SXX FRIEND เพื่อนไม่จริง

พรึ้บ

ฉันแย่งบุหรี่ในมือเจฟ และใส่เข้าริมฝีปากตัวเอง ความขมเจื่อนที่ปลายลิ้น ทันทีที่สูดลมเข้าปอดฉันก็สำลักจนแสบคอไปหมด

“แค้กๆ ๆ ๆ”

“หึ ทะลึ่งเล่นไม่เข้าเรื่อง” 

เจฟติติดขำ แย่งบุหรี่ในมือฉันไปคาบไว้เช่นเดิม จากนั้นจึงช่วยลูบหลังฉันเบาๆ เพื่อให้ฉันหายจากการสำลักควัน

“พึ่งรู้นะว่านายสูบบุหรี่ ...แค้กๆ”

“อืม ก็พึ่งสูบไม่นานนี้เอง”

“เพราะเรื่องนี้รึเปล่า”

“ก็มีส่วน”

“เสียใจด้วยนะ…”

“....”

“ที่นายไม่ได้แต่งงานกับคนที่นายรัก”

.. และเสียใจด้วย ที่นายแต่งกับของมีตำหนิกลิ่นชายอื่น อย่างฉัน

“เหมือนกัน”

“....”

“ปิ่นมุก….”

“อืม”

“ถึงจะเสียใจที่เลือกเองไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่ได้เสียใจที่อีกฝ่ายคือเธอหรอกนะ”

คำพูดของเจฟ ทำให้ฉันนิ่งอยู่กับที่ดั่งเวลาถูกหยุดไว้ สมองฟุ้งไปด้วยความคิดหลากหลาย คำพูดของเขาที่ฟังดูแล้วไม่ใช่การติฉินด่าทอ แต่มันเหมือนกำลังปลอบใจฉัน

“เจฟ ฉันมีหนึ่งเรื่อง จะขอร้องนาย”

“.....”

“เรื่องของเรา .. อย่าพึ่งบอกใครได้ไหม ฉันอยากให้มิตรภาพความเป็นเพื่อน มันเป็นแบบนี้จนกว่าเราจะเรียนจบ”

เจฟมองฉันด้วยสีหน้าเรียบ ไร้ความสงสัย ริมฝีปากสวยเหยียดตรึง ก่อนจะหันมองไปยังเงาวิวยอดตึกเบื้องหน้าอีกครั้ง 

“ฉันไม่ได้ติดปัญหาอะไรอยู่แล้ว ไม่ต้องกังวล”

“อืม ขอบใจนะ”

“กลับเข้าข้างในเถอะ พวกผู้ใหญ่คงตกลงกันเสร็จแล้ว”

เจฟยื่นแขนมาให้ฉันคล้อง ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นลูกชายที่เพรียบพร้อมดั่งสุภาพบุรุษผู้ดีมีสกุล เดินกลับห้องทานอาหารนั้นอีกครั้ง

สีหน้าผู้ใหญ่ทั้งสามดูชื่นมื่นเป็นอย่างเขาว่า คงตกลงผลประโยชน์ร่วมกันนั้นอย่างลงตัว โดยที่สินค้าทั้งสองไม่มีสิทธิ์มีปากเสียงหรือรับรู้

การทานอาหารจบลงด้วยดี รถรีมูซีนคันดำเงาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังโตของท่านทูต พ่อก้าวเท้ายาวเดินนำหน้าฉัน ถอดเสื้อสูทส่งให้คนรับใช้ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตเพื่อเพิ่มความสะดวกสบายของร่างกาย

“วันนี้แกไม่ดื้อเหมือนที่เคยทำ ..ดีมาก ไปพักผ่อนได้แล้ว”

คำชมเชยที่นานๆ ครั้งพ่อจะเอ่ยออกมา ไม่ได้ทำให้ฉันดีใจหรือมีความสุขเลย เพราะมันไม่ใช่คำชมจากการที่ฉันทำผลงานได้ แต่ชมเพราะฉันเชื่อฟังอย่างไม่ขัดข้องต่างหาก

ตุ้บ

ร่างบางทิ้งตัวลงที่ฟูกหนานุ่ม ไฟในห้องไม่ได้ถูกเปิด มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาจากระเบียงกระจกที่ผ้าม่านแง้มเอาไว้อยู่ ทั้งๆ ที่ไม่มีเสียงครวญครางสะอื้นไห้ แต่น้ำตากลับไหลลงอย่างไม่หยุดช่วง

“...ภามม์”

ฉันหลับตาพริ้ม พูดชื่อนั้นออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเพราะสกัดกั้น ความทุกข์ระทมในกลางอก เสี้ยววินาทีนึงฉันอยากทำบางอย่างให้ตัวเองหลุดพ้นจากโลกในกรงขังแห่งนี้

สิ่งที่เยียวยาความรู้สึกของฉันในตอนนี้ได้ มีเพียงความทรงจำที่ได้อยู่ในอ้อมกอดเขา นอนพูดคุยถึงเรื่องราวในชีวิต นิ้วมือเรียวทั้งสองผสานกันอยู่บนเตียง หลับด้วยกันจนกระทั่งตื่นเช้าด้วยรอยยิ้มและคำว่า ‘มอนิ่ง’ ที่แสนธรรมดา

…เขาจะรู้ตัวบ้างรึเปล่า ว่าในขณะที่เขากำลังมีความสุขกับผู้หญิงพวกนั้น

ฉันกำลังจะเป็นของผู้ชายคนอื่นแล้ว....

-------------------------------------------------------------------------------------------

ณ วันรับปริญญา

วี้ดดดดดด บึ้มมมมม

ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง

กลองคณะและประทัดดังอึกกะทึกครึกโครมจนน่าปวดหัว เสียงร้องบูมของน้องๆ ไม่เคยขาดช่วง ช่อดอกไม้และลูกโป่งหลากสี ถูกถือชนกันไปมา บ้างหลุดลอยไปบนท้องฟ้าจนตาลายไปหมด

ไม่น่าเชื่อว่าวันเวลาจะผ่านมาไวขนาดนี้ การสอบ และปิดโปรเจคของฉันผ่านพ้นไปได้ด้วยดี จนถึงวันนี้ .. วันสุดท้ายที่จะได้เป็น ‘นักศึกษา’ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันคือ ‘ผู้ใหญ่’ ที่เข้าสู่วัยทำงานแล้ว

นึกแล้วก็ใจหาย ภาพแห่งความสุขของกลุ่มเพื่อนมันทำให้ฉันเผลอยิ้มขึ้นมาทุกที ความสนุกในวัยเรียน เป็นอะไรที่ไม่อยากให้มันผ่านไปเลย

“พี่ปิ่นมุกครับ ผมขอถ่ายรูปกับพี่ได้ไหมครับ”

“อ่าาา ได้ค่ะ”

พวกรุ่นน้องในคณะก็มาขอถ่ายรูปคู่กับฉันอย่างไม่ว่างเว้นดั่งกับเป็นดาราท่านหนึ่ง ช่อดอกไม้พะลุงพะลังทั้งชายและหญิงที่นำมามอบให้พร้อมคำอวยพรหวานแหวว และคอนแทรคจากคนแปลกหน้าเต็มไปหมด

..ตอนนี้ทุกคนมีมุมที่ต้องเทคแคร์แฟนคลับของตัวเอง ฉันที่คิดว่าตัวเองต้องรับคนแปลกหน้าเยอะแล้ว แต่ยังไม่ได้ครึ่งของผู้ชายในกลุ่มฉันเลย สาวๆ รุมกรี๊ด ต่อแถวถ่ายรูป ส่งตาหวานให้พวกนั้นจนน่าหมั่นไส้ โดยเฉพาะเขา ที่ทรงสเน่ห์และเป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั้งมหา’ลัย

อ่อ จริงสิ หลังกลับจากทริปไม่นาน ฉันรู้มาว่าภามม์เลิกกับน้องหมอคนนั้นแล้ว ถึงจะเป็นไปตามคาดว่าเขาคบใครไม่ถึงเดือน แต่ก็ถือว่าน่าตกใจอยู่ที่อย่างน้อย 1 ชีวิตของเขาก็เอ่ยปากว่ามีแฟนเป็นตัวเป็นตนออกมาได้

ฉันและภามม์เว้นระยะห่างกันมากขึ้น เขาดูซึมๆ สายตาว่างเปล่า และไม่วิ่งเข้าหาผู้หญิงสับลางอย่างสมัยก่อน อาจจะเพราะเศร้ากับเรื่องน้องหมอ …มั้ง

ระหว่างฉันกับเจฟ เราก็ปฏิบัติต่อกันเช่นอย่างปกติ ปกติที่ว่าคือเจฟคนเดิม ที่ไม่เคยพูดเรื่องที่ไม่ได้เงิน ส่วนหลินกับเมี่ยง... เอ่อ ยัยพวกนี้ก็เหมือนม้าดีดกระโหลกตลอดเวลาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

“ฮั่นแน่ มัวยืนเหม่ออะไร รอช่อดอกไม้ใครอยู่หรอ”

หลินย่องกระโดดจากข้างหลังมาคล้องคอ ฟุบใบหน้าหมวยของเธอลงกับแขนฉันแล้วยิ้มหวานใส่

“ไม่ต้องมาอ้อน จะเอาอะไร” ฉันที่รู้แกวลูกอ้อนของนาง เลยถามขึ้นก่อน

“คืนพรุ่งนี้ไปตี้กัน”

“อำลา?”

“จะลาไปไหนล่ะ มิตรภาพไม่มีวันเลิกลาย่ะ”

“อาๆๆ ไปก็ไป ที่เดิม?”

“ช่ายยยย …”

แม้ปัญหาและความเครียดจะพุ่งสูงแค่ไหน แต่ฉันก็จะไม่แสดงออกมา โดยเฉพาะในวันสำคัญแบบนี้ หลินวิ่งไปตามเพื่อนๆ มารวมพลเพื่อถ่ายรูปหมู่ของกลุ่ม ภามม์เดินมายืนข้างฉัน พลางยื่นกุหลาบสวยช่อโตให้

“เอาของสาวคนไหนมาให้ฉันหรอ”

           ประโยคทักทายแรกออกจากปากฉัน แม้กลิ่นความเจ็บปวดจะมาครุ แต่อย่างน้อย... ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายในฐานะ ‘เพื่อน’ ฉันก็อยากสร้างมิตรภาพที่ดีกับเขา แล้วค่อยกลืนทุกสิ่ง ลืมทุกอย่าง ..นับแต่พรุ่งนี้ไป

“เห็นฉันเป็นคนชอบรียูสแบบนั้นรึไง” เขาตอบกลับแล้วขำแห้งๆ

“หึๆ ขอบใจ”

“เพื่อน 5 คน ทำไมยัยปิ่นได้คนเดียวอ่ะ” หลินถามด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม

“เรียงตามความสำคัญว่ะ” ภามม์ตอบ

“อย่ามัวเถียงกันเลยน่าา ตากล้องยิ้มรอจนเหงือกแห้งแล้ว” เมี่ยงพูดขัด

“แหะ เอ่อ ...ครับ หนึ่ง สอง ซั่ม”

พรึ้บ

“นะ นี่..”

แชะ

มือหนาที่จาบจ้วงไปเสี้ยววินาที โอบไหล่ฉันดึงเข้าประชิดในอ้อมอกเขา ดั่งกับว่าเราเป็นคู่รักที่ถ่ายรูปคู่ด้วยกันในวันรับปริญญา ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ ณ วินาทีที่กำลังงงงวยอยู่นั้น จู่ๆ รุ่นน้องมากหน้าหลายตาที่ฉันไม่รู้จักก็วิ่งล้อมวง พร้อมกับชูป้ายรูปหัวใจ กับคำว่า..

 WILL YOU MARRY ME

แม้บางมุมจะแวบขึ้นในสมองว่าใครหยอกแรงฉันรึเปล่า แต่พอเห็น ภามม์โน้มตัวลงคุกเข่ากับพื้นสนามหญ้า ภาพบรรยากาศรอบตัวดูจะช้าไปหมด เขาเงยหน้ามองฉันด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น จริงใจอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันเปี่ยมไปด้วยความสุขที่ล้นออกมา อย่างที่ครั้งหนึ่งฉันเคยใช้สายตาแบบนี้มองเขา

ภามม์ควักกล่องกำมะหยี่สีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ๊ตนักศึกษา เขาเปิดโชว์แหวนเพชรสีเงิน ที่ดูเรียบหรูแต่สวยถูกตาดั่งต้องมนต์สะกด

“ภะ ภามม์ นายทำบ้าอะไรน่ะ”

           ฉันมอบสลับระหว่างแหวน ภามม์ และผู้คนนับสิบที่ยืนล้อมตัวเราชูป้ายขอแต่งงานนั้น

“ปิ่นมุก ฉันรู้ว่าฉันเคยทำผิดต่อเธอไปมากมาย และแน่นนอนว่าฉันสำนึกและเสียใจจริงๆ…”

“…….”

“มันย้อนเวลากลับไปไม่ได้ ฉันไม่สามารถแก้ไขความผิดพลาดนั้นได้ และฉันขอโทษ”

“……”

“ฉันไม่เคยวาดฝันถึงเลยว่าจะมีวันที่ฉันจะยกหัวใจและชีวิตให้ผู้หญิงคนไหนสักคน และอยากจะใช้ชีวิตที่เหลือกับเธอคนนั้นไปจนวันตาย”

“ภะ ภามม์ ลุกขึ้นเถอะ…”

“ฉันรู้ว่าเธอมีคำถามมากมายอยู่ในหัว และคงไม่เชื่อคำพูดหวานๆ พวกนี้ แต่อย่างน้อยแค่ให้โอกาสฉันได้พิสูจน์ว่าสิ่งที่ฉันพูดนั้นคือความจริง”

“….ฮึก”

“ฉันรักเธอปิ่นมุก…แต่งงานกันนะ”

วิ้วววววววว

“แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย”

           เสียงโห่ร้องเชียร์ของคนรอบข้างดังก้องจนเรากลายเป็นจุดสนใจ ภามม์ยังคงคุกเข่า จ้องมองฉันด้วยสายตาที่หวานแหวว และน่าหลงใหล ฉันยกมือขึ้นปิดปากพยายามเก็บเสียงสะอื้น

“ภามม์ ฮึก…”

แม้หัวใจจะตอบตกลงและสวมกอดเขาด้วยความรัก ความผิดพลาดที่ผ่านมาระหว่างเราถูกชะล้างด้วยน้ำตานี้ไปจนหมด แต่บางสิ่งที่ย้อนแย่งในใจกลับบอกให้ฉันรีบหนีออกจากจุดนั้น จุดที่ต้องกลายเป็นเมียหลวงที่นั่งมองสามีตัวเองเข้าโรงแรมกับผู้หญิงคนอื่น จุดที่ต้องมานั่งระแวงว่าขณะที่ฉันเลี้ยงลูกอยู่บ้าน เขานั้นกำลังโอบกอดผู้หญิงคนไหนอยู่

‘....แกจะเลือกใครก็คิดให้ดี เพราะแกต้องอยู่กับเขาไปทั้งชีวิต....’

คำเตือนของพ่อแล่นผ่านหูดั่งกับว่าเขากำลังกระซิบเตือนอยู่ข้างๆ นั่นทำให้ฉันตัดสินใจได้ ว่าสิ่งที่อยากเลือก มันไม่ใช่ทางที่ฉันควรจะเลือก

“ภามม์… ฉันขอโทษนะ”