... การต่อสู่ ระหว่างทหารเฝ้าจวนของ จูชง กับ กองทหารของ จางชิงในที่สุด ก็จบลง เนื่องด้วยว่า ทหารรักษาเมืองถูกสกัดเอาไว้ไม่สามารถเข้ามาช่วย จูชงเอาไว้ได้ทัน
" ชูชง เ้าคนขายชาติ ยังไม่คิดจะยอมแพ้อีกหรอ " จางชิงเอ่ยออกไป
.... จูชงได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะออกมา " ฮ่า ฮ่า ฮ่า คนขายชาติอะไร เดิมทีข้าก็เป็คนแคว้นอู๋อยู่แล้ว แผนครั้งนี้ไม่สำเร็จก็ยังมีครั้งหน้า " จูชงเอ่ยออกไป
" หน่อยแหนะ. เ้าชั่วนี่. หมีดำ เทียนมิ้ง อย่าให้มันหนีรอดไปได้. จับตัวมันมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ " จางชิงเอ่ยออกไป
" ขอรับ ท่านแม่ทัพ " ทั้งสองรับครับ
... จูชง แม้จะต่อสู้ขัดขืน ก็ไม่อาจจะสู้ พวกของ หมีดำได้ ในที่สุดก็ถูกจับตัว
" หึ... พวกเ้าเอาตัวคนทรยศนี้ ไปขังไว้ก่อน พรุ่งนี้ข้าจะสอบสวนมันเอง " จางชิงเอ่ยออกมา
.... หมีดำ และ เทียนมิ้ง. จึงนำตัว. จูชง ไปขังคุกเอาไว้...
.... ด้าน เฟยหลง ก็จัดการเื่ความปลอดภัยขององค์หญิงหยุนซี เรียบร้อยแล้วก็ กลับไปยัง ที่พักของตนเอง
... เช้าวันต่อมา. เฟยหลงถูก จางชิงเรียกตัวไปพบ " เฟยหลง เื่ของ จูชง เ้าทำได้ดีมาก ข้าได้ส่งคนไปรายงานแก่ราชสำนักแล้ว อีกไม่ช้าคงมีรางวัลมาให้เ้า " จางชิงเอ่ยออกไป
" ขอบคุณ ท่านแม่ทัพ. แล้ว. จูงชง กับพวกของมันล่ะครับ " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" รอเสร็จการคุ้มกันก่อน เราจะนำตัว จูชงและพวกกลับเมืองหลวงไปรับโทษ. " จางชิงเอ่ยขึ้น
" เช่นนั้นหรือขอรับ. ท่านแม่ทัพข้าว่าแผนการของแคว้นอู๋ครั้งนี้ จะต้องไม่จบแค่นี้แน่ " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" หือ.. เหตุใดเ้าถึงได้พูดเช่นนี้ ? " จางชิงถามขึ้น
" ท่านแม่ทัพ หากพวกมันคิดรอบสังหารองค์หญิงแคว้นหนานไห่ได้ แสดงว่าพวกมันก็ต้องรอบสังหารองค์หญิงเจาเชี้ยนได้เช่นกัน " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" หือ. เ้าจะบอกว่า ที่แคว้นหนานไห่ก็มีไส้ศึกแคว้นอู๋อย่างนั้นหรือ " จางชิงเอ่ยออกไป
" ท่านแม่ทัพ หากข้าเดาไม่ผิด แคว้นอู๋้าจะให้พวกเราผิดใจกับแคว้นหนานไห่. พวกมันไม่ลามือแค่นี้แน่ " เฟยหลงเอ่ยออกไป
... จางชิงได้ยินเช่นนั้น ก็ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยขึ้น " เช่นนั้น เ้ามีแผนอะไร "
" ท่านแม่ทัพ ขอท่านจงให้ข้า ข้ามพรมแดนไปยังเมืองชายแดนแคว้นหนานไห่ เพื่อคุ้มกันองค์หญิงเจาเชี้ยนอย่างลับๆ หากมีอะไรเกิดขึ้น อย่างน้อยๆข้ายังจะพอช่วยองค์หญิงได้ " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" แต่ว่า. หากข้าส่งเ้าไป จะเป็การไม่สมควร หากแคว้นหนานไห่รู้จะคิดว่าเราส่งคนไปสอดแนมพวกเขาได้ แผนการนี้ของเ้าข้าไม่เห็นด้วย. แต่ยังไงซะความปลอดภัยขององค์หญิงก็สำคัญ " จางชิงเอ่ยออกไป ก่อนจะครุ่นคิดอยู่ครู่นึงแล้วเอ่ยขึ้น " เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะให้คนส่งจดหมายไปยังแม่ทัพรักษาเมืองของแคว้นหนานไห่ ให้ระมัดระวังเื่นี้ " จางชิงเอ่ยออกมา
... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้นแม้จะไม่ชอบใจนักแต่เค้าก็ไม่อาจจะขัดคำสั่งได้ จึงเอ่ยออกไปว่า " เช่นนั้น ขอให้ท่าน ให้คนส่งจดหมายตอนนี่เลยเถอะ "
" อืม เื่นี้ข้าเอาใจแล้ว เ้าไม่ต้องห่วง. ....เออ เฟยหลง. เ้าไปจัดการเื่ทหารรักษาเมื่องเถอะ พรุ่งนี้จะต้องส่งตัวองค์หญิงแล้ว ข้าไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดขึ้น " จางชิงเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านแม่ทัพ. เช่นนั้นข้าน้อยขอตัว" เฟยหลงรับคำ ก่อนจะเดินออกไป
.... ในที่สุดก็ถึงวันส่งตัวองค์หญิง. จางชิง และเฟยหลง ต่างก็นำขบวนเสด็จออกมาจากเมือง. โดยมาหยุดอยู่กึ่งกลางระหว่างชายแดน. ไม่ช้า ขบวนเสด็จขององค์หญิงเจาเชี้ยนก็มาถึงเช่นกัน
" หม่อมฉัน จางชิงถวายพระพรองค์หญิงเจาเชี้ยน. " จางชิงเอ่ยออกไป
... องค์หญิงเจาเชี้ยนที่อยู่ในรถมาคันงาม ได้ยินเช่นนั้น ก็เอ่ยออกไปเบาๆ " ลำบากท่านแม่ทัพแล้ว "
... ทางด้าน. เฟยหลง ต่างก็มองดูการแลกตัวกันของทั้งสองฝ่าย. แต่ในขนาด ที่ ขบวนของทั้งสองกำลังจะแยกจากกันเื่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น จู่ๆนายทหารคุ้มกันขององค์หญิงเจาเชี้ยน ก็พุ่งโจมตีเข้าใส่ รถม้าขององค์หญิงหยุนซี ทหารและองครักษ์ของทั้งสองแคว้นต่างก็ใเป็อย่างมาก.
... เฟยหลง ที่จับตามองอยู่แล้ว ไม่รอช้า ชักกระบี่ในมือพุ่งเข้าไปขวางทันที. แต่ทว่าคนร้ายสี่คนหาใช้ยอดฝีมือทั่วๆไป วิชาตัวเบาของพวกเค้าต่างก็รวดเร็วยิ่งนัก เฟยหลงจึงมาช้าไปก้าวนึง.
... หนึ่งในสี่คนร้าย มุ่งขึ้นไปบนรถม้า องค์หญิงหยุนซี เห็นเช่นนั้นก็ใขึ้นมาทันที.
.... เหล่าทหาร เห็นดังนั้นจึงเข้าไปขัดขวางไว้. แต่ด้วยฝีมือที่ห่างกันเกินไปจึงถูกคนร้ายอีกสามคนฆ่าทิ้ง...
... ทางด้านแม่ทัพจาง รีบสั่งคนคุ้มกันองค์หญิงเจาเชี้ยน ทันทีก่อนจะตามเข้าไปช่วยแม่ทัพแคว้นหนานไห่คุ้มกันองค์หญิงหยุนซี..
.... เฟยหลง ที่เห็นว่าตัวเค้าช้ากว่าคนร้ายก้าวนึง จึงปากระบี่ในมือออกไป ก่อนที่กระบี่จะพุ่งปักเข้ากลางหลังคนร้ายทันที.
... คนร้ายสามคนที่เหลือ เมื่อเห็นว่า เพื่อนของตนเองตายแล้ว. ต่างก็พุ่งเป้าไปที่องค์หญิงหยุนซีทันที แต่ทว่า ครั้งนี้ เฟยหลง มาถึงรถม้าได้แล้ว การต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายจึงเริ่มขึ้น ทั้งสามต่างก็ลงมือจู่โจม เฟยหลง พร้อมๆกัน. การต่อสู้ของพวกเค้าทั้งสี่ทำให้ทหารคนอื่นๆไม่อาจจะเข้าใกล้ได้ ...
... ด้าน องค์หญิงหยุนซี เมื่อเห็นว่าเฟยหลง มาช่วยตนอีกครั้ง ก็โผล่หน้าออกมามองจากรถม้า พร้อมกับมองไปที่ เฟยหลง ไม่นานการต่อสู้ก็สิ้นสุดลง คนร้ายทั้งสามต่างก็ถูกทหารล้อมจับตัวเอาไว้ได้ ...
" องค์หญิงท่านเป็อะไรหรือไม่ " เฟยหลงถามออกไป
... หยุนซี นางได้ยินเช่นนั้น ก็ตอบออกไปเบาๆ. " ข้าไม่เป็อะไร ขอบคุณท่านนายกองที่ช่วยข้าอีกครั้ง "
... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้นก็ตอบออกไป " หามิได้พะยะค่ะ เป็หน้าที่ของหม่อมฉัน " ก่อนที่เข้าจะเดิน กลับมาหาจางชิง
.... ซึ่งการกระทำของเค้า ต่างก็ทำให้ทหารของหนานไห่ มองดูด้วยความสงสัย " ตัวเค้านั้นอยู่หากออกไปนับสิบๆก้าวกลับสามารถพุ่งมาขัดขวางพวกคนร้ายเหล่านี้ได้. นับว่าไม่ธรรมดาจริงๆ " กวนเซิงเอ่ยขึ้นในใจ. ก่อนที่เค้าจะหันไปทางคนร้ายทั้งสาม
" บังอาจนัก บอกมาใครใช้ให้พวกเ้าทำเช่นนี้ " แม่ทัพอารักษ์ขาแคว้นหนานไห่ กวนเซิง. เอ่ยขึ้น
... ในระหว่างที่ กวนเซิงสอบสวนอยู่. จางชิงก็พูดขึ้น. " ท่านแม่ทัพกวน คนร้ายคิดรอบทำร้ายองค์หญิงของหนานไห่ เช่นนั้น เื่นี้ข้าคงต้องให้ท่านเป็คนจัดการเองแล้ว "
... กวนเซิง ได้ยินดังนั้น. ก็ตอบกลับไปว่า " อืม ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านมากที่ยืนมือช่วยเหลือ " เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปที่ เฟยหลง
" ไม่เป็ไร. เช่นนั้น ข้าขอนำเสด็จองค์หญิงเจาเชี้ยนกลับหละ แล้วพบกันใหม่ " จางชิง เอ่ยออกไปพร้อมกับกุมมือคำนับ
... กวนเซิง เองก็คำนับตอบพร้อมกกับพูดขึ้น " แล้วพบกันใหม่ "
.... เมื่อขบวนของ จางชิงแยกจากไป องค์หญิงหยุนซี นางก็เปิดม่านออกมามองไปที่. เฟยหลง. ใบหน้าของนางเริ้มเศร้าลง พร้อมกับอุทานขึ้นในใจว่า " จากกันครานี้. ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะได้พบกันอีก. หรืออาจจะไม่ได้พบกันอีกเลย " นางย้อนนึงถึง ่เวลาที่ เฟยหลงยืนมือเข้ามาช่วยเหลือนาง ก่อนที่. นางจะเอ่ยขึ้น " หยุดรถ..! "
... ทุกคนได้ยินเช่นนั้น ก็หยุดขบวนทันที. ก่อนที่ กวนเซิง จะเอ่ยถามขึ้น " มีอะไรหรือพะยะค่ะ ? "
... นางหาได้สนใจ กวนเซิงไม่. ก่อนจะพูดขึ้น " เสียวเหยา. "
... เสียวเหยา ได้ยินเช่นนั้น รีบเข้าไปหานางทันทีพร้อมกับเอ่ยขึ้น " เพค่ะ องค์หญิง "
... หยุนซี ยื่นกล่องเล็กๆหนึ่งใบ ส่งให้ เสียวเหยา พร้อมกับเอ่ยขึ้น " เ้าจงนำกล่องใบนี้ไปให้แก่นายกอง เฟยหลง "
... เสียวเหยา. ได้ยินดังนั้นรีบรับคำทันที " เพค่ะ องค์หญิง " ก่อนที่นางจะควบม้าไปหาเฟยหลง
... ทุกคนต่างก็สงสัยว่า กล่องใบนั้นมีอะไร แล้วเหตุใด องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ถึงได้ให้ของแก่นายกองเล็กๆ เช่นเฟยหลงได้
" เอาหละเดินทางต่อได้ " หยุนซีเอ่ยขึ้น
...แม่ทัพกวน ได้ยินเช่นนั้นก็พูดขึ้น " พะยะค่ะ องค์หญิง " ก่อนที่เค้าจะสังทหารให้เดินทางต่อ....
... ทางด้าน เสียวเหยา เมื่อตามมาถึงขบวนของ จางชิง ก็ร้องตระโดนขึ้น. " นายกองเฟยหลง นายกองเฟยหลง ช้าก่อน "
... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็หยุดม้าก่อนจะ ควบม้ามาหา เสียวเหยา แล้วเอ่ยถามออกไป " มีอะไรอย่างนั้นหรือ ท่านองครักษ์หญิง "
" ท่านนายกอง องค์หญิงหยุนซี บอกให้ข้านำกล่องใบนี้มาให้ท่าน " เสียวเหยาเอ่ยออกไป
... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็รับกล่องเอาไว้ พร้อมกับพูดขึ้น " กล่องนี้คืออะไรหรือ? "
" ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน ข้าทำหน้าที่เสร็จแล้ว ขอตัวหละ " เสียวเหยาเอ่ยออกไป
... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็เก็บกล่องเอาไว้ในเสื้อก่อนจะกุมมือคำนับ แล้วพูดขึ้น " เเล้วพบกันใหม่ " พูดจบเข้าก็ควบม้ากลับมายังขบวนคุ้มกัน ......
1K
