รัชศกมู่หลัว ปีที่หก
คนวัยหนุ่มสั่นสะท้านไปทั้งร่างครั้นปรายตามองจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ จะเห็นธารโลหิตสีแดงฉานเคลือบไขทุกหย่อมหญ้านั่นบ่งบอกว่าเขาปกครองใต้หล้าได้ล้มเหลว
ขณะเดียวกันนี้มีปลายนิ้วมือหุ้มปลอกเหล็กของชายหน้ากากผีกดเสยปลายคางคนวัยหนุ่มที่กำลังนอนหมอบราบไปกับพื้นท่าทางของเขาผู้นี้เต็มไปด้วยความอวดดีและโอหังส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ใช้กรีดกรายไปข้างหน้าชี้แนะให้คนขี้แพ้ได้เห็นความอัปยศของตนเองก่อนถูกส่งไปอยู่กับยมบาล!
"แหกตาดูเสียว่าเ้าทำให้บ้านเมืองพังพินาศเพียงใด"
“เพ้ย!ขุนนางเดรัจฉาน! ข้าไม่น่าเลี้ยงคนอย่างเ้าไว้แต่แรก!”
ได้ฟังอย่างนั้น...ชายเกราะดำผู้สวมหน้ากากผีกลับหัวเราะแห้งปนกับแววตาดูแคลนแม้มีหน้ากากบดบังใบหน้า ทว่าไม่อาจปกปิดความเ็าของเขาได้ตอนนี้เองน้ำเสียงแหบพร่าก็กล่าวขึ้นมาโต้ตอบอย่างโอหัง
“นึกเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว!บอกข้ามา ว่าเอานางไปซ่อนไว้ที่ไหน” นิ้วมือเหล็กกดกรามแน่นเร่งเร้าให้อีกฝ่ายบ้วนคำตอบ
“ตายแล้ว!นางตายไปแล้ว! นางตายด้วยเงื้อมมือของข้า” คนจนตรอกกล่าวอ้างอย่างทุลักทุเลก่อนจะไอโครกสำลักลิ่มเืออกมาปน บทสุดท้ายก็ไม่อาจรักษาชีวิตของตนเองเอาไว้ได้แต่คนสารเลวพรรค์นั้น ตายไปเสียได้ก็ดี!
เหวินวั่งซู ทิ้งทวนใหญ่ในมือ ยืนหันหลังให้กับใต้หล้าก่อนจะปลดหน้ากากผีทุ่มทิ้ง แล้วใช้ปลายเท้าบดขยี้ระบายอารมณ์ เขาถอนหายใจพรูใหญ่อย่างสิ้นหวังเผยรอยยิ้มเยาะประดับไว้บนใบหน้าในใจต่างคำนึงและเย้ยหยันว่าตนคือคนบัดซบไม่เอาไหนก่อนจะขย้อนน้ำเสียงเว้าวอนออกมาครั้งหนึ่ง...
“เ้าตายแล้วจริงหรือ…”
1K
