ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ผมวิ่งตาม อาวินซันไปด้วยความโกรธ จนถึง คฤหาสต์ของมัน ผมบุกเข้าไปทันทีอย่างไม่เกรงกลัวทหารที่เฝ้ายามอยู่โดยรอบ พวกทหารพยายามจะสกัดผมไม่ให้ไปถึงตัวของเ๽้าอาวินซัน อัศวินเวทย์มนต์ผู้ทรงเกียรติ

" ไฟเยอร์บอล " ผมยิงเวทย์ไฟออกไป อย่างห้าวหาญ จนหลุดเข้ามาในสวนของ เจ้าอาวินซัน
โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง
หมาป่าสามหัว ตัวใหญ่เท่าเสือโคร่ง ที่อาวินซันเลี้ยงไว้เข้าจู่โจมผมอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย น้ำลายของมันไหล เยิ้ม ด้วยการอยากจะกินผม นี่แหละหนาผมถึงได้เกลียดหมา เพราะมันชอบทำร้ายคน อย่างไม่มีเหตุผล
" หยุดก่อนเจ้า มายดี้ " อาวินซันกล่าว ก่อนจะโยนกระดูกเสือ ให้มันงับ มันเข้าไปคลอเคลียร์ กับเจ้าอาวินซันในทันที ผมจึงรีบวิ่งไปตั้งหลัก ห่างจากตัวเจ้าอาวินวัน 4-5ก้าว
" ถ้าแกกล้ามาเล่นงาน น้องๆชั้นอีกแหละก็ชั้นจะระเบิดแกด้วยเวทย์ไฟให้เป็นผงเลย " ผมกล่าวในท่าทางที่คิดว่าเท่ห์ที่สุด
"เรื่องนั้นนะไม่มีปัญหาหรอก ชั้นไม่ได้คิดจะยุ่งกับสาวน้อยคนนั้นแต่แรกอยู่แล้ว แค่อยากศึกษาเวทย์มนต์ของแกก็เท่านั้น " อาวินซันกล่าว พร้อมกับลูบหัวเจ้ามายดี้ไปด้วย
ดูเหมือนว่า เจ้าอาวินซันมันจะหลงใหลเวทย์มนต์มากกว่าอะไร พอเห็นผมใช้เวทย์มนต์ฮีลได้ จึงอยากศึกษามันดู และดูเหมือนว่า ที่มันรังแก เรียโอจังไป จะเป็นเพียงแค่ อุบัติเหตุก็เท่านั้น เพราะถ้าไม่ทำอย่างนั้น ผมก็จะไม่แสดงเวทย์มนต์ออกมา
" เอาล่ะ เรื่องมีเท่านี้รึ " อัศวินเวทย์มนต์ อาวินซันกล่าว ก่อนจะขอโทษผมอย่างสุภาพที่ทำตัวเสียมารยาทไปในตอนแรก ทำให้ผมลดความหัวร้อนลงมาได้ เขาเรียกให้เมดสาวผม บลอนด์ นำน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้งมาให้ผมดื่ม
ผมมองมันอย่างลังเล เพราะผมถือคติว่าจะไม่กินของที่สาวนำมาให้
" ไม่เป็นไรหรอก มันไม่มีพิษหรอกนะ " อาวินซัน พูดด้วยน้ำเสียงฟังดูแล้วน่าเชื่อถือ ผมจึงดื่มมัน โดยกระดกทีเดียวหมดแก้ว หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็รุ้สึกมึนหัว ง่วงนอนอย่างมาก ตาเบลอไปหมด แต่ก่อนที่ผมจะหลับไป ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเจ้าอาวินซัน มันพูดด้วยความสะใจ
" ฮะ ฮะ ฮะ เจ้าโง่ แค่กลอุบายตื้นๆแค่นี้ ยังไม่รุ้อีก เฮ้อ เอาเป็นว่าข้ารับปากเจ้าแล้วกันว่าจะไม่ทำร้ายหนูน้อยเรียโออีก หลับให้สบายนะเพื่อน อาดิโอส"
ผมหลับไป แล้วภาพในความฝันก็ผุดขึ้นมาเป็นภาพผมกำลังเดินทางไปกับ พวกเอลซ่า แต่จะไปที่ไหนอย่างไรนั้นผมไม่รู้
แกร๊ง แกร๊ง
เสียงรถม้านำทางผมไปยัง รูปปั้นยักษ์ ดูเหมือนมันจะเป็นรูป รูปปั้นเทพเจ้าโปปุรอนที่ใหญ่พอๆกับตึกสามสิบชั้น และตอนนั้นเองก็เป็นตอนกลางคืนด้วย เสียงตีบอกเวลาสามทุ่มดังขึ้น โดยฝีมือของนาจิมิ โดยมีฟีน่ากำลังอมยิ้มอยู่ข้างๆผม
โฮ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยู่ๆหมอกก็ลงจัด และปรากฏ จรเข้ยักษ์ นาม ไคโด บินออกมา ใช่แล้วมันกำลังบิน แหวกว่ายในอากาศ มันเริ่มไล่กวดรถม้าของเรามาอย่างกระชั้นชิด จนผมอดวิตกไม่ได้
โฮ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จรเข้ยักษ์ ไคโด คำราม มันโจมตีไล่หลังมา เหมือนว่ามันกำลังตามผมมา อยู่ๆมันก็พูดภาษามนุษย์ ออกมา
" เจ้าลูกชายของผู้กล้า โทคิ ท่านจอมปีศาจ อามากันให้ข้ามาจัดการกับเจ้า "
ผมไม่รุ้ว่ามันพูดอะไร เพราะเสียงลมทำให้เสียงที่มันพูดออกมาฟังดู อู้อี้
" ริวจิ รีบหนีไป พวกเราจะถ่วงเวลามันไว้เอง " เอลซ่ากล่าว ก่อนจะยิงธนูออกไป เพื่อลดความเร็วของมันก่อนจะกระโดดลงจากรถม้า พร้อมกับ นาจิมิ และฟีน่า เพื่อสกัดเจ้าปีศาจร้ายนี่
รถม้าวิ่งต่อไปจนพ้นเขตอาณาจักร โปปุรอน เข้าสุ่เขตของอาณาจักรออโดนอส รถม้าวิ่งมาหยุดอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งก่อนที่คนขับรถม้า จะตะโกนด้วยความตกใจ
" เลือด มีเลือดอยู่เต็มไปหมดเลย "
คนขับรถม้าตกใจกลัวและวิ่งหนีไป ผมจึงลงมาจากรถม้า แต่ภาพที่ผมเห็น คือ กองซากศพนับร้อยๆคนที่นอนตายอยู่ ไม่ว่า จะเป็นเด็ก ผู้หญิง หรือ คนแก่ และเสียงหัวเราะของ ชิอะจัง ที่กำลังต่อสุ้กับ อาสึกะ อยู่
อาสึกะ เขากำลังต่อสู้ เพื่อปกป้องหมู่บ้านนี้อย่างสุดกำลัง แต่พวกชิอะจัง มีมากกว่า อาสึกะจึงเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เขาไม่ยอมหนีไป เพราะข้างหลังเขามีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ที่เขาต้องปกป้อง ดูจากเสื้อผ้าของเธอ คงเป็นองค์หญิงของอาณาจักร ออโดนอสไม่ผิดแน่
นี่มันเป็นภารกิจลอบสังหารองค์หญิงของ อาณาจักร ออโดนอส เพื่อให้ อาณาจักร ออโดนอส กับอาณาจักร โปปุรอน ทำสงครามกัน และผุ้คนที่ตายที่นี่ ก็เพื่อจะปิดปากไม่ให้คนภายนอกรู้ความจริง
" อาสึกะ รอก่อนนะ ชั้นกำลังไปช่วยแล้ว " ผมวิ่งไป วิ่งไป วิ่งไป แต่ไม่ว่ายังไงผมก็วิ่งไปไม่ถึง อาสึกะซะที แล้วผมก็ตื่นขึ้นมาอยู่ในบ้านของผม มันเป็นยามดึกแล้ว
[ นี่ ริวจิ รุ้รึป่าว ว่าข้าต้องแบกเจ้ามาจากถนนจนมาถึงที่บ้านนี้เลยนะ เจ้ามะฮะ ] มิโนริวิญญาณสาว กล่าว เธอไปเจอผมนอนอยู่ข้างถนนในตอนกลางคืน แล้วรุ้สึกสงสารเลยเก็บผมมา
" นี่ มิโนริ ชั้นฝันไปรึ " ผมถามมิโนริ อย่างไม่มีเหตุผล
[ เจ้าจะฝันรึป่าว ข้าไม่รุ้หรอก เจ้ามะฮะ แต่แค่แน่ใจว่า สิ่งที่เจ้าเห็นคือ สิ่งที่เขาเรียกว่า ภาพอนาคต แน่ๆ ]
ผมเริ่มคิดว่าจะไปช่วย อาสึกะ ยังไงดี เขากำลังตกอยู่ในอันตราย ถ้าผมช่วยได้ก็อยากช่วย ผมรีบลุกขึ้นจากที่นอน แล้วเดินทางไปหา นอร์น ฟาลามี ทันที
1 ชั่วโมงถัดมา...... ณ หน้าคฤหาสต์มรกต
" บอกแล้วไงว่าเข้าพบไม่ได้ คือเข้าพบไม่ได้ " เจ้าทหารยามที่มีฉายาว่า ธนูหักปักขาอ่อน ผู้ที่ชอบยิงธนูใส่ผม กล่าวอย่างไม่ใยดี เมื่อผมขอเข้าพบกับ นอร์น
" เจ้านี่พูดไม่รุ้เรื่องเลยนะ " ทหารอีกคนกล่าว ก่อนจะยกหอกขึ้นมา เพื่อจะทำร้ายผม
" หยุดก่อน ฟาโก้ " เสียงที่ฟังดูคุ้นเคยดังมาจากข้างหลังมันเป็นเสียงของผู้ชาย ศัตรูคู่อาฆาตของผม ผมหันไปและพบว่า อาราเอลยืนกอดอกอยู่ในชุดลำลอง แล้วกล่าวกับผมว่า
" อุตส่าห์ ปล่อยเอ็งไป เพราะนอร์น ขอร้องแล้วนะ ยังจะกลับมาอีก "
" ผมมีเรื่องใหญ่ จะมาขอร้อง นอร์นนะครับ ผมไม่คิดจะแต่งงานกับ นอร์นเลย "
" นี่แกหาว่า นอร์น สวยสู้ หญิงอื่นไม่ได้รึ " อาราเอลกล่าว ด้วยความโกรธ
" ที่ผมจะให้คุณไปช่วยเป็นผุ้ชายครับ ชื่อ อาสึกะ เธอกำลัง ปกป้องเจ้าหญิงแห่งออโดนอสอยู่ จากพวกลัทธิแม่มด"
" ว่าอะไรนะ!!! เจ้าหญิงแห่งออโดนอส? กำลังตกอยู่ในอันตราย "
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป
ขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามผลงานของผมนะครับ เรื่องราวกำลังร้อนแรงเลย มาช่วยกันติดตามต่อไปในตอนหน้าว่า อาราเอล อัศวินมังกร ศัตรูคู่อาฆาตของพระเอก จะช่วยพระเอกหรือไม่ เขาจะตัดสินใจอย่างไร ในเมื่อมีลัทธิแม่มดมาเกี่ยวข้อง ติดตามกันมาเลยจ้ายเจี้ยน
A : พระเอกนี่ไม่ระวังตัวเลย ไปดื่มน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้ง แล้วหลับซะงั้น
B : ก็บอกแล้วว่าเจ้าอาวินซัน มันเจ้าเล่ห์ ให้ตายเหอะ
C : แล้ว อาราเอลจะไปช่วยเจ้าหญิงของ อาณาจักรอื่นป่าวเนี่ย
A,B,C : มาร่วมลุ้นไปกับพวกเราในตอนหน้า จ้ายเจ้อเก้อเว้ย