ตอนที่ 2 ฉันอยู่ที่ไหน
“ตื่นๆ ลูกเช้าแล้วล้างหน้าแล้วมากินข้าวกันได้แล้วลูก”
ใครเรียกก็เราอยู่บนรถเมล์ เรากำลังจะไปทำงานนี่นะ หลับเพลินเลยต้องรีบลุก หลินที่อยู่ในร่างของจ้าวหลินรีบลุกเกินไปร่างกายที่ไม่ค่อยแข็งแรงเกือบตกจากเตียง ดีที่ยังไม่ร่วงลงไป เน้นว่าเกือบดีที่มือไวจับขอบเตียงได้ทัน
“หลินเออร์ของแม่เ้าตื่นได้แล้ว”
หลินกระพริบตามองหน้าสตรีที่อายุไม่มากไปกว่าตนเองมากเท่าไหร่มองนางและนางก็มองกลับ
นางสวมใส่อยู่ในชุดแนวจีนโบราณ หน้าสวย ขาว ผอมบางจะปลิวลมมั้ยเนี่ย หลินพยายามส่งเสียง ถามว่าที่นี่ที่ไหนแต่กลับเป็
“แม่” เฮ้ยเสียงใคร? ทำไมเหมือนเสียงเด็กน้อยคิดมากสงสัยยังไม่ตื่นดี ลุก ๆ หลินรีบลุกขึ้นมาในทันที
หลินเริ่มปวดหัวแล้วความทรงจำอันน้อยนิด ก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของหลิน กว่าจะหายปวดหัวเธอก็เหนื่อยเอาการ เธอเริ่มมองหาสิ่งที่เรียกว่ากระจกในบ้านที่เหมือน กระต๊อบ ชาวนา แต่มันไม่มีอะไรเลย ว่างเปล่าเครื่องใช้ในบ้านหลังนี้ก็ไม่มี ไม่มีอะไรเลย เกินไปหรือเปล่า
“เจียเจี่ยกินข้าวกันเถอะ” สาวน้อยวัย5ขวบน้องสาวของเธออย่างนั้นหรือ...เรียกเจียเจี่ยที่ยังไม่ตื่นดีแล้วจับจูงมือกันไปแล้วเริ่มจัดการกับล้างหน้าทันที หลินไม่มีแรงถึงขนาดเด็กน้อยจูงมือไปยังไม่มีแรงขัดขืน
หลินเริ่มรู้สึกตัวว่าชื่อ แซ่ เดียวกันเหมือนกับของเธอ แต่อายุของจ้าวหลินคนนี้สิบปี ทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงจากไป แล้วเป็หลินคนนี้เข้ามาแทน
ทำไม? WHY?
ฉันคนไทยครึ่งจีนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
OH MY GOD
“ช่างเถอะ!”
อะไรยังไงทำไมความคิดตีกันอยู่ในหัว ที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วต่อจากนี้ชีวิตสาวโสดต้องกลับมาเป็เด็กอีกครั้งในที่สุดก็ต้องปลง ฮ่า ฮ่า ฮ่า หัวเราะในใจ เพราะได้กลับเป็เด็กอีกครั้ง ฮิ้ว
จะเกิดอะไรก็ช่างนับแต่วันนี้ไปเธอจะใช้ชีวิตให้มีความสุข จ้าวหลินคิดอย่างรวดเร็วเพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร มันเหลือเชื่อเกินไปบอกไปครอบครัวนี้จะเชื่อนางหรือไม่ก็ไม่รู้ แต่จะทำใจได้หรือไม่นั้นอีกเื่หนึ่ง
เพราะนางอยู่ในร่างของเด็กสิบขวบปีมีชื่อว่า จ้าวหลิน จะบอกว่าไม่ใช่ลูกของพวกเขายิ่งต้องรู้สึกแปลกเข้าไปใหญ่ เอาเป็ว่าเป็เด็กก็เป็เด็กแต่ดูจากบ้านหลังนี้แล้วบอกได้คำเดียว จนมากอยู่ ๆก็หัวเราะออกมา
“ฮ่าๆ ย้อนเวลามาจริงๆ”
แคว้นชิงปกครองโดยฮ่องเต้ เฉินหลง ระบอบการปกครองไม่เคร่งครัดมาก หญิงชายเกือบจะเท่าเทียมกัน
แต่เื่หลายเมียนั้นยังมีอยู่เหมือนในนิยายหรือผู้ชายไม่ว่ายุคสมัยไหนก็ชอบมีหลายเมีย
นับว่าชีวิตที่ผ่านของจ้างหลินสงบสุขดี สาว 2020 อย่างหลินคนนี้ จะทำอย่างไรดี ย้อนยุคมาทั้งที ความเทพทรู ก็ไม่มีกับเค้าแต่ข้าจะร่ำรวยให้ได้ด้วยสมองอันน้อยนิด
ระหว่างที่ทุกคนในบ้านนั่งกินข้าวที่โต๊ะอาหาร อันแสน....เอ่อจะบอกอย่างไรดี ข้าวต้มธัญพืชผสมข้าวขาวบางเบา รสชาติจืด ๆ กับผักดองอันแสนน้อยนิด ยังดีมีไข่ต้มอยู่สองฟองกับคนในบ้านที่มีสมาชิกตั้งห้าคน
มีท่านพ่อที่คอยดูแลหาเงินเลี้ยวครอบครัว จ้าวอันอายุสามสิบห้าปี เป็ลูกชาวนาและหาของป่าขาย เป็คนขยันไม่ยอมหยุดนิ่งเพื่อหาเงินมาดูและครอบครัวและรักภรรยามาก
ท่านแม่แสนสวย จ้าวซื่ออายุสามสิบปี เป็ลูกสาวชาวบ้านที่อยู่ต่างเมือง ซึ่งไม่มีญาติพี่น้องแล้วได้พบรักกับพ่อแล้วแต่งงานมีลูกด้วยกันสามคน
พี่ชายคนโตอายุสิบสองปี จ้าวเหยียนขยันเช่นท่านพ่อและรักน้อง ๆมากเพื่อน้องสาวทั้งสองเขาจึงต้องออกไปทำงานเพื่อแลกเงินมาซื้อของอร่อยให้น้อง ๆได้กินเสมอ
น้องสาวแสนน่ารัก น่าหยิก จ้าวชิงชิงอายุห้าปี กินเก่งแม้ว่าของที่กินจะธรรมดา ไม่รู้ว่ากินเพื่อเอาใจท่านแม่หรือน้องสาวนางไม่เลือกกิน ไม่งอแงและดูฉลาดกว่านางที่เป็พี่สาวเสียอีก
ส่วนฉันสาวน้อย (หรือเปล่า?) หลงยุคมาอยู่ในมิติคู่ขนานอายุจริงยี่สิบห้าปี ต้องมาอยู่ในร่างจ้าวหลิน อายุสิบปี ร่างกายอ่อนแอั้แ่กำเนิด เพราะท่านแม่คลอดนางก่อนกำหนด ด้วยร่างกายที่ผอมบางตากแดดช่วยงานที่บ้าน,ทำไร่,ทำสวน,ช่วยท่านพ่อกับท่านแม่เท่าที่ทำได้จนล้มป่วย
เพราะผลกระทบจากฟ้าฝนไม่เป็ใจด้วยทำให้ผลผลิตได้น้อย ขาดเงินพาไปหาหมอ ขาดสารอาหาร ทำให้สาวน้อยจากไปก่อนวัยอันควรและคนที่มาแทนคือ จ้าวหลินยุคโควิท-19 การจากไปโดยที่พ่อแม่ของเธอไม่รู้เลย ว่าลูกสาวคนนี้จากไปแล้ว ไม่ทันร่ำลาสั่งเสีย น่าสงสารพอๆไม่คิดแล้ว ปวดหัว
“ท่านพ่อ ท่านแม่ กินข้าวกันเถอะเ้าค่ะ จะได้เข้าป่าหาสมุนไพรไปขาย” จ้าวหลินเองอยากเห็นว่าสมุนไพรเขาหากันอย่างไร
“ลูกๆก็กินกันได้แล้วเดี๋ยวแดดแรงจะไม่สบายอีก” จ้าวอันพูดกับลูกๆด้วยความรักใคร่
“วันนี้พ่อจะเข้าป่าหลังหมู่บ้านของเราเพื่อหาสมุนไพรเพิ่ม” หวังจะได้ของดีเพื่อพาลูกสาวไปหาหมอ
“แต่ท่านพี่ป่านั้นอันตรายนะเ้าคะ” จ้าวซื่อกล่าวด้วยความเป็ห่วงสามีของเธอ
ซึ่งป่านั้นก็อันตรายมากจริงๆนั่นแหละ เพราะมีสัตว์ิญญาอาศัยอยู่ในป่าด้านใน เป็ป่าต้องห้าม แล้วมันเป็ยังไงน้า เ้าสัตว์ิญญาเนี่ย มันจะเหมือนในนิยายไหม ที่มีพลังงานน่ากลัวพุ่งออกมา ลูกไฟแบบดราก้อนบอลมีหรือเปล่านะ
“ไม่เป็ไร พี่จะอยู่แต่รอบนอกเพื่อจะได้มีค่ารักษาหลินเออร์ของเรา” จ้าวอันกล่าวด้วยความรักของคนเป็พ่อ
“ท่านพ่อ ลูกขอโทษที่ทำให้ท่านพ่อลำบาก หลังจากนี้ลูกจะรักษาตัวเองดีๆเ้าค่ะ”
จ้าวหลินพูดด้วยความตื้นตัน เธอมีพ่อแม่ที่รักเธอ พี่ชายที่ไม่ค่อยพูด แต่ปกป้องน้อง ๆทั้งสองคนเป็อย่างดีในความทรงจำของจ้าวหลินคนเก่า
“ลูกๆเป็ลูกที่พ่อกับแม่รักนะ เ้าอย่าคิดมาก รักษาร่างกายให้แข็งแรงจะได้ช่วยแม่ดูแลสวนผักของเ้า
“เ้าค่ะท่านพ่อ” จ้าวหลินยอมรับว่าเธอได้รับความสุขกับครอบครัวเล็กๆนี้มาก
จากนี้ข้าจ้าวหลินจะดูแลครอบครัวของเ้าเป็อย่างดี และแค่กินอิ่มนอนอุ่นมันยังไม่พอ ต้องมีเงินเยอะๆ ด้วยถึงจะดี จ้าวหลินนั่งยิ้มอย่างมีความสุขเธอกำลังวางแผนของเธอในอนาคต
ชีวิตนี้ขอขอร่ำรวย และต้องทำได้ ...ไฟต์ติ้ง...
3K
