ความเหนื่อยล้าทำให้ฉันต้องนั่งลงพิงกับต้นไม้ใหญ่แสงพระอาทิตย์ใกล้พ้นขอบฟ้าทำให้เห็นภาพรอบตัวได้ชัดเจนยิ่งขึ้นต้นไม้ที่นี่ต้นใหญ่มากคงต้องใช้หลายคนโอบสูงต่ำเรียงรายกันไปเหมือนมีมนต์ขลังอันหน้ากลัวในป่าแห่งนี้
“อยู่ตรงนี้แหละหา” ชายชุดดำหนึ่งในนั้นออกคำสั่ง
“พวกนั้นออกถ้ำมากันได้แล้ว”ฉันพึมพำ พลางแอบมองจากช่องของรากไม้ใหญ่ สองคนนั้นกำลังเดินตรงมาทางฉัน เสียงหัวใจฉันตอนนี้เต้นรัวเหมือนจะหลุดออกมา
ชายชุดดำ2คนเดินอ้อมไปอีกทางหนึ่งฉันเลยค่อยๆก้าวข้ามรากไม้ไปอีกฝั่งของต้นไม้
“กร๊อบ แกร๊อบ”ฉันเหยียบโดนกิ่งไม้แห้ง
“นั่นมันอยู่ตรงนั้น”ชายชุดดำหันมาทางเสียงและวิ่งตรงมาที่ฉัน
ยังดีที่ต้นไม้ที่นี่ต้นใหญ่พอใช้หลบลูกปืนที่ยิงมาจากทางด้านหลังได้
ตุ้บ “โอ้ย”ฉันสดุดอะไรบางอย่างล้มลงอย่างแรง
“หนียังไงแกก็หนีไม่รอดหรอกแกสมควรที่จะต้องตายนานแล้ว” หนึ่งในชายชุดดำะโออกมา
ฉันตอนนี้พยายามประคองตัวเองลุกขึ้นนั่งพร้อมจับขาที่เจ็บจากการกระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง ข้อเท้าฉันคงแพลงไปแล้วแน่
ตอนนี้สิ่งที่ฉันทำได้คือแหงนหน้าขึ้นไปมองชายชุดดำหนึ่งคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันพร้อมกับจ่อปืนมาที่ฉันไม่มีคำพูดออกจากปากฉันสักคำ ถึงแม้จะพูดอะไรตอนนี้หรืออ้อนวอนร้องขอชีวิตตอนนี้มันจะยังมีประโยชน์ไหม
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากอยู่ๆชายที่ถือปืนมาที่ฉันล้มลงไปอย่างรวดเร็วเกิดอะไรขึ้น ฉันหันไปมองชายที่ล้มลง หน้าอกถูกปักด้วยสิ่งๆหนึ่ง ใช่ลูกธนูหรือเปล่า
ไม่มันคือลูกของหน้าไม้ฉันเหลียวหลังมองไปในทิศทางที่ฉันคิดว่าคนที่ยิงต้องอยู่ตรงนั้นและอยู่ใกล้เรานี่แหละเพราะการยิงของหน้าไม้ต้องอยู่ใกล้กว่าการยิงของธนูมีคนอีกคนหนึ่งอยู่กับเราที่นี่ตอนนี้
ระหว่างนั้นชายชุดดำอีกคนที่กำลังพยุงเพื่อนที่นอนไม่ได้สตินั้นพูดเสียงดังขึ้นมา
“แก การฆ่าแก พวกฉันต้องตายอีกกี่คนกันวะ”พอชายชุดดำที่เหลืออยู่อีกหนึ่งคนพูดจบก็ลุกขึ้น คว้าปืนที่อยู่ตรงเอวยิงออกมาหนึ่งนัด
“ปัง”แต่ะุเฉียดฉันโดนพื้นดินด้านข้าง จากนั้นชายชุดดำก็ล้มลงไปเพราะชายปริศนาที่โดดมาจากด้านข้างที่ผลักเขาอย่างแรงและรวดเร็ว
ชายปริศนากำลังปลุกปล้ำชายชุดดำไปมาผลัดกันชกผลัดกันต่อยฉันค่อยๆพยุงตัวเองออกห่างจากพวกเขา เแต่ชายชุดดำกับคว้ามีดพกออกมา พร้อมกับแกว่งแล้วสุดท้ายก็ปักลงเข้าทีไหล่ของชายปริศนาอย่างจัง ชายปริศนาก็พลาดล้มลงไปนอนกับพื้น แล้วชายชุดดำก็ปรี่เข้าไปทั้งแตะและถีบชายปริศนาไปมาไม่หยุดชายปริศนาตอนนี้กำลังพลั้งพลาดให้กับมัน
ฉันเห็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งไปจะเก็บปืนที่ตกใกล้ๆกับเพื่อชายชุดดำอีกคนที่นอนจมกองเือยู่ แต่ฉันกับถูกแรงพลักออกไปอย่างแรงจากชายชุดดำที่ปรี่เข้ามาเพื่อที่จะแย่งเอาปืนไปการกลิ้งลงไปนอนกับพื้นในครั้งนี้เ็ปมากเหลือเกินตาฉันเริ่มพล่ามัวจากความเหนื่อยล้าอ่อนแรง จากการเ็ปาแและกับน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้นออกมา
กี่คนกี่คนแล้วที่จะต้องตายเพราะฉัน ฉันฟุบลงนอนไปบนพื้นพร้อมกับหันไปมองชายปริศนาที่กำลังพยุงตัวเองลุกขึ้น
ปัง ปัง ปังเสียงปืนดังขึ้นติดต่อกัน แต่มันกลับมีร่างใหญ่ของสัตว์ตัวหนึ่งโดดเข้ามาขวางฉันไว้ะุโดนสัตว์ตัวนั้นเข้าตรง่หน้าท้องพอดี
เสื้อโคร่งตัวใหญ่ตกลงตกสู่พื้นด้วยท่าทางที่เท้าทั้งสี่ของมันยังพยุงตัวมันเองได้อยู่เสียงคำรามของมันดังก้องกังวานไปทั่วไปป่าแห่งนี้
อะไรกัน นี่มันอะไรกันทั้งชายปริศนาที่อยู่ๆก็เขามาช่วยฉัน และยังเสื้อโคร่งตัวใหญ่ตัวนี้อีกฉันยังคิดไม่ทันจบชายชุดดำยกปืนขึ้นหันไปทางชายปริศนา
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้ต้องไม่มีใครที่ต้องเจ็บและตายเพื่อฉันอีกแล้วเรี่ยวแรงสุดท้ายที่เหลือขอใช้ปกป้องคนที่ช่วยฉันก็แล้วกัน
การะโเข้าไปขว้างเพื่อรับเอาความเ็ปในครั้งนี้ช่างดีเหลือเกินฉันได้มองเห็นใบหน้าชายปริศนาที่ช่วยเหลือฉันแบบใกล้ชิดและเต็มตา นี่คงจะเป็ภาพจำสุดท้ายของฉันแล้วสินะ
ใบหน้าอันคมคายคิ้วเข้มแต่ได้รูปสวยงามของเขาช่างเข้ากับใบหน้านี้เหลือเกิน ถึงแม้การแต่งการของชายปริศนาคนนี้จะเชยอยู่บ้างแต่เขาคือเทพบุตรคนหนึ่ง
ะุเข้าที่ด้านหลังของไหล่ขวาฉันพอดี แววตาชายปริศนามองมาที่ฉันแบบงุนงง แววตาเมื่อกี่ที่แข็งกร้าวกับเปลี่ยนเป็อ่อนลง
มุมปากเขาขยับอ้าออกมาเล็กน้อย “ไม่” เขาพูดออกมาเบาๆ พร้อมกับดึงร่างฉันที่กำลังจะล้มลงเอามาโอบกอดพยุงไว้พร้อมกับหมุนฉันให้ไปอยู่อีกด้านหนึ่งทันที
เสียงปืนเสียงปืนดังอีกแล้ว ตอนนี้กลายเป็เขา ที่เปลี่ยนสลับกับฉันเพื่อมารับะุแทน ตัวเขากระตุกขึ้นด้วยความปวดฉันรู้สึกได้เพราะเขากำลังใช้มือสองข้างโอบกอดประคองฉันไว้อยู่
“ขอโทษ”ฉันเปล่งเสียงออกมาอย่างแ่เบาตอนนี้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลอาบแก้มของฉันซึ่งไม่อาจต้านทานมันได้อีกแล้ว
ฉันแหงนหน้าขึ้นไปมองเขาให้เต็มตาใบหน้าอันหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเ็ป ในขณะที่เขาก็มองฉันอยู่แล้วเช่นกัน
เราสองคนจ้องหน้ากันโดยที่ต่างตนต่างไม่มีคำพูดอะไรออกมาสักคำแววตาเขาตอนนี้ช่างโอนโยน และเดาได้ยากว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่
ภาพสุดท้ายในชีวิตฉันแบบนี้มันก็ไม่ได้แย่กลับดีด้วยซ้ำความอุ่นจากกายเขาที่กำลังโอบกอดประคองฉันอยู่ ฉันก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของมัน
การถูกโอบกอดมันดีแบบนี้นี่เองนี่คงจะเป็กอดสุดท้ายในชีวิตฉันสินะ ถึงแม้จะเป็ของคนปริศนา แต่มันก็รู้ถึงความอบอุ่นที่ได้จากการโอบกอดของเขา
ตอนนี้ฉันไม่มีแรงจะพยุงตัวช่วยเขาได้อีกต่อไปและเขาก็เริ่มอ่อนแรงแล้วเหมือนกัน เราสองคนล้มลงไปกองกับพื้น ฉันพยายามเพ่งตาหันไปมองทางชายชุดดำว่าตอนมันกำลังอยู่ตรงที่เดิมหรือเปล่า
แต่ฉากที่อยู่ตรงหน้าสยดสยองเหลือเกินเสื้อโคร่งตัวใหญ่กำลังฉีกทึ้งร้างของชายชุดดำ เืสาดกระเซ็นออกมาเต็มไปหมด ฉันหลับตาลงพร้อมกับพลิกตัวไปอีกด้านด้านที่ชายปริศนานอนอยู่
การลืมตาในครั้งนี้ของฉันคงจะเป็ครั้งสุดท้ายเแล้วฉันพยามเคลื่อนตัวไปให้ใกล้เขามากที่สุดและการเอื้อมมือไปจับมือเขาช่างยากลำบากเหลือเกินในตอนนี้
เราสองคนห่างกันแค่คืบเดียวแล้วฉันกุมมือเขาเอาไว้มือที่เปียกชุ่มไปด้วยเืส่วนมือฉันก็ชุ่มไปด้วยเืเเหมือนกันและจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามที่ทำให้เราสองคนต้องมาพบกัน
“ขอบคุณ”เสียงที่ฉันพยายามเปล่งมันออกมาช่างเบาเหลือเกิน เขายิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อยแต่ยังคงด้วยความเ็ปที่เขาได้รับ
เขาหันมามองฉันเราสองสบตากันอีกครั้ง แล้วทุกอย่างก็ดับลง
เืแดงฉานของคนสองคนไหลรวมกันเป็เหมือนลำธารเล็กๆที่ไหลรอดผ่านใบไม้แห้งเจิ่งนองบนพื้นดินและนี่คือจุดเปลี่ยนของคนทั้งสองคน คนสองคนต่างที่มา กลายเป็ว่าต้องพานพบเจอะเจอกันทุกอย่างถูกลิขิตไว้แล้วหรือ และโชคชะตาของทั้งสองกำลังจะเริ่มต้น
คำสาปของการที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวของหญิงสาวและชายปริศนาที่เข้ามาจะแก้ไขมันใช่หรือไม่ หรือทุกอย่างจะยังคงดำเนินต่อไปเหมือนเดิม
......................................................................
1K
