ตอนที่ 19: ชาขจัดพิษและเกาทัณฑ์ไร้เสียง
ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็สีน้ำเงินเข้มยามพลบค่ำ หลินอันนำทางสตรีชุดขาวนามว่า 'เฟิ่งหย่า' มาถึงเรือนพักรับรองหลังเล็กที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบริเวณชายขอบเขตสายนอกของสำนักวิถีเมฆา สถานที่แห่งนี้มักใช้สำหรับให้ผู้สัญจรที่หลงทางได้แวะพักค้างแรมชั่วคราว
ภายในเรือนไม้มีเพียงโต๊ะน้ำชาและเตาอั้งโล่เก่าๆ หลินอันจุดตะเกียงน้ำมัน ขับไล่ความมืดมิดออกไป แสงสีเหลืองนวลทอด เงา ของเฟอร์นิเจอร์ให้พาดผ่านผนังห้อง บังเกิดเป็บรรยากาศที่อบอุ่นและปลอดภัย
"แม่นางเฟิ่งหย่านั่งพักก่อนเถิด ข้าจะต้มน้ำชาให้" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาทรุดตัวลงหน้าเตา หยิบฟืนไม้แห้งใส่เข้าไปและเริ่มก่อไฟ ค่ายกลผนึกกายาในร่างทำงานอย่างซื่อตรง ทำให้ทุกการขยับตัวของเขาดูแ่เบาและไร้ซึ่งการคุกคาม
เฟิ่งหย่านั่งลงบนเก้าอี้ไม้ นางปลดผ้าคลุมหน้าออกเล็กน้อยเพื่อสูดอากาศ เผยให้เห็นใบหน้างดงามที่บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเื คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความเ็ป นางพยายามลอบโคจรลมปราณเพื่อสะกดกลั้นบางสิ่ง ทว่ากลับส่งผลให้ริมฝีปากสั่นระริก
"พิษเหมันต์กลืนิญญา..." นางพึมพำเสียงแ่เบา ร่องรอยการปะทะเมื่อ่เย็นไม่ได้ทิ้งาแภายนอก ทว่าปราณกระบี่ของกลุ่มมือสังหารกลับแฝงไอพิษที่เยือกเย็นเข้าสู่เส้นชีพจรของนางั้แ่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้
หลินอันสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ชายหนุ่มล้วงหยิบเอาข้อไผ่สีน้ำตาลเข้มที่เคยได้จากป่าหยกเขียวออกมา ขูดเอาผงเยื่อไผ่เพียงเล็กน้อยใส่ลงในป้านชาดินเผา ก่อนจะรินน้ำร้อนที่เพิ่งเดือดพล่านตามลงไป ปราณพฤกษาอันบริสุทธิ์ถูกกระตุ้นให้ผสานเข้ากับน้ำชาในทันที
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะยื่นถ้วยชาส่งให้นางนั้นเอง...
ประสาทััอันเฉียบคมของหลินอันพลันจับคลื่นความมุ่งร้ายที่แหวกฝ่าอากาศทะลวงความมืดมิดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง มันรวดเร็วและเงียบเชียบจนแทบไร้สุ้มเสียง!
ฟุ่บ!
เกาทัณฑ์เหล็กกล้าเจาะทะลุบานหน้าต่างกระดาษ พุ่งตรงดิ่งหมายจะเสียบทะลุขมับของเฟิ่งหย่าที่กำลังอ่อนแรง มือสังหารที่รอดชีวิตจากการปะทะเมื่อเย็นไม่ได้หลบหนีไปไหน แต่มันซุ่มรอจังหวะที่เหยื่อตายใจเพื่อลอบสังหารจากระยะไกล
เฟิ่งหย่าเบิกตากว้าง นางััได้ถึงจิตสังหาร ทว่าพิษเหมันต์ที่กำเริบทำให้ร่างกายแข็งทื่อ ไม่อาจขยับกระบี่ขึ้นปัดป้องได้ทันท่วงที
ในเสี้ยวอึดใจแห่งความเป็ความตายนั้น หลินอันไม่ได้ใช้วิชาตัวเบาอันวิจิตรพิสดาร เขาเพียงแค่ก้าวเท้าซ้ายออกไปด้านข้างครึ่งก้าว ขยับตัวเข้ามาขวางวิถีของลูกเกาทัณฑ์อย่างพอดิบพอดี มือขวายังคงประคองถ้วยชาไว้อย่างมั่นคงเพื่อไม่ให้น้ำกระฉอก ส่วนมือซ้ายเพียงแค่ยกขึ้นมาแบออกรับหัวลูกศรเหล็กกล้าอย่างเรียบง่าย
เปร๊ง!!
เสียงโลหะปะทะกันดังกังวาน ลูกเกาทัณฑ์ที่อัดแน่นด้วยลมปราณทะลวงเกราะ เมื่อพุ่งชนเข้ากับฝ่ามือที่อัดแน่นไปด้วยมวลกายาหนักหน่วงนับหมื่นเท่า หัวลูกศรเหล็กกล้าพลันแตกกระจายออกเป็เสี่ยงๆ ก้านศรบิดงอและร่วงหล่นลงสู่พื้นกระดานอย่างไร้สภาพ ราวกับไข่ไก่ที่ปาใส่กำแพงศิลา
แรงปะทะที่ควรจะสั่นะเืไปทั้งห้อง กลับถูกร่างกายของชายหนุ่มดูดซับเอาไว้จนหมดสิ้น น้ำชาในถ้วยที่เขาถืออยู่ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่นกระเพื่อมไหว
เฟิ่งหย่าเบิกตากว้างค้าง อ้าปากน้อยๆ ด้วยความตกตะลึงสุดขีด มือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่บนยอดไม้เบื้องนอกเองก็ตื่นตระหนกจนเสียจังหวะ พลัดตกลงไปกระแทกพื้นหนีเตลิดไปในความมืดด้วยความหวาดกลัวต่อสัตว์ประหลาดในคราบศิษย์สายนอก
หลินอันลดมือซ้ายลง ปัดเศษเหล็กที่ติดอยู่ออกเบาๆ ก่อนจะหันกลับมายื่นถ้วยชาที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นให้สตรีตรงหน้า ราวกับเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อครู่เป็เพียงแมลงวันตัวหนึ่งที่บินโฉบผ่านไป
"อากาศยามค่ำคืนเริ่มเย็นลงแล้ว ดื่มชาอุ่นๆ ถ้วยนี้เสียหน่อยเถิดแม่นาง มันช่วยขับไล่ความหนาวเย็นในร่างได้" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบและผ่อนคลาย
เฟิ่งหย่ายื่นมือที่สั่นเทามารับถ้วยชา นางจิบน้ำสีอำพันลงคอ ความอบอุ่นจากปราณพฤกษาไหลทะลักเข้าสู่เส้นชีพจร กวาดล้างพิษเหมันต์จนมลายหายไปในพริบตา นางช้อนตามองบุรุษผู้ลึกลับตรงหน้า หัวใจที่เคยเยือกเย็นและระแวดระวัง เริ่มเต้นผิดจังหวะท่ามกลางความสงบเงียบของเรือนไม้หลังนี้
430
