ตอนที่ 1
คุกเข่า
ซ่า!!
น้ำในถังไม้ถูกสาดออกมาใส่ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นอย่างจังตามปกติแล้วโดนน้ำที่สาดออกมาไหลอาบไปทั้งชุดที่ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็หรูหรามีราคาเช่นนี้ผู้ถูกสาดก็ต้องโกรธกันบ้างแต่ชายหนุ่มที่โดนน้ำจากถังไม้สาดจนเปียกไปทั้งตัวกลับไม่มีท่าทีโกรธแต่อย่างไรตรงกันข้ามเขากลับยิ้มออกมาบางๆแล้วนั่งคุกเข่าแบบนั้นต่อไปโดยไม่บ่นอะไรออกมาแม้แต่น้อย
“พี่ชาย...อาจารย์ของข้าเป็คนใจแข็งนะขอรับถึงท่านนั่งอยู่ตรงนี้จนตายอาจารย์ของข้าก็ไม่สนใจหรอก”เด็กชายที่ถือถังไม้เอาไว้ในมือพูดพลางมองมาทางชายหนุ่มด้วยท่าทีนิ่งๆเหมือนเคยชินกับภาพแบบนี้อยู่แล้วนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนมานั่งคุกเข่าอยู่หน้าบ้านของเด็กชายแต่อย่างไรแต่เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยๆั้แ่เด็กชายจำความได้ก็มีผู้คนจากหลากหลายดินแดนเดินทางมาที่หน้าบ้านของอาจารย์เพื่อขอร้องอาจารย์ให้ช่วยสร้างอาวุธให้ดูเหมือนคนพวกนี้จะเข้าใจผิดว่าอาจารย์เป็ช่างตีเหล็กในตำนานอะไรสักอย่าง
“ขอบใจน้องชายที่ชี้แนะแต่ข้ามีเหตุจำเป็ที่จะต้องขอร้องท่านาุโจริงๆ”ชายหนุ่มที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าบ้านตอบด้วยท่าทีใจดีเมื่อครู่ที่เด็กชายเอาน้ำออกมาสาดใส่คงเพราะอาจารย์ของเด็กชายผู้นี้เป็คนสั่งแต่ถึงจะทำแบบนั้นชายหนุ่มนามว่า หลินฟาน ผู้นี้ก็ไม่อาจถอยออกไปได้ นั่นเพราะเขาใช้เวลาสืบเื่นี้มานานหลายปีกว่าจะทราบว่าาุโิซานอาจารย์ของเด็กน้อยตรงหน้าคือคนเดียวกับช่างตีเหล็กในตำนานผู้ได้ชื่อว่าเป็ช่างตีเหล็กเพียงคนเดียวที่สามารถตีอาวุธระดับเซียนขึ้นมาได้และยังมีชีวิตอยู่เพราะแบบนั้นหลินฟานไม่อาจถอยกลับไปได้ แม้จะต้องคุกเข่าตรงนี้จนตายก็ตาม
“ข้าเตือนท่านแล้วนะ”เด็กชายเห็นแบบนั้นก็เก็บถังน้ำเดินเข้าไปในตัวบ้านปล่อยให้หลินฟานนั่งอยู่แบบนั้นตามที่้าที่เขาเตือนออกไปนั้นเป็เื่จริงมีคนมาคุกเข่าขอร้องอาจารย์แบบนั้นหลายครั้งแล้วและต่อให้คนๆนั้นเป็ลมสลบไปอาจารย์ก็ไม่คิดจะช่วยแล้วปล่อยให้พวกเขาฟื้นขึ้นมาแล้วยอมแพ้ไปเองเท่านั้น
.
.
.
ซ่า....!
ราวกับเป็กิจวัตรประจำวันเด็กชายต้องเดินออกมาจากบ้านแล้วเอาน้ำออกมาสาดใส่หลินฟานแบบนี้ทุกวันเหมือนพยายามขับไล่หลินฟานออกไปแต่ไม่ว่าจะผ่านไปวันแล้ววันเล่าหลินฟานก็ไม่คิดจะยอมแพ้ทั้งๆที่คนปกติจะยอมกลับไปใน่สองสามวันแรกแล้วแท้ๆ
“น้องชายเ้าชื่ออะไรงั้นเหรอ”หลังจากโดนสาดน้ำใส่หน้าไปเต็มๆ แทนที่หลินฟานจะโกรธออกมาแต่กลับกลายเป็ว่าหลินฟานกลับถามชื่อของเด็กชายที่เอาน้ำออกมาสาดใส่เขาทุกวันเสียอย่างนั้น
“ถึงจะตีสนิทข้าไปอาจารย์ก็ไม่ใจอ่อนหรอกนะขอรับ”เด็กชายได้ยินหลินฟานถามแบบนั้นก็วางแง่เอาไว้ทันทีมีหลายคนที่พยายามตีสนิทกับเขาเพื่อให้อาจารย์ใจอ่อนแต่ถึงจะตีสนิทเด็กชายไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก
“อย่ามองข้าแบบนั้นสิ ข้าก็แค่อยากหาคนคุยเท่านั้นเองที่นี่นอกจากท่านาุโแล้วก็มีแค่เ้ากับข้าเท่านั้นขอข้ารู้ชื่อเ้าหน่อยไม่ได้หรือ”หลินฟานถามพลางยิ้มบางๆออกมาหลินฟานเป็พี่ใหญ่ของตระกูลหลิน มีน้องชายน้องสาวหลายคนเห็นเด็กชายคนนี้แล้วทำเอานึกถึงน้องชายขึ้นมาก็เลยอยากจะสนิทสนมด้วยเท่านั้นเอง
“ข้า....ชื่อหนิงหลงขอรับ”หนิงหลงตอบพลางมองหลินฟานด้วยท่าทียังไม่ไว้ใจแม้จะยอมบอกชื่อแต่ก็ถอยห่างออกมาไม่ยอมเข้าใกล้แต่อย่างไร
“ข้าชื่อหลินฟานยินดีที่ได้รู้จักนะน้องหนิงหลง”หลินฟานยิ้มออกมาด้วยท่าทีดีใจต้องนั่งคุกเข่าอยู่แบบนี้หลายวันโดยไม่ทานอาหารไม่ดื่มน้ำเลยนั้นทรมานอย่างมากแต่หลินฟานเป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญาทำให้ร่างกายทนทานกว่ามนุษย์ปกติมากแค่อดน้ำอดอาหารไม่กี่วันไม่ทำให้ร่างกายย่ำแย่หรอกแต่ที่ทำให้หลินฟานรู้สึกหนักอึ้งมาตลอดกลับกลายเป็ความเครียดต่างหากเขาพยายามอย่างหนักเพื่อหาตัวท่านาุโิซานให้พบแต่ยังไม่ทันได้เจอหน้าก็โดนไล่กลับไปเสียแล้วหลินฟานยังไม่ทันได้บอกจุดประสงค์ที่ตนเองมาพบท่านเลย
เพราะไม่ทราบว่าต้องรออีกนานแค่ไหน หรือท่านาุโจะไม่ตอบรับตนเองเลยหรือไม่ทำให้หลินฟานเครียดอย่างมากเพราะตัวเขาแขวนชีวิตเอาไว้กับเื่นี้จริงๆตอนนี้ที่ชวนหนิงหลงคุยก็เพื่อผ่อนคลายตนเองลงเท่านั้นไม่อย่างนั้นเขาได้ตายเพราะความเครียดก่อนจะได้ตายเพราะอดอาหารแน่ๆ
“หนิงหลง เข้าบ้านไปได้แล้ว”หนิงหลงแนะนำชื่อตัวเองออกไปไม่เท่าไหร่อยู่ๆร่างของชายชราคนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากบานประตูชายคนนั้นเป็ชายชราที่มีเส้นผมขาวหงอกเต็มศีรษะแต่ร่างกายกลับเต็มไปด้วยมัดกล้ามไม่เหมือนคนแก่เลยสักนิดแต่ที่หลินฟานอดไม่ได้ที่จะมองชายชราอย่างไม่วางตาก็คือพลังิญญาของชายชราที่แผ่ออกมาต่างหากที่หลินฟานมั่นใจว่าตนเองไม่ได้จำคนผิดนั้นก็เพราะพลังิญญาของชายชราผู้นี้ที่ััได้ั้แ่นอกตัวบ้านแม้จะเป็ช่างตีเหล็กแต่ช่างตีเหล็กที่สร้างอาวุธระดับเซียนขึ้นมาได้ก็ย่อมไม่ธรรมดา
“ท่านาุโได้โปรดฟังข้าหน่อยเถอะขอ.....”
ปึง!!
หลินฟานเตรียมจะเข้าไปขอร้องท่านาุโิซานตามที่ตั้งใจเอาไว้แต่ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคาุโิซานก็พาหนิงหลงเข้าไปในบ้านแล้วปิดประตูบ้านใส่หน้าหลินฟานเสียงดังสนั่นน่าเสียดายท่านาุโิซานไม่คิดจะฟังอะไรหลินฟานเลยแม้แต่น้อย
.
.
.
ไม่ทราบเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วแต่หลินฟานที่รออยู่หน้าบ้านของท่านาุโิซานยามนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงคุณชายเสียแล้วแม้ผู้ฝึกฝนพลังิญญาจะสามารถอดอาหารได้หลายวันโดยไม่เป็อะไรแต่นี่หลินฟานอยู่หน้าบ้านของาุโิซานมาเกือบเดือนแล้ว ต่อให้เป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญาก็เถอะแบบนี้มันเสี่ยงตายแล้วชัดๆ
“...........”น่าเสียดายหลินฟานยามนี้หากไม่ตายตรงนี้ก็ได้เพียงกลับไปตายเท่านั้นอย่างน้อยการคุกเข่าอยู่แบบนี้เพื่อขอร้องาุโิซานยังมีความหวังเสียกว่ากลับไปยังอาณาจักรัครามที่ตนจากมาหากกลับไปมือเปล่าไร้อาวุธวิเศษนอกจากตนเองจะต้องตายแล้วแม้แต่พี่น้องในตระกูลหลินก็อาจจะต้องตายตามไปด้วยเพราะไม่มีทางให้ถอยแล้วหลินฟานเลยได้แต่ก้มมองพื้นดินแห้งกรังเบื้องหน้าด้วยร่างกายที่แทบจะหมดแรงอยู่แล้ว
ซ่า....
เช่นเดิมเหมือนทุกวันหนิงหลงเดินออกมาจากบ้านพร้อมถังน้ำก่อนจะสาดลงไปบนร่างของหลินฟานจนเปียกชุ่มไปทั้งตัวตอนแรกการโดนสาดน้ำเช่นนี้อาจจะทำระคายผิวไม่สบายตัวก็จริงแต่ในยามที่น้ำในร่างกายเหือดแห้งไปแล้วนั้นน้ำที่สาดใส่กลับทำให้หลินฟานได้สติกลับมาอีกครั้งก่อนจะล้มลงไปสลบที่พื้น
“ฮะๆ.....น้องหนิงหลงวันนี้เ้าออกมาไวจังเลยนะ”หลินฟานหัวเราะก่อนจะยันตัวขึ้นมานั่งอีกครั้งด้วยท่าทีอ่อนแรงเป็อย่างที่หนิงหลงบอกจริงๆด้วย ต่อให้หลินฟานสลบลงไปาุโิซานก็ไม่ออกมาหรอก
“ท่านคงนับเวลาผิดแล้วข้าออกมาตามเวลาปกติต่างหาก”หนิงหลงตอบพลางมองร่างของหลินฟานที่เหมือนจะล้มลงไปให้ได้หลินฟานดูเป็คนไม่เลว แถมยังมีความตั้งใจอันแน่วแน่อีกด้วยแต่หนิงหลงเห็นใจชายผู้นี้ไปก็เท่านั้นเพราะทั้งหมดมันขึ้นอยู่กับอาจารย์ของเขาเท่านั้น
“พี่หลิน....อาวุธที่ท่านอยากได้เป็แบบไหนหรือขอรับ”หนิงหลงถามออกมาช้าๆด้วยท่าทีสงสัยอาจารย์ไม่เคยสร้างอาวุธให้หนิงหลงเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่เหล่าผู้คนที่มาต่างขอร้องอาจารย์เพื่อให้สร้างอาวุธวิเศษให้แก่ตนกันอย่างถวายหัวเพราะแบบนั้นหนิงหลงก็เลยสนใจอาวุธพวกนั้นขึ้นมา
“ข้า....”
“ที่นี่งั้นเหรอที่มีช่างตีเหล็กที่สร้างอาวุธวิเศษได้”หลินฟานยังไม่ทันบอกอะไรอยู่ๆก็มีเสียงชายคนหนึ่งเดินมาจากด้านหลังของหลินฟานเสียอย่างนั้นแถมชายคนนั้นไม่ได้มาคนเดียวแต่อย่างไร นอกจากเ้าตัวแล้วยังมีชายร่างใหญ่อีก 2คนเดินตามมาข้างหลังเหมือนเป็องครักษ์ส่วนตัวเลย
“ไอ้หนู ที่นี่เป็บ้านของช่างตีเหล็กที่ชื่อิซานหรือเปล่า”ชายที่เดินนำหน้ามาถามพลางมองหนิงหลงด้วยท่าทีเหยียดๆดูจากการแต่งกายของชายคนนั้นแล้วท่าทางจะเป็บุตรหลานคนมีเงินกระมังไอ้ท่าทางวางมาดข่มผู้อื่นเช่นนี้หลินฟานเห็นจนชินตาเสียแล้ว
“ขอรับอาจารย์อยู่ข้างในขอรับ”หนิงหลงตอบพลางมองไปทางชายคนนั้นด้วยท่าทีเคยชินไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่าย้าอะไร
“ไปตามอาจารย์เ้ามาข้าจะสั่งทำอาวุธหน่อย”ชายคนนั้นสั่งพลางมองไปรอบๆเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่างบ้านของาุโิวซานไม่ได้ใหญ่โตอะไร ท่าทางชายคนนั้นกำลังคิดว่าที่นี่จะสร้างอาวุธวิเศษที่เขา้าได้หรือไม่อยู่แน่ๆ
“อาจารย์ไม่รับทำอาวุ.....”
ฟุบ...!!
หนิงหลงตอบได้ไม่กี่คำอยู่ๆชายคนนั้นก็คว้าคอเสื้อของหนิงหลงขึ้นมาจนร่างของหนิงหลงลอยขึ้นจากพื้น
“ข้าถามหรือไงว่ามันจะรับทำหรือเปล่าข้าสั่งมันก็ต้องทำ หรือจะให้ข้าใช้กำ......”
ผั๊ว!!!
ไม่ปล่อยให้ไอ้บ้านั่นพล่ามเปลืองน้ำลายเช่นกันหนิงหลงที่โดนกระชากคอเสื้อจนตัวลอยเหวี่ยงถังไม้ในมือเข้าที่หัวของชายคนนั้นอย่างจังจนชายคนนั้นปล่อยหนิงหลงลงกับพื้นแต่ถึงกำลังของหนิงหลงจะทำให้ชายคนนั้นหัวแตกก็จริงแต่ก็ไม่ได้ทำให้ชายคนนั้นหมดสติแต่อย่างไร
“เ้า....”ชายตรงหน้าหนิงหลงโดนฟาดหัวเข้าอย่างจังก็ชักกระบี่ออกมาเตรียมจะพุ่งเข้าไปหาหนิงหลงหมายจะฆ่าหนิงหลงทิ้งเสีย
“น้องหนิงหลงระวัง”หลินฟานพยายามลุกขึ้นจากพื้นแต่กำลังที่แทบจะไม่เหลือของเขาไม่อาจขยับร่างกายได้ดั่งใจแม้จะเรียกกระบี่ออกมาถือแต่ก็ไม่อาจพุ่งตัวเข้าไปขัดขวางกระบี่ของอีกฝ่ายได้ทัน….
8K
