ตอนที่ 20 ทำให้เ้าอยู่ไม่สุข (3)
ป๋ายชีเวยพอได้ยินคำกล่าวของป๋ายเอ้าเสวี่ยก็ไม่เอ่ยมากความ ทำเพียงมองซูเชี่ยนเชี่ยน เห็นเพียงซูเชี่ยนเชี่ยนน้ำตานองหน้า กินโจ๊กคำโต ท่าทางเช่นนี้ก็ทำให้ป๋ายชีเวยรู้สึกสงสารจับใจนัก แต่ก็ไร้กำลังจะห้ามปราม
จนกระทั่งซูเชี่ยนเชี่ยนกินโจ๊กจนเกลี้ยง ป๋ายชีเวยมองไปทางป๋ายเอ้าเสวี่ยอีกครั้ง ทว่ากลับยังเห็นป๋ายเอ้าเสวี่ยบีบคอป๋ายซู่เสวี่ยอยู่เช่นเดิม เอ่ยขึ้น “ขอโทษ!”
ป๋ายชีเวยที่เดิมว้าวุ่นใจอยู่แล้ว ในที่สุดก็เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ไหว “ป๋ายเอ้าเสวี่ย เ้าอย่าได้ทำเกินไปนัก ข้าทนเ้ามานานขนาดนี้แล้ว ได้พอประมาณแล้วก็ควรเลิกรา”
ป๋ายเอ้าเสวี่ยหัวเราะเสียงเหี้ยม เอ่ยขึ้น “ข้าไม่้าความอดทนของท่าน ถ้าหากไม่ขอโทษวันนี้ป๋ายซู่เสวี่ยก็ต้องตาย! พวกท่านตัดสินใจเอาเองแล้วกัน”
ซูเชี่ยนเชี่ยนพอได้ยินวาจาของป๋ายเอ้าเสวี่ยในใจพลันร้อนรน แม้ว่าจะหนาวเหน็บใจกับบุตรสาว ทว่าก็ไม่อาจทนให้นางตายได้ รีบร้อนเอ่ยขึ้น “ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ ปล่อยซู่เสวี่ย!”
ป๋ายชีเวยพอได้ยินวาจาของซูเชี่ยนเชี่ยน มองป๋ายเอ้าเสวี่ยอย่างชิงชังสายตาหนึ่ง เอ่ยขึ้น “วันนี้หากเ้าไม่ทำให้บ้านวุ่นวายให้ได้ก็จะไม่ยอมเลิกราใช่ไหม”
“ถ้าหากพวกท่านเคยทำดีกับข้าสักหน่อย บางทีวันนี้อาจจะไม่มีเื่มากมายแบบนี้เกิดขึ้น ตอนนี้พวกท่านแค่ต้องจ่ายหนี้คืนเท่านั้น ทว่ากลับทำเหมือนเป็ความผิดข้าทั้งหมด หากว่าพวกท่านขายหน้า ข้าก็ไม่ติดใจที่จะให้ประชาชนชาวเฉิงสีและโอรส์ได้รู้ว่าท่านเสนาบดีมากความยุติธรรมของเฉิงสีหลงอนุทำร้ายภรรยา ไม่สนใจความเป็ตายของบุตรสาวตัวเอง ตามจริงแล้วก็เป็แค่เดรัจฉานใจเหี้ยมผู้หนึ่ง” สำหรับคำกล่าวของป๋ายชีเวยป๋ายเอ้าเสวี่ยไม่สนใจเลยสักนิด
ป๋ายชีเวยพอได้ยินคำกล่าวของป๋ายเอ้าเสวี่ย โทสะพวยพุ่ง ไม่สนใจความเป็ตายของป๋ายซู่เสวี่ยแล้ว ก้าวอาดๆ เดินเข้ามา
ป๋ายเอ้าเสวี่ยพอเห็นก็รู้ว่าป๋ายชีเวยคิดจะลงมือกับตนแล้ว สะบัดป๋ายซู่เสวี่ยออกแรงๆ หลบการจู่โจมของป๋ายชีเวย
มาถึงตรงหน้าป๋ายชีเวยได้อย่างคล่องแคล่ว ป๋ายเอ้าเสวี่ยคว้าแขนป๋ายชีเวยที่วาดมาที่หน้าตน
บีบแรงๆ พร้อมกับเอ่ยขึ้น “ป๋ายชีเวย ั้แ่เล็กเ้าไม่เคยรักเอ็นดูข้า ตอนนี้กลับคิดสั่งสอนข้า เ้าคู่ควรหรือ ครั้งนี้เป็เพียงแค่การสั่งสอนเล็กๆ น้อยๆ ครั้งหน้าข้าจะให้พวกเ้าได้รู้ว่าอะไรเรียกว่าบ้านช่องไม่สงบอย่างแท้จริง! เหอะ!”
ในตอนที่ป๋ายเอ้าเสวี่ยปล่อยแขนเขาออก ป๋ายชีเวยเหงื่อเย็นหลั่งท่วมหน้าผากนานแล้ว แม้ว่าเขาจะเป็บัณฑิต แต่เขารู้ดีว่าภายใต้แรงเช่นนี้กระดูกแขนของตนจะต้องแตกแน่แล้ว
ความเ็ปะเืฟ้าพอพุ่งจู่โจมเข้ามาก็ทำให้เขาลืมไปแล้วว่าป๋ายเอ้าเสวี่ยที่เป็หญิงอ่อนแอนางหนึ่ง เหตุใดถึงมีฝีมือแบบนี้ได้
ฝืนทนความเ็ปไม่ร้องออกมา ป๋ายชีเวยเหงื่อหลั่งเต็มศีรษะ ทว่าแววตากลับถลึงใส่ป๋ายเอ้าเสวี่ยอย่างเหี้ยมเกรียม “ลูกชั่ว เ้าจะอวดดีเกินไปแล้ว”
ป๋ายเอ้าเสวี่ยไม่สนใจคำกล่าวของป๋ายชีเวยเลยสักนิด
หันไปมองซูเชี่ยนเชี่ยนแม่ลูกเอ่ย “ขอโทษ ข้าไม่อยากพูดซ้ำ”
1K
