บทนำ
ฉันเป็คนชอบอ่านนิยาย โดยเฉพาะนิยายแนวรักโรแมนติกดราม่า ยิ่งเป็เื่พระเอกขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา แต่สุดท้ายกลายเป็ไอ้โบ้กอดเสาเถียงแล้วยิ่งชอบเป็พิเศษ
‘รักนิรันดร์ของแกรนด์ดยุกจอมเ็า’ คือนิยายแนวย้อนยุค แฟนตาซี ที่ฉันเคยตามอ่านเป็บ้าเป็หลังอยู่่หนึ่ง เพราะเนื้อหาอัดแน่นไปด้วยความดราม่าปวดตับ รันทดชีวิตของนางเอกแบบเต็มแม็กเป็อะไรที่ทัชใจฉันมาก
ทว่าฉันกลับไม่คิดเลยว่าการชอบอ่านนิยายแนวนี้จะนำพาให้ตัวเองหลุดเข้ามาในโลกของนิยาย… ใช่ค่ะ! คุณฟังไม่ผิดหรอก ฉันหลุดเข้ามาในโลกของนิยาย แถมดันแจ็กพอตแตกกลายเป็นางเอกด้วย
แต่อย่าคิดว่านั่นคือความโชคดีเชียว
อย่างที่รู้ นี่คือนิยายแนวรักดราม่า ขายความปวดตับและไบโพล่าร์ของพระเอก พ่วงด้วยการแบ่งชนชั้นตามแบบฉบับคนย้อนยุคสมัยก่อน เพราะฉะนั้นคิดเหรอว่านางเอกเื่นี้จะมีชีวิตสวยงาม โรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนเื่อื่น กว่าจะค้นพบความสุขก็นั่นแหละเกือบตอนจบ
น่าเศร้ากว่านั้นคือ…ไม่ว่าจะเป็นางร้าย พระรอง ตัวประกอบ หรือแม้แต่หมาแมว ฉันกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า ไม่มีใครชีวิตรันทดและบัดซบเท่า ‘โคลอี้’ นางเอกของเื่นี้อีกแล้ว
ถามว่าทำไมน่ะเหรอ…
ทั้งกักขังหน่วงเหนี่ยว ทำร้ายร่างกายจิตใจและข่มขืน ทุกอย่างที่โคลอี้ได้รับล้วนแล้วถูกกระทำโดยพระเอก ผู้ซึ่งสุดท้ายกลายเป็ไอ้โบ้คุกเข่าอ้อนวอนขอความรักจากเธอ แน่นอนว่านิยายแนวนี้จบแฮปปี้ตามสูตรสำเร็จ
โคลอี้ยอมให้อภัยพระเอก ตัดสินใจอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
(...)
ซึ่งในความเป็จริง…เป็ไปได้เหรอเราจะรักผู้ชายที่ข่มขืนตัวเองลง อย่างน้อยไม่ใช่ฉันแล้วหนึ่ง ยิ่งอีตาพระเอกเป็ไบโพล่าร์ผีเข้าผีออกแล้วด้วย อา…เริ่มเข้าใจคอมเม้นต์ของนักอ่านบางคน ตอนออกมาสาปนักเขียน หลังรู้ว่านิยายเื่นี้จบกับพระเอกแล้วล่ะ
นับั้แ่ฉันเริ่มรู้ว่าเป็โลกของนิยาย และรู้ว่าชีวิตหลังจากอายุ 15 ปีของตัวเองเลวร้ายแค่ไหน ฉันก็ทำลายพล็อตเน่าๆ ทิ้งอย่างไม่ลังเล
ด้วยการ…
ไม่ดำเนินเนื้อเื่ตามที่ควรเป็ แหกทุกกฎของเนื้อหาในนิยาย หลบเลี่ยงทุกรูทที่ต้องเจอกับตัวละครหลักคนอื่น การทำอย่างนี้ส่งผลให้ตัวละครโคลอี้หรือก็คือฉัน
หลุดพ้นจากโชคชะตาดังกล่าวได้อย่างงดงาม สามารถใช้ชีวิตอย่างปกติสุขมาถึง 3 ปีเต็ม ทว่า...ใครจะคาดคิดว่าวันหนึ่งโลกนิยายเฮงซวยนี่ จะส่งพระเอกมาเสิร์ฟถึงหน้าบ้านฉันแบบนี้! แถมยังเป็สภาพเนื้อตัวเต็มไปด้วยคราบเือีกต่างหาก
“กรี๊ดดด!!!”
ฉันกรีดร้องออกมาสุดเสียง หาได้ใกลัวกับภาพสยดสยองตรงหน้าแต่อย่างใด ตรงข้ามกลับรู้สึกเจ็บใจมากกว่า เพราะไม่ว่าจะมองมุมไหน รูปลักษณ์ของชายที่สลบเหมือดจมกองเืตรงนี้ ก็เหมือนกับ ‘คาซีเลียส’ พระเอกของนิยายเื่ ‘รักนิรันดร์ของแกรนด์ดยุกจอมเ็า’
ฮึก! ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาไปหนึ่งที
หมอนี่มาโผล่แถวนี้ได้ไงเนี่ย มันคนละทางกับทางไปคฤหาสน์ตัวเองเลยไม่ใช่เหรอ หน้าบ้านที่ควรจะสะอาดมองแล้วสบายตาของฉัน บัดนี้ดันมีแขกไม่ได้รับเชิญนอนขวางซะได้
“นะ…นี่” ฉันขยับเท้าไปหาอีกฝ่าย หยิบเศษซากไม้แถวนั้นกำไว้แน่น ก่อนตัดสินใจนั่งยอง แล้วใช้ไม้ในมือเขี่ยเช็กอาการ
"…"
นิ่งสนิท ไร้สัญญาณตอบรับ คงไม่ใช่ว่าตายแล้วหรอกนะ ไม่หรอก! อย่าคิดอย่างนั้นสิ ผู้ชายคนนี้เป็ถึงพระเอก จะม้วยมรณาง่ายๆ ได้อย่างไร สกิลร่างทองต้องมีบ้างแหละ ฉันควรเอาเวลาห่วงคนอื่นมาห่วงตัวเองดีกว่า เลิกสนใจเขาแล้วเข้าบ้านไปอาบน้ำนอนซะ!
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าไม่อยากข้องเกี่ยวกับคนคนนี้
กึก! แม้ใจคิดอย่างนั้นแต่เท้ากลับหยุดชะงัก พร้อมคำถามที่ว่า...จะไม่เป็ไรแน่เหรอ? ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ เกิดตายจริงขึ้นมาล่ะจะทำไง? ฉันต้องแบกรับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแหง อีกอย่างตอนนี้เขายังไม่เคยทำร้ายฉันด้วย
“อา…ยุ่งยากชะมัด เกลียดความมีศีลธรรมของตัวเองจริง” ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือยีผมอย่างหงุดหงิด สองเท้าหยุดชะงักพร้อมหันหลังกลับไปช่วยพยุงคุณพระเอก ซึ่งกำลังนอนหมดสภาพบนพื้น
โดยลืมไปเลยว่า…
“ฮึบ! แอ่ก!” หมอนี่มันตัวเท่าหมีควายส่วนฉันเท่าเมี่ยง เพราะงั้นอย่าได้หวังถึงความสมดุล ทันทีที่คว้าตัวเขาได้ร่างสูงไร้สติก็ทิ้งน้ำหนักลงฝั่งฉันเต็มๆ ทำเอาฉันเป็ฝ่ายลงไปนอนกองกับพื้นแทน ซ้ำยังถูกคนที่้าช่วย นอนทับจนขยับไปไหนไม่ได้ กลายเป็มีผู้ประสบภัยสองคนทันที
ประจวบเหมาะกับใบหน้าคมคายฝังลงบนคอพอดี ท่านี้มัน…ล่อแหลมเกินไปแล้ว ฉันเอียงคอหนีลมหายใจร้อนผ่าว มือสองข้างพยายามดันคน้าให้พ้นตัว ทว่าจนแล้วจนรอดร่างกายที่หนักราวกับก้อนหินั์ก็ยังไม่ขยับเขยื้อน
“แฮ่กๆ ทำไมตัวหนักขนาดนี้เนี่ย” ฉันบ่นด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ ใจหนึ่งอยากะโให้คนช่วยเหลือเกิน แต่อีกใจกลับไม่อยากให้คนมาเห็นตัวเองสภาพนี้ ขณะภายในหัวกำลังตีกันนั้นฉันก็นึกบางอย่างขึ้นได้ นั่นคือฉันใช้เวทมนตร์ได้นี่นา แม้จะเป็เวทธรรมดาอย่างเวทเคลื่อนย้ายก็เถอะ
ทว่าเวลานี้มันคือสิ่งจำเป็สุดแล้ว
เอาล่ะ…ก่อนอื่นต้องเค้นมานาออกมาก่อน ทำเหมือนมานาเหล่านี้คือส่วนหนึ่งของร่างกาย ตั้งจิตให้มั่นคง นึกถึงสิ่งที่้า ใช่! ฉัน้าให้ร่างสูงตรงหน้าลอยเข้าไปในห้อง
ดีมาก! อย่างนั้นแหละ ร่างกายสุดเพอร์เฟกต์ของคาซีเลียสกำลังลอยไปหน้าประตูแล้ว และตอนนี้ก็กำลัง…
ปัง!
เฮือก! ชนเข้ากับประตูบ้านอย่างจัง แถมส่วนที่ชนยังเป็ศีรษะอีกต่างหาก นี่ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า ฉันก็สั่งให้ลอยแล้วนะ ทำไมประตู…เอ๊ะ? ประตูเหรอ อย่าบอกนะว่าฉันต้องเปิดประตูก่อน
โอเคเริ่มจับจุดได้แล้ว
“อดทนอีกนิดนะ ฉันจะพาคุณไปทำแผลเอง” ฉันบอกกับร่างไร้สติด้วยสีหน้าของคนมีหวัง หลังจากนั้นจึงเดินไปเปิดประตู เริ่มทำการเคลื่อนย้ายร่างสูงอีกครั้ง โชคดีที่คราวนี้ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น
“ลำดับต่อไปคือทำแผลสินะ”
อุปกรณ์ทำแผลและกล่องปฐมพยาบาลถูกเคลื่อนมาไว้ตรงหน้า ตามด้วยผ้าขนหนูสีขาวสะอาดชุบเปียกหมาดๆ กับอ่างขนาดเล็ก ั์ตาสีอเมทิสต์ราวอัญมณีไล่สำรวจทั่วร่างกำยำ ดูจากสภาพแล้วคงต้องทำความสะอาดเืบนตัวก่อน เพื่อให้ง่ายต่อการทำแผล
ฉันหยิบผ้าขนหนูเช็ดหน้าอันหล่อเหลาของคุณพระเอกอย่างเบามือ ก่อนจะเลื่อนลงตามลำตัวซึ่งเต็มไปด้วยคราบเืแห้งกรัง กลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ถึงอย่างนั้นร่างกายของคาซีเลียสกลับไร้าแและรอยขีดข่วน ฉันขมวดคิ้ว ความรู้สึกแหม่งๆ นี่มันอะไรกัน
ชายคนนี้ไม่ได้รับาเ็เหรอ? ถ้าอย่างนั้นเืที่ไหลท่วมตัวล่ะของใคร? คู่ต่อสู้ก่อนหน้างั้นรึ! ขณะกำลังประมวลสถานการณ์ ฉับพลัน เสียงขับเคลื่อนฟันเฟืองก็ดังก้องในหัว ราวกับเป็การเริ่มต้นเปิดปฐมบทของเื่ราวต่อจากนี้
"ไม่นะ..."
ฉันยกมือกุมขมับพร้อมกับปรายตามองอีกฝ่าย คล้ายว่าเืในกายหยุดสูบฉีด สรุปแล้วทุกอย่างที่พยายามทำคือศูนย์เปล่า ฉัน!…ดันตกหลุมพรางให้กับโลกใบนี้เข้าแล้ว ฮึก…แน่จริงให้ฉันย้อนเวลากลับไปสิ สาบานเลยว่าจะทำเป็มองไม่เห็น ไม่สิ! จะไม่ย้ายมาอยู่แถวนี้เด็ดขาด!
“ฮึก!…โยนออกไปตอนนี้ยังทันไหมนะ”
640
