ตำนานหมัดผู้พิชิต

แคลร์ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบข้างของเธอค่อนข้างวังเวง มีเสียงนกร้องรอบๆตัวของเธอจนทำให้ตัวของเธอรู้สึกไม่ค่อยดี แคลร์มองไปที่เถาวัลร์ที่ลัดมือของเธออยู่ทั้ง 2 ข้างเธอลองพยายามที่จะดึงมันออกมาแต่ก็ไม่สำเร็จ เมื่อเธอเห็นดังนั้นเธอจึงลองพยายามใช้เวทมนต์ดู แต่เถาวัลร์เส้นนี้ก็เหมือนค่อยดูดมานาของเธออกไปตลอดเวลา จนเธอแทบที่จะสลบ

“นี่มันแย่แล้วสิ”แคลร์ถอนหายใจออกมาเบาๆและนึกไปถึงเ๱ื่๵๹อดีต เหมือนกับเมื่อตอนนั้นเลย วันที่เธอเจอกับชายที่เข้ามาในหัวใจของเธอ วันที่เธอได้รู้ว่าดอกไม้นั้นสวยงามและหอมหวานขนาดไหน

5 ปีก่อน วันที่ได้พบกับเฟย์เป็๲ครั้งแรก

“เฮ้อ ในวันแบบนี้ทำไมฉันต้องมาเก็บดอกไม้ด้วยเนี่ย”แคลร์ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ ครอบครัวของเธอนั้นเป็๲ร้านขายโพชั่นเล็กๆแห่งหนึ่งในหมู่บ้าน โดยที่หมู่บ้านของเธอค่อนข้างเงียบสงบ พ่อของเธอคือ อดีตนักบวชจากโบสถ์ๆหนึ่งส่วนแม่ของเธอเป็๲นักปรุงยา ทั้งคู่ได้พบกันตอนที่ไปทำภารกิจร่วมกันตอนเป็๲นักผจญภัย

ทั้งคู่ตกหลุกรักกันและให้กำเนิดฉันขึ้นมาเป็๲พยานรักของทั้ง 2 

แต่ว่านะเ๹ื่๪๫นั้นมันก็เป็๞เ๹ื่๪๫ปกติแหละแต่ว่า....ทำไมครอบครัวของฉันถึงได้ชอบดอกไม้ขนาดนี้เนี่ย!!!

ฉันต้องมาเก็บให้ทุกๆ 3-4 วันเลยงั้นหรอ มันสวยขนาดนั้นเลยงั้นหรอ? หรือว่ามันหอม? 

แคลร์ลองหยิบดอกไม้ขึ้นมาดอกหนึ่งและลองดมมันดู ไม่เห็นได้กลิ่นอะไรเลย

“เฮ้อ ฉันไม่เห็นได้กลิ่นอะไรเลย”แคลร์ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ไม่ว่าเธอจะคิดยังไงก็คิดไม่ออกเลยว่าทำไมพ่อแม่เธอถึงได้ชอบมันนัก

ทันใดนั้นก็มีสายลมพัดมา จนทำให้ดอกไม้ในมือของแคลร์หลุดออกมาจากมือไป

“เดี๋ยวสิ!!”แคลร์พยายามวิ่งตามไปเก็บดอกไม้ที่เธอเด็ดมา จนกระทั่งมันไปหยุดด้านหน้าคนๆนึ่ง

“อะขอโทษนะช่วยเก็บดอกไม้ให้หน่อยได้ไหม”แคลร์๻ะโ๷๞บอกชายคนคนนั้นที่ยื่นอยู่

“แฮ่กๆ ข..ขอบคุณนะ”เมื่อมาถึงเธอหอบด้วยความเหนื่อยล้าและมองไปที่เด็กชายคนนั้นเมื่อกี้เธอเห็นไม่ค่อยชัด แต่ตอนนนี้เธอเห็นชัดแล้ว ผมสีแดงที่สะท้อนกับดวงอาทิตใบ้หน้าทีเต็มไปด้วยความมั่นใจแต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยน ดวงตาสีแดงประกายเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอรู้จักเด็กคนนี้ เฟย์  เขาพึ่งย้ายมาจากที่ๆนึ่งกับพ่อของเขา แทบทุกวันเธอจะเห็นเขากับพ่อไปฝึกที่ข้างๆลำธาร

เธอไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับเด็กคนนี้เท่าไหร่นัก เนื่องจากเธอนั้นวันๆแทบไม่ได้คุยกับใครเลยเนื่องจากต้องค่อยช่วยที่บ้านทำงานตลอดเวลา แถมถ้าว่างตอนไหนเธอก็ชอบไปอ่านหนังสือเกี่ยวกับเวทมนต์หรือตำรายามากกว่าการออกไปคุยกับคนอื่น

เธอนั้นมีความฝันว่าเธออยากจะเป็๞นักปรุงยากับนักเวทเบอร์ต้นๆของโลกไปพร้อมๆกันให้ได้ ถึงแม้ทั้ง 2 แขนงนี้อาจจะค่อนข้างขัดแย้งกันแต่เธอนั้นจะพยายามให้เต็มที่

“ว่าแต่นายมาทำอะไรที่นี่งั้นหรอเฟย์?”แคลร์ถามด้วยความสงสัยปกติแล้วตัวของเธอจะมาที่นี่ค่อนข้างบ่อยแต่ไม่ว่าจะมากี่ครั้งตัวของเธอก็ไม่เคยเห็นเฟย์มาที่แห่งนี้เลย

“ฉันก็แค่หาที่นอนนะ”เฟย์ยื่นดอกไม้มาให้เธอและหันหลังกลับไปและนอนลงเขานอนมองท้องฟ้าเลยๆโดยที่ไม่หันกลับมามองเธอเลย

เมื่อเธอเห็นดังนั้นจึงพยักหน้าเข้าใจ และเตรียมหันหลังกลับไป

“กลับมาแล้วคร้า”แคลร์เปิดประตูเข้ามาในบ้านของเธอซึ่งภายในนั้นมีโพชั่นจำนวนมากวางไว้ตามตู้ต่างทั้ง โพชั่นรักษา แก้พิษ หรือพวกโพชั่นอัมพาตก็มี 

“อะกลับมาแล้วหรอ”พ่อของเธอชื่อ เชาว์ พูดขึ้นเขาเป็๞ชายวัยกลางคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่สวมใส่แว่นใบหน้าของเขาค่อนข้างอ่อนโยนซึ่งสมแล้วละที่เขาเคยเป็๞อดีตนักบวชมาก่อน

“อะมาแล้วหรอ พอดีเลยแคลร์มาช่วยแม่แยกสมุนไพรหน่อยสิ”เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาจากในห้องเมื่อเธอได้ยินดังนั้นจึงตอบรับและเดินไปทางนั้น

เมื่อเธอเข้ามาก็เห็นหญิงสาววัยกลางคนๆหนึ่ง ผมสีน้ำตาลสวมชุดแม่บ้านกำลังนั่งคัดแยกกองสมุนไพรอย่างขมัดเขม่นเมื่อเธอเห็นแคลร์เดินเข้ามาจึงวางสมุนไพรในมือตัวเองลงแล้วพูดกลับแคลร์

“เป็๞ยังไงบ้างแคลร์ วันนี้ไปเก็บดอกไม้มามีอะไรเกิดขึ้นบ้างไหม”เธอพูดกลับแคลร์อย่างอ่อนโยน 

“ส่วนมากก็ปกติแหละคะ ”แคลร์นั่งลงข้างๆแม่ของเธอ วาเลีย อดีตนักผจญภัยระดับ สิลเวอร์ ที่ตอนนี้เกษียณมาใช้ชีวิตตามปกติแล้ว ถึงแม้แม่ของเธอจะเป็๞ระดับ สิลเวอร์ แต่ก็เป็๞ได้เพราะทักษะการปรุงยาเป็๞หลักทำให้ถ้านับแค่การต่อสู้จริงๆแม่ของเธอไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก

“ส่วนมากงั้นหรอ?”วาเลียถามอย่างสงสัย ปกติแคลร์เวลากลับมานั้นจะเข้ามาช่วยเธอตามปกติและทุกครั้งที่เธอถามแคลร์จะตอบเหมือนเดิมทุกครั้งประมาณ ปกติแหละคะ เหมือนเดิมคะ ซึ่งครั้งนี้แคลร์กลับพูดต่างออกไปจากเดิมจนทำให้วาเลียอดสนใจไม่ได้

“แล้วมันมีอะไรงั้นหรอแคลร์ถึงทำให้มันมีส่วนที่ไม่ปกตินะ”วาเลียถามอย่างสนใจในขณะที่มือกับสายตาของเธอในตอนนี้ยังคงจับจ้องไปที่กองสมุนไพรตรงหน้าอยู่

“ก็วันนี้หนูพบกับเฟย์ด้วยนะคะแถวๆที่หนูไปเก็บดอกไม้”แคลร์นั่งคัดแยกสมุนไพรข้างๆแม่เธอและตอบอย่างไม่ค่อยสนใจในตัวของเฟย์เท่าไหร่นัก

“เฟย์หรอ? ลูกของอารอสงั้นหรอ?”แคลร์พยักหน้าตอบรับในสิ่งที่แม่ของเธอพูดออกมา

“เขาไปทำอะไรที่นั่นงั้นหรอ?”วาเลียถามอย่างสนใจ ปกติแล้วแคลร์ไปเก็บสมุนไพรและดอกไม้ที่นั่นค่อนข้างบ่อยแต่ครั้งนี้มันแปลกมากที่แคลร์พูดถึงตัวของเฟย์แสดงว่าเฟย์ก็ไม่ค่อยได้ไปที่นั่นทำให้แคลร์ไม่ค่อยพบเจอ

“ไม่รู้เหมือนกันแต่เห็นเขาบอกว่าไปเพราะจะหาที่สงบๆนะ”แคลร์กล่าวออกมาเธอยังคงไม่สนใจเ๹ื่๪๫นี้เหมือนเดิมในเมื่อตัวของเฟย์ก็ดูถ้าจะไม่อยากให้ใครสนใจเช่นเดียวกัน

“ว่าแต่ว่า แม่ทำไมถึงอยากให้หนูไปเก็บดอกไม้บ่อยจังเลย?”แคลร์ถามในสิ่งที่เธอสงสัยมานานแล้วทั้งๆที่สุดท้ายพอเก็บมาแล้วหลังจากผ่านไปไม่กี่วันมันก็จะเหี่ยวลงอยู่ดี

“หึหึ อย่าไปมองมันอย่างงั้นสิแคลร์ ให้มองตอนที่มันยังคงสวยงามและหอมหวานอยู่สิ”วาเลียหัวเราะเบาๆให้กับลูกของเธอ เธอวางสมุนไพรลงจากมือและค่อยๆลูบหัวของแคลร์อย่างอ่อนโยน

“สวยงามและหอมหวานงั้นหรอ? ก็จริงแหละที่มันสวย แต่พอเห็นทุกวันก็น่าจะเบื่อบ้างนี่ ส่วนเ๹ื่๪๫ความหอมหนูไม่เห็นได้กลิ่นอะไรเลย”แคลร์ถามอย่างมึนงง บ้างที่เธอก็คิดนะว่าเธอป่วยรึป่าวถึงไม่เข้าใจในตัวพ่อแม่ของเธอ

“หึหึ เดี๋ยวลูกจะได้เห็นเองสักวันหนึ่งว่าดอกไม้นั้นมันสวยงามกว่าที่ลูกคิดมากแค่ไหน และลูกจะรับรู้เองว่ากลิ่นหอมหวานของดอกไม้ที่แม่พูดถึงนั้นคืออะไร”