชายมักง่ายแบบเขากัน
"หรอครับ :)"
"อย่าหลงตัวเอง พี่ไม่ได้มีอิทธิพลกับหนูขนาดนั้น"
"ไม่หึงก็ไม่หึง อ่ะ ถึงหอละ"
"ขอบคุณค่ะ แต่คราวหลังไม่ต้องนะคะ"
ปึง!
พูดจบฉันก็ออกจากรถปิดประตูด้วยความแรงไม่สนใจด้วยซ้ำว่ารถของเขาจะราคาแพงขนาดไหน
21.00 น.
ตอนนี้ฉันอาบน้ำเตรียมตัวจะนอนเรียบร้อยแล้ว งานก็ไปทำไม่ทันก็คงต้องอยู่หอแบบนี้นี่แหละ
ปึง! ปึง! ปึง!
แต่พอจะล้มตัวลงนอนเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ไม่ใช่เคาะสิ เสียงทุบประตูมากกว่า คนบ้าที่ไหนอีกเนี่ย ให้ตายเถอะ วันนี้ยังเจอคนบ้ามาไม่พออีกหรอ -_-
"มีธุระอะไรคะ!..คุณแกริค O_O!?"
"ทำไม ใหรอ" เขาดันประตูเข้ามาในห้องพร้อมลงกลอนเรียบร้อย เขามาได้ยังไง? ไหนบอกว่าติดธุระไง แล้วมาทำอะไรตอนนี้?"หืม นี่คุณดื่มมาหรอ" กลิ่นเหล้าโชยออกมาจากตัวเขาชัดเจนมาก ธุระของเขาคือการไปดื่มกับสาวหรือไง
"วันนี้ใครมาส่ง!?" เขาไม่ตอบคำถามฉัน แต่ขยับเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ จนฉันถอยหนีไปไหนไม่ได้ แผ่นหลังชนกับตู้เสื้อผ้า เขารู้ได้ไงว่ามีคนมาส่ง แต่ช่างเถอะ เพราะตอนนี้ระยะห่างเขากับฉันมันใกล้กันมากเกินไปแล้ว กลิ่นเหล้าจากตัวเขาก็ฉุนมากเช่นกัน "ถะ..ถอยออกไปก่อนค่ะ" ฉันบอกน้ำเสียงตะกุกตะกักพร้อมกับผลักคนตัวโตที่ใช้แขนยันกันตู้เสื้อผ้าเพื่อกันฉันไว้ไม่ให้ขยับไปไหน "ฉันถามต้องตอบ!" เขาเป็อะไรของเขาเนี่ย มาถึงก็ตีหน้ามึนขึ้นเสียงใส่
"รุ่นพี่ค่ะ" ก้มหน้าตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้
"รุ่นพี่หรือผัวกันแน่!"
"คุณแกริค!!" ทำไมเขาพูดหยาบคายแบบนี้เนี่ย "ใครอนุญาตให้เธอขึ้นรถไปกับมัน" แล้วเขามีสิทธิอะไรมาสั่งหรือคอยบงการชีวิตฉัน "คุณไม่มีสิทธิมาห้ามฉันนะ ต่อให้ฉันขึ้นรถไปกับรุ่นพี่หรือใครหน้าไหนคุณก็ไม่มีสิทธิมาบงการชีวิตฉันคนอื่นแบบนี้!!"
"เบลล์!!!" เขาตวาดกลับมาด้วยแววตาดุดัน ั์ตาสีน้ำตาลที่มองลงมามันน่ากลัวจนฉันเผลอสะดุ้ง
"ทำไมคะ!?" แต่ก็ตอบเขากลับไปถึงแม้ตอนนี้จะกลัวเขาก็ตาม
"หึ ลืมแล้วหรอ ว่าเธอเป็ ‘ของ’ ฉัน"
"ฉันไม่ได้เป็ของคุณ คุณเป็แค่เ้านายไม่ใช่เ้าชีวิต" ทำไมเขาพูดเหมือนฉันเป็ของเล่น ฉันเป็ลูกน้องของเขานะไม่ใช่ของเล่น "หรอ งั้นก็มาเริ่มงานของเธอเลยล่ะกัน :)" พูดพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากด้วยแววตาเ้าเล่ห์ หัวใจก็เต้นเร็วด้วยความกลัว กลัวว่าสิ่งที่เคยคิดมันจะเป็จริงขึ้นมา
"งานอะไรคะ อื้อ!!!"
___________________________
TALK
ตัดให้ขาดเลย ฉับ ฉับ ฉับ 55555
ตอนหน้าเกียมทิชชู่ด่วน!!
4K
