บทที่ 22 ถ้าคุณไป ผมจะไม่ผ่าตัด!
ลู่จ้านตงขมวดคิ้วมองซูซ่าน "ทำไม?"
ซูซ่านหัวเราะเยาะ "คุณถามได้น่าสนใจจริงๆ ทำไมน่ะเหรอ? คุณแค่เจ็บขานะไม่ได้ตาบอด
หยางหย่าลี่เป็ยังไง ฉันเป็ยังไง คุณดูไม่ออกหรือไง? คนโง่ยังรู้เลยว่าคุณต้องเลือกคนข้างนอก
ค่ารักษาพยาบาลเป็เงินที่ตระกูลลู่ได้ตอนแยกบ้าน คุณไม่ได้ติดหนี้ฉัน ตอนนี้เห็นว่ามีคนดูแลคุณแล้ว ฉันก็วางใจ"
ซูซ่านพูดไปก็เห็นกระเป๋าของเธอวางอยู่บนตู้ จึงเดินไปหยิบเอาบัตรประจำตัวทหารและเหรียญตราของลู่จ้านตงออกมา จากนั้นก็สะพายกระเป๋า
"เอาล่ะ พวกคุณคุยกันเถอะ ฉันไปแล้ว"
ลู่จ้านตงสำหรับซูซ่านแล้ว เธอแค่รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้หน้าตาดี แค่นั้น ั้แ่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ เธอก็ไม่ได้มีใจให้เขามากนัก
อีกอย่าง เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็ยังไง
อยู่ที่นี่ไปก็มีแต่ลำบาก สู้ไปซะดีกว่า
ตอนนี้ในมือเธอยังมีเงินไม่ถึง 300 หยวน เช่าบ้านเล็กๆ ในเมือง แล้วก็หาวิธีทำธุรกิจ เธอคิดว่าตัวเองคงอยู่รอดได้
ถ้าเจียงอวี้หรงยังมาหาเื่เธออีก เธอก็แค่ย้ายไปอยู่เมืองอื่น
"ซูซ่าน คุณไม่คิดว่าตัวเองทำเกินไปหน่อยเหรอ?"
ยังไม่ทันจะออกไป ลู่จ้านตงที่นอนอยู่บนเตียงก็พูดขึ้น
ซูซ่านได้ยินก็หยุดเดินแล้วถามกลับ "ฉันทำเกินไปตรงไหน?"
ลู่จ้านตงขมวดคิ้ว "สามีตัวเองยังไม่ได้ผ่าตัด คุณเป็ภรรยายังจะหนีไปอีก คุณไม่คิดว่าตัวเองทำเกินไปหน่อยเหรอ?"
ซูซ่านหัวเราะ "ลู่จ้านตง คุณรู้ไหมว่าตอนฉันเดินขึ้นมาจากข้างล่าง ฉันเห็นทหารยืนเฝ้ากี่นาย? ถึงฉันจะไป ก็มีคนดูแลคุณ แถมน้องสาวหยางหย่าลี่ของฉันต้องดูแลคุณดีกว่าด้วยซ้ำ ไม่ต้องห่วงเื่นี้หรอก"
ซูซ่านพูดจบก็มองไปที่อดีตผู้บัญชาการเซียว "ท่านคะ ฉันกับลู่จ้านตงไม่ได้จดทะเบียนสมรส ดังนั้นท่านอย่าลงโทษเขาเพราะเื่นี้เลยนะคะ"
"ฮ่าๆ นิสัยของสหายหญิงคนนี้เหมือนทหารหญิงจริงๆ"
อดีตผู้บัญชาการเซียวยิ้ม
ถ้าเธอผอมเหมือนหยางหย่าลี่ข้างนอก คงมีคนคิดว่าเธอเป็ทหารหญิงแน่ๆ
นิสัยที่เด็ดเดี่ยวตรงไปตรงมานี้ แสดงถึงบุคลิกของทหารทุกกระเบียดนิ้ว
แต่รูปร่างแบบเธอเป็ไปไม่ได้
ฟางเฉิงเทามองซูซ่านอย่างสงสัย "เธอคือซูซ่านลูกสาวของหัวหน้าหยางที่ฉันรู้จักจริงๆ เหรอ?"
ทำไมเขารู้สึกเหมือนเธอเปลี่ยนไปเป็คนละคน
ซูซ่านคนเดิมไม่ใช่นิสัยแบบนี้ เพราะตัวอ้วนเกินไป เธอจึงไม่ค่อยออกจากบ้าน หน้าก็ไม่เคยล้าง มีคนนินทาลับหลังเธอบ่อยๆ
ตอนนี้ซูซ่านไม่เพียงแต่หน้าขาวขึ้น แต่นิสัยก็เปลี่ยนไปมาก
ถ้าไม่ได้เห็นหน้ามาก่อน เขาคงคิดว่าเธอปลอมตัวมา
"ฉันนี่แหละ เอาล่ะ ฉันพูดจบแล้ว ฉันไปล่ะ"
ซูซ่านไม่อยากยุ่งเื่นี้ เธอรู้จักเจียงอวี้หรงกับหยางหย่าลี่ดี
ถ้าเธออยู่ต่อ ก็เหมือนแย่งชิงความมั่งคั่งของตระกูลหยาง
ตอนนี้มีคนดูแลลู่จ้านตงแล้ว ไม่ต้องห่วงอนาคตของเด็กทั้งสามคนในบ้าน เธอจึงจากไปอย่างสบายใจ
"ซู! ซ่าน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
ซูซ่านเดินไปถึงประตู ก็ถูกเสียงะโของลู่จ้านตงหยุดไว้
น้ำเสียงที่ดังและหนักแน่นนี้ ทำให้เธอตกตะลึง
หันกลับไปก็เห็นผู้ชายคนนี้ลุกขึ้นนั่งจากเตียง หน้าบึ้งตึง "ถ้าคุณไป ผมจะไม่ผ่าตัด!"
ซูซ่านกะพริบตา มองอย่างไม่อยากจะเชื่อ หูเธอไม่ได้มีปัญหาใช่ไหม?
ผู้ชายคนนี้เป็อะไรไป?
ถ้าเธอไป แล้วเขาจะไม่ผ่าตัด?
เพื่อผู้หญิงอ้วนๆ ที่รู้จักกันไม่ถึงสองวันเนี่ยนะ?
ล้อเล่นอะไรของเขา?
"ฮ่าๆ สหายซูซ่าน อย่าเข้าใจผิด ที่นี่ไม่มีใครไล่เธอไปไหนหรอก"
อดีตผู้บัญชาการเซียวยิ้ม
ผู้กำกับฟางเดินเข้ามาพาซูซ่านไปนั่งข้างเตียง "สหายซูซ่าน เธอคิดมากไปแล้ว พวกเราถามจ้านตงแล้ว เขาบอกว่าไม่ว่าพวกเธอจะจดทะเบียนสมรสหรือไม่ เขาก็มีเธอเป็ภรรยาแค่คนเดียว"
อดีตผู้บัญชาการเซียวพยักหน้า "เมื่อกี้จ้านตงบอกฉันว่า ถ้าเธอไม่ได้หาเกวียนในหมู่บ้านมาส่งเขาที่โรงพยาบาล ขาของเขาอาจจะพิการตลอดชีวิต ตอนนี้เธอเป็ภรรยาเขา อีกชั่วโมงเดียวเขาจะผ่าตัด ทำไมเธอถึงจะไม่อยู่กับเขาล่ะ?"
ซูซ่านมองอดีตผู้บัญชาการเซียว แล้วก็มองลู่จ้านตงบนเตียง สีหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย
"จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ได้ทำอะไร"
ชาติที่แล้วเธอก็เป็แบบนี้ ถ้าใครมาแข็งข้อกับเธอ เธอก็จะหันหลังให้ทันที
แต่ถ้าใครมาดี เธอก็จะใจอ่อนทันที
อดีตผู้บัญชาการเซียวยิ้มแล้วมองเธอ "เสี่ยวซู จ้านตงฉันฝากเธอแล้ว ทางกองทัพให้เขาลากลับบ้านไปพักรักษาตัวครึ่งปี
แต่ครั้งนี้เขาทำผิด พอครึ่งปีแล้วก็ยังต้องโดนลงโทษ ในเมื่อเป็สามีภรรยากัน ต่อไปนี้ก็ต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน เอาล่ะ ในเมื่อหาคนเจอแล้ว ฉันก็วางใจ"
ฟางเฉิงเทามองซูซ่าน "ต่อไปนี้มีอะไรก็มาหาฉันได้ ฉันกับจ้านตงเป็เพื่อนเก่ากัน"
เขาก็ต้องกลับไปกับอดีตผู้บัญชาการเซียวแล้ว
ซูซ่านโค้งขอบคุณทั้งสองคน "ขอบคุณท่านที่เป็ห่วง ขอบคุณผู้กำกับฟางค่ะ"
เธอกำลังจะไปส่งทั้งสองคน ฟางเฉิงเทาก็ขวางไว้ "ตอนนี้หน้าที่สำคัญที่สุดของเธอคือการดูแลเขา ไม่ต้องสนใจมารยาทพวกนี้" พูดจบก็ปิดประตูห้องผู้ป่วยให้เธอ
ในห้องเงียบลงทันที ซูซ่านมองลู่จ้านตงบนเตียง เขายังคงทำหน้าบึ้ง เหมือนกับมีคนติดหนี้เขาหลายหมื่นหยวน
เธอรู้สึกเมื่อยขามาก จึงเดินไปนั่งข้างเตียง
"ฉันบอกคุณไว้ก่อนนะ หยางหย่าลี่ที่อยู่ข้างนอกสวยกว่าฉันมาก ทั้งอ่อนโยนกว่าฉัน ถ้าคุณเก็บฉันไว้จะต้องเสียใจแน่ๆ"
"หยางหย่าลี่จะสวยแค่ไหน ก็ไม่สวยเท่าคุณหรอก"
ซูซ่านได้ยินก็ถึงกับหลุดขำ "ผู้พันลู่ คุณคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?"
"ผมคิดแบบนั้นจริงๆ !"
ถึงแม้ซูซ่านจะอ้วน แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่าเธอน่าเกลียด
ซูซ่านมองตาของผู้ชายคนนี้ ทันใดนั้นก็รู้สึกเขินอาย "เมื่อกี้อดีตผู้บัญชาการเซียวบอกว่าคุณทำผิด คุณทำผิดอะไร?"
"หนีออกจากสนามรบโดยไม่ลา"
ซูซ่านอึ้ง "นั่นไม่ใช่หนีทัพเหรอ? ต้องโดนปะาชีวิตนะ!"
"คุณกลัวเหรอ?"
ซูซ่านกะพริบตาแล้วยิ้ม "อดีตผู้บัญชาการเซียวเมื่อกี้ก็ยิ้มตลอด ถ้าคุณทำผิดร้ายแรงขนาดนั้น ท่านคงไม่มาหรอก!"
เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้น
ลู่จ้านตงเผยอยิ้มเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นผู้หญิงคนนี้ตบขา "แย่แล้ว รู้งี้ฉันให้พวกเขาไปส่งที่ไปรษณีย์ดีกว่า ถ้าเงินเดือนของคุณถูกคนตระกูลลู่เอาไปจะทำยังไง?"
13K
