“อาหารยา?” ท่านใต้เท้าทวนคำอย่างงุนงง
ทองแสร้งทำสีหน้าราวกับผู้รอบรู้ “ใช่แล้วขอรับท่านใต้เท้า นี่คือการนำสมุนไพรที่มีสรรพคุณ ในด้านต่างๆมาร่วมปรุงอาหาร ข้าเชื่อว่าท่านใต้เท้าย่อมเคย มีอาการเบื่ออาหารใช่หรือไม่”
“เนื่องจากท่านต้องทำงานหนัก ในบางครั้งท่านจะต้องเบื่ออาหารเป็แน่ แต่นี่คืออาหารที่ผสมใบสะระแหน่และกระเพรา ซึ่งมีสรรพคุณ ซึ่งมีสรรพคุณในการช่วยทำให้การย่อยของท่านดียิ่งขึ้น และมีส่วนช่วยในการขับลม ซึ่งจะทำให้ท่านไม่ต้องเผชิญกับอาการท้องอืด หากท่านทานเข้าไปอย่างสม่ำเสมอ”
“และด้วยเนื่องจากท่าน บางครั้งจะต้องโหมงานหามรุ่งหามค่ำ เป็แน่ ด้วย่นี้ มักมีลมหนาวและฝนตกเกิดขึ้นอย่างประปราย ตัวท่านจะต้องเสี่ยงกับการเป็ไข้หวัดแน่แท้ โบราณว่ากันไว้ดีกว่าแก้ ข้าเลยถือวิสาสะ ผสมกระเทียม พริกไทยดำและใบสะระแหน่ ซึ่งมีส่วนช่วยในการป้องกันและขับไล่หวัด และยังเป็การเพิ่มรสชาติให้กับข้าวต้มและน้ำแกงอีกด้วย”
เมื่อได้ยินสรรพคุณของน้ำแกงและข้าวต้มที่แลดูธรรมดาๆเช่นนี้ก็ตกตะลึง มองดูทั้งสองอย่างๆไม่วางตา “เ้าหนูน้อย เ้ารู้ได้เช่นไรว่า สมุนไพรสองตัวนี้มีสรรพคุณช่วยในเื่ใดบ้าง”
ทองเอ่ยอย่างมั่นใจ “ข้าอยู่ที่นี่มานาน ข้ามักได้ยินเหล่าบัณฑิตถกเื่สรรพคุณทางยาของสมุนไพรชนิดต่างๆ และด้วยเนื่องจากข้าเป็ผู้ช่วยของพ่อครัว ข้าจึงคิดว่าหากข้านำของพวกนั้นมาผสมกับอาหาร เมื่อข้าป่วยเล็กๆน้อย ข้าก็จะไม่ต้องกินยาขมๆอีกไป”
ใต้เท้ายิ้มอย่างยินดี เอ่ยถามต่อว่า “เมื่อเ้านำสมุนไพรพวกนี้มาร่วมปรุงอาหาร เ้ามิเคยคิดหรือว่าสรรพคุณทางยามันจะเสื่อมลง”
“ข้าก็สงสัยเช่นกัน เมื่อข้าพบเด็กขอทานในหมู่บ้านข้างๆ กำลังป่วยอยู่ ตัวข้าจึงนำอาหารยาที่ท่านเห็นอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ นำอาหารไปให้มันกินทุกวัน อย่างสม่ำเสมอตามอาการ ปรากฏว่ามีเด็กขอทานเจ็ดในสิบคน หายเป็ปลิดทิ้ง แต่อีกสามคนป่วยหนักจนเกินไป นอนตายอยู่ตรงนั้น”
“ข้าสงสัยเป็อย่างยิ่งจึงไปเล่าให้บัณฑิตฟัง บัณฑิตผู้นั้นได้ฟังที่ข้าเล่าก็แตกตื่น นำความไปขอตัวหมอและสัปเหร่อ ไปยังสถานที่ที่ข้าพบเด็กขอทานเ่าั้ และเมื่อข้าไปถึงก็พบว่าเด็กสามคนที่ข้าว่าตายไปแล้วกลับฟื้นขึ้นมา”
“บัณฑิตผู้นั้นสงสัยว่าข้าแต่งเื่ทำให้มันเสียหน้า มันจึงคิดจะสั่งคนจับข้าเฆี่ยนตีซะเสียใหญ่ แต่โชคดีหมอและสัปเหร่อห้ามไว้ทัน ตัวข้าจึงรอดพ้นมาได้” ขณะที่พูดทองก็นึกอย่างแค้นเคือง
“แล้วหลังจากนั้นล่ะเป็อย่างไร” ท่านใต้เท้าถามอย่างสนอกสนใจ ทองเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็กลับมาเป็ปกติ
“หลังจากที่บัณฑิตผู้นั้น จะนำพรรคพวกของตนเองกลับไป ท่านหมอและสัปเหร่อก็เห็นถึงเื่บางอย่างผิดปกติ จึงรีบเข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อตรวจร่างกายของเด็กสามคนนั้น ปรากฏว่าร่างกายของพวกมันเคยแข็งทื่อและเย็นเฉียบเหมือนคนตายจริงๆ และเมื่อตรวจดูกลับพบว่า เด็กพวกนี้ติดโรคติดต่อร้ายแรง และสมควรจะตายไปนานแล้วด้วย แต่ทว่าพวกมันทั้งสามกลับไม่ตาย และค่อยๆหายจากโรคติดต่อนั้น”
“เ้ารู้รึไม่ว่าโรคต่อต่อนั้น คือโรคอะไรล่ะ”
ทองทำท่าครุ่นคิด “ถ้าหากข้าจำไม่ผิดแล้วล่ะก็ มันคือไข้หวัดใหญ่”
“ไข้หวัดใหญ่? !!!!! ”
ปัง!! เพล่ง!!
เสียงทุบโต๊ะดังขึ้นสนั่น ตามมาด้วยเสียงตวาดโกรธเกรี้ยว “เ้ากำลังจะบอกว่าเ้าเป็คนยับยั้งโรคระบาดเมื่อต้นเดือนก่อนอย่างนั้นรึ”
“โรคละบาท? มันคืออะไรหรอ เป็แล้วจะได้เงินบาทหนึ่งต่อโรคหรอ บอกข้าหน่อยสิข้าจะได้ไปเป็มั่ง”
โครม!!
เสียงคนตกเก้าอี้และทรุดตัวลงกับพื้นด้วยอาการเสียศูนย์อย่างยิ่ง พวกมันลืมไปเลยว่าที่กำลังคุยอยู่นั้นยังเป็เพียงเด็กหกขวบที่ยังไม่ได้ปะสีประสา คำศัพท์บางคำย่อมไม่เคยได้ยินหรือเคยเคยผ่านหูก็ไม่แปลก
ท่านใต้เท้ากระแอมแก้เสียหน้า มันได้ลืมความโกรธเกรี้ยวของเมื่อครู่แล้ว จึงได้ได้อธิบายให้ทองอย่างช้าๆ “โรคระบาด ไม่ใช่โรคละบาท”
ก่อนจะเริ่มอธิบายความหมายอย่างละเอียด “โรคระบาดหมายถึงโรคที่ติดต่อจาก สัตว์สู่คน หรือคนสู่คน เป็โรคติดต่อที่มีคนเป็จำนวนมากอย่างไรล่ะ”
ทองพยักหน้าอย่างเข้าใจ จริงแล้วมันก็ยังฟังอย่างงๆบ้าง แต่มันก็แสร้งพยักหน้าไปอย่างนั้นแหละ
เมื่อเห็นว่าทองเข้าใจแล้วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะถามทองอย่างใจเย็น “เ้าลองอธิบายมาให้ข้า ฟังอย่างช้าๆหน่อยได้รึไม่ ว่าเหตุการณ์มันเป็เช่นไรต่อ”
ทองนึกอย่างละเอียด “ข้าจำได้ว่าท่านหมอถามว่าข้าให้ขอทานน้อยสามคนนั้นกินอะไรบ้าง และหลังจากที่ข้าบอกไป พวกเขาก็ดีใจใหญ่เลยล่ะ และบัณฑิตผู้นั้น ก็ให้ข้ามาสองสลึงบอกว่าอย่าให้ข้านำเื่นี้ไปบอกใคร ว่าข้าเป็คนพาพวกเขามาที่แห่งนั้น”
ทองไม่รู้เลยว่าทำไมบัณฑิตผู้นั้นถึงต้องบอกให้เื่นี้เป็ความรักษาความลับด้วยทั้งที่เื่นี้ก็ไม่ใช่เื่ใหญ่โตเลย ถ้าหากบัณฑิตผู้นั้นไม่ให้เงินมันแล้วบอกให้ปกปิดเื่นี้ ให้เป็ความลับ มันก็มิได้สนใจ แต่เมื่อบัญฑิตผู้นั้นกระทำการลับๆล่อๆเช่นนี้ ก็ยิ่งสร้างความอยากเล่าออกมาอย่างช่วยไม่ได้
“อย่างนั้นรึ”ท่านใต้เท้าลูบเคราของเองด้วยสีหน้าครุ่น ในขณะนั้นมันจึงได้ลงมือตักข้าวที่มีใบสะระแหน่ซอยเป็ชิ้นเล็กๆ โรยอยู่เต็มไปถ้วย เมื่อลองเคี้ยวดู ถึงแม้ว่าผลจากรสชาติของใบสะระแหน่จะแปลกๆไปบ้างแต่ก็ต้องยอมรับว่าข้าวต้มนั้นอร่อยจริงๆ อร่อยยิ่งกว่าข้าวต้มเกลือไม่รู้กี่เท่า
เมื่อตักข้าวต้มไปได้สองช้อน มันจึงใช้ช้อนชดน้ำแกงที่ต้มมาพร้อมทั้งใบสะระแหน่และใบกะเรา เมื่อลองเคี้ยวทั้งใบกระเพราและสะระแหน่มันกลับให้รสชาติลงตัวอย่างคาดไม่ถึงเลยจริง
ท่านใต้เท้าเคี้ยวอย่างช้าๆ และค่อยๆลิ้มรสไปเรื่อยๆ ยังไม่ทันจะรู้ตัว น้ำแกงและข้าวต้มก็หมดไปแล้ว แต่ว่าตอนนี้เขากลับรู้สึกแปลกๆ ถึงแม้ว่าตัวเขาจะอิ่มแล้ว แต่ก็รู้สึกเหมือนอย่างกินอย่างอื่นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่เคยเป็มาก่อน
อาการเบื่ออาหารของเขาได้หายไปแล้ว
ทุกวันนี้ที่เขากินอาหารที่ผู้อื่นจัดมาให้ มีอยู่หลายครั้งที่เขาต้องยอมรับจริงๆว่า เขารู้สึกว่าไม่อยากกินของพวกนั้นเลยจริงๆสักครั้งแต่บางครั้งก็ต้องกินด้วยความจำใจ
“เ้าหนู อาหารยาของเ้านี้ ได้ผลจริงๆ ข้าไม่เคยรู้สึกอยากอาหารแบบนี้มานานแล้ว อ้าว นี่เป็เงินห้าตำลึง ข้าจะให้เ้า แต่ก่อนอื่นข้าขอถามเ้าสักหน่อยได้รึไม่ว่า ข้าวต้มนี้เ้าทำเช่นไร เหตุใดจึงรู้สึกว่าอร่อยอย่างไม่เป็มาก่อน”
“ได้ขอรับ ข้านั้นได้ทุบกระเทียมและพริกไทย เข้าด้วยกันอย่างหยาบๆ ก่อนนำไปเจียวกับไฟขี้เตา จนหอม หลังจากนั้นก็นำไปใส่หม้อที่ต้มกระดูกหมู อยู่ครู่หนึ่งเมื่อได้ที่แล้วก็นำไปต้มกลับข้าวสวย ที่ยังสุกไม่เต็มที่ พอเม็ดมันบานก็ถือว่าเสร็จกรรมวิธี”
ท่านใต้เท้าถามอย่างสงสัย “ถ้าเช่นนั้นเ้าจะบอกว่า นี่เป็รสชาติของน้ำต้มกระดูกหมู กระเทียมและพริกไทยใช่หรือไม่”
“ใช่แล้วขอรับ”
ท่านใต้เท้ามีสีหน้าครุ่นคิดอีกครา “เ้าหนูน้อยเ้าจะมาเป็ลูกบุญธรรม ของข้าดีรึไม่”
ไม่ได้ฟังเช่นนั้น แม่เล้าและชายหนุ่มข้างกายท่านใต้ก็มีสีหน้าไม่คาดฝันเกิดขึ้นบนใบหน้า แม่เล้าคิดว่ม เ้าเด็กอ้วนนี่โชคดีจริงๆ ท่านใต้เท้าถึงแม้จะไม่ใช่ขุนนางใหญ่อย่างเช่นสิบตระกูลใหญ่ในราชสำนัก แต่ก็พอมีปากมีเสียงเป็มิตรกับคนในราชสำนักไม่น้อย ย่อมสามารถเป็ใบเบิกทางให้ทองก้าวสู่ตำแหน่งใหญ่ในอนาคตอย่างแน่นอน
แต่สิ่งที่ทองทำกลับผิดคาดทั้งสามคนเป็อย่างยิ่ง “ไม่ได้หรอกขอรับท่านใต้เท้า เดี๋ยวบิดา มารดาข้าจะน้อยใจ หากข้ารับผู้อื่นเป็พ่อเช่นนี้”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น แม่เล้ากับชายหนุ่มก็หน้าซีดอย่างช่วยไม่ได้ พวกมันต่างนึกว่าท่านใต้เท้าจะต้องโกรธและสั่งจับตัวเ้าเด็กนี่ไปโบยจนตายแน่
แต่ผิดคาดท่านใต้เท้ากลับลูบคำหนวดของตนเองยิ้มอย่างยินดี “กตัญญู เด็กกตัญญู เป็เด็กที่ดีจริงๆ หากลูกสาวข้าได้สักครึ่งของเ้า ข้าคงจะหมดห่วงได้ขึ้นเยอะเลย” ก่อนจะถอนหายใจ
“น่าเสียดายจริงๆที่ข้าไม่สามารถรับเ้ามาเป็ลูกบุญธรรมได้ ถ้าเช่นนั้น ให้เ้าเห็นข้าเป็ลุงแท้ๆของเ้าแล้วละกัน หากเ้ามีเื่้าให้ข้าช่วยในอนาคต เ้าก็บอกข้าแล้วละกัน หากมิใช่เื่ใหญ่เื่โตข้าก็จะช่วยเ้าอย่างเต็มที่”
หลังจากนั้นท่านใต้เท้าก็เขียน คำว่ากตัญญูลงไปในกระดาษแผ่น พร้อมกับประทับตรา มอบให้กับทอง “หากภายภาคหน้าเ้าเดือดร้อนอะไร ไปหาลุงของเ้าที่เมืองหลวง หน้าจวนของขุนนางท้องถิ่นใดก็ได้ หากไม่ใช่สิบตระกูลใหญ่ ยื่นกระดาษแผ่นนี้กับเขา เขาจะช่วยเ้าสุดความสามารถ"
ทองรับกระดาษแผ่นนั้นมาอย่างงงๆแต่ก็พยักหน้าแสร้งเข้าใจ
512
