ขณะหางข้างหนึ่งพุ่งต่อยเ้ามดบลูส์ฉุดแขนดึงผมหลบไว้ทัน แต่นั้นแค่หางเดียวยังเหลืออีกสอง มันต่อยเข้ามาอีก ซ้ายขวา ได้แต่ะโหลบไปมาภายในพื้นที่วงแคบที่เป็อุปสักหนีเสื้อปะจระเข้แท้ชีวิต ดูเหมือนเ้าแมงป๋องจะรู้ตัวว่าตนนั้นต่อยได้ไม่ถนัดมันจึงะโลงมาจากผิวก้อนหินลงมายืนบนพื้นต่อยดีๆ คราวนี้มันต่อยรัวเร็วๆ ฉึบๆๆ เห็นถ้าจะแย่ยิ่งกว่าเดิมภายนอกภายในอันตรายไม่ต่างกันแต่ข้างนอกยังไงก็ต้องได้เปรียบกว่าพื้นที่แคบคิดได้ดังนั้นจึงผุดแผนไอเดียล่อให้แมงป๋องหินสามหางนี้ออไปสู้กับแย้หน้าหงอนข้างนอก ไม่ว่าฝ่ายใดจะชนะฝ่ายที่รอดยังไงก็ต้องาเ็สาหัสมากแน่ๆ แต่จะหลบล่อมันออกไปยังไงแค่หลบยังลำบาก
"บลูส์ฉันมีแผน" ผมเอ่ยพลางวิ่งหลบพลาง
"แผนอะไรรึท่าน?"
"นายกำทรายหว่านใส่ตามันเร็ว"
"เทำไมต้องเป็ข้าล่ะ?"
"ก็นายแขนเยอะ"
"อ่อ จิงด้วย"
ว่าแล้วเ้ามดบลูส์ก็ควักเอาดินสาดเข้าตาทำเอาแมงป๋องสับสน ระหว่างที่มันละสายตาอยู่ผมก็ดึงแขนเ้าบลูส์พากันวิ่งจะออกไปข้างนอก
"กำดินอีกรอบ"
เราทั้งสองก้มกำทรายผงติดมือมาเต็มไม้เต็มมือ ตอนนี้แมงป๋องมันเห็นแล้วว่าเหยือตนกำลังจะหลุดไปยอมไม่ได้มันวิ่งตามติดมาไม่ลดละ หวังว่าแย้หน้าหงอนมันจะยังอยู่ข้างนอกนะ พ้นซอกหินหินออกมาปรากฏว่าไม่เจอเ้าแย้
"อ้าวซวยละสิแย้ไม่อยู่"
เดินขาแทบไร้เรี่ยวแรงวิ่งอยู่ดีๆข้อเท้าดันพลิกล้มลงกลิ้งกับพื้น เ้าบลูส์วิ่งเข้ามาจะช่วยแต่ไม่ทันแล้วแมงป๋องหินสามหางยืนคล่อมร่างตัวเองอยู่เห็นทีจะไม่รอดซะแล้วเรา แมงป๋องกำลังจะใช้ก้ามคู่ใหญ่หนีบคีบร่างผมขึ้น กำดินในมือถูกใช้อีกรอบผมตะกุยหว่านดินในมือหวังจะให้เข้าตามันอีกรอบแต่คราวนี้มันเจ็บแล้วจำเอาก้ามข้างหนึ่งขึ้นมาบังหน้า
ตามแผนจังหวะนี้แหละที่้าตะเกียกตะกายลุกขึ้นตั้งท่าออกตัวโดยไม่รู้เลยว่า หางของแมงป๋องนี้รวดเร็วแค่ไหนชั้ววินาทีที่เหล็กในแหลมคมกำลังจะพุ่งเสียบหลังเข้าให้ แย้หน้าหงอนเ้าเดิมที่แอบซ้อนอยู่บนหินก็ะโฟุบลงด้านข้าง เ้าแมงหยุดชะงักสัตว์ประหลาดทั้งสองประจันหน้ากันแย่งชิงอาหาร พวกมันวิ่งเข้าตะปปปะทะกัน ฝ่ายหนึ่งฉกงับราวหมัดฮุคเน้นรุนแรงอีกฝ่ายรัวหางต่อยลำตัวแย๊บเป็หมัดชุด เ้าวีร์วิ่งมาฉุดร่างผมขึ้นประคองบ่าวิ่งไปหลบที่หลังหินแอบดูเหตุการณ์ห่างๆ
"เป็อะไรมั้ยนาย?"
"ไม่เป็ไรแค่เกือบๆ"
"รอดหวุดหวิดเลยเนอะนาย"
เราแอบดูการต่อสู้อันอลังการณ์ของสัตว์ั์ทั้งสอง ดูเหมือนว่าเ้าแมงจะได้เปรียบกว่ามันแทงเหล็กในรัวๆใส่อีกฝ่ายแต่พิษที่ว่าร้ายกาจกลับแสดงผลลัพธ์ช้า เพราะิัของแย้หงอนแสดนั้นทั้งเหนียวทั้งหนากลายเป็ว่าทำได้เพียงแค่สร้างาแไม่ร้ายแรงจำนวนมากขึ้นทั่วทั้งตัวแทน
แมงแปดขาเดินหน้ารุกหนักเ้าแย้หน้างอนฟาดหางหมายจะสวนกลับ ศัตรูใช้ก้ามคู่หนีบรับไว้แน่นพร้อมรัวแทงเหล็กในเร็วขึ้นกว่าเดิมหมายเผด็จศึกครั้งสุดท้าย เมื่อหมาถูกไล่ให้จนตรอก แย้ั์มันอ้าปากกัดหนึ่งในหางทั้งสามเอาไว้ได้แล้วงับขบสุดแรง แมงป๋องเห็นดังนั้นก็ส่งเสียงร้องด้วยความเ็ป จังหวะที่แย้หยุดนิ่งอยู่นั้นก็เผยจุดอ่อนคือดวงตา เ้าแมงเห็นโอกาสตรงหน้าดังนั้นชักช้าอยู่ใย พลันทิ่มแทงเหล็กในประดุจดาบแหลมคมเคลือบอาบยาพิษเพื่อปลิดชีพอริ
แย้ั์พลาดท่าตาบอดไปข้างหนึ่งพิษซึมซาบเข้าสู้เนื้อเยื้อภายใน ด้วยแรงเฮือกสุดท้ายที่มีอยู่ มันขบกัดกรามเสียสุดแรงจนทำให้หางเ้าแมงขาดออกจากร่าง จนเ้าแมงกรีดร้องขึ้นอีกครั้ง ท้ายสุดแล้วการกระทำดังกล่าวไม่สามารถเอาชีวิตอีกฝ่าย ทำได้แค่เพียงปลดอาวุธเท่านั้น แล้วมันก็ล้มตึงลงนำ้ลายฟูมปากเศษหางหลุดร่วงลงสู่ดินพร้อมกับร่างไร้ชีวิต
"บลูส์ฉันมีแผนจะจัดการกับแมงป่องแล้ว และต้องทำตอนมันเผลอเดี๋ยวนี้เท่านั้น"
"ว่ามาเลยขอรับนาย"
ตกลงแผนการเสร็จเ้าบลูส์วิ่งออกไปพร้อมส่งเสียงดังให้เป็จุดสนใจ แมงป่องหางด้วนที่ตอนนี้คลั่งสุดขีด ก็วิ่งตรงเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อล่อได้ผลผมซึ่งแอบปีนอ้อมกองก้อนหินไปอีกทางไว้ก่อนแล้วจึงวิ่งตรงเข้าไปเอาเศษหางที่ขาดของมัน
~~~~~~~~~~
บลูส์ยังคงถูกวิ่งไล่อยู่ผมได้แอบเข้าไปในปากของแย้ั์นี่ เมื่อเ้ามดเห็นดังนั้นแล้วเขาก็วิ่งล่อมันให้เข้ามาหากับดักที่วางเอาไว้
"มาแล้วนาย!!" มดน้อยะโบอก
เขาหันหลังชนกับปากอันใหญ่ั์พร้อมค่อยๆสอดมือเข้าไปร่องฟันเตรียมออกแรงงัด แมงป่องซึ่งพุ่งเข้าหาด้วยความฉุนเฉียวไม่รู้อะไร บลูส์เขาออกแรงงัดขากรรไกรขึ้นเปิดกว้างพอตัวเหยื่อ แมงป่องหมายจะมุดหัวเข้ามาเพื่อจับกินเขา บลูส์ะโหลบทันควันปล่อยให้เหยื่อมุดเข้ามาได้เพียงลำตัวครึ่งท่อน เขาออกแรงอีกครั้งเพื่อดึงขากรรไกรบนลงมาให้หนีบร่างแมงป่องไว้ตอนนี่ถึงจะใช้หางต่อยก็ไม่เป็ผลอะไรแล้ว มันพยายามใช้ก้ามเอือมจับเอาตัวบลูส์ ผมซึ่งซ้อนอยู่ใต้ลิ้นก็โพล่ออกมาจากทางด้านข้างซึ่งเป็จุดอับ จากนั้นก็ใช้หางข้างที่ของของมันเล่นงานตัวมันเองนี่แหละ แทงเข้าไปที่ใต้ท้องตรงสีข้างของมันผิวส่วนนี้อ่อนนิ่มกว่านี่แหละคือจุดอ่อน แมงป่องหินสามหางที่ว่าแน่กรีดร้องดิ้นทุรนทุราย
"บลูส์!! ออกแรงงับตัวมันไว้อย่าให้หลุดนะ!!"
"ข้าจะพยายาม!"
ผมจวงแทงมันซำ้แล้วซำ้เล่าจนนับไม่ถ้วน สิ้นสุดการขัดขื่นเ้าปีศาจแปดขาได้ตายและแน่นิ่งด้วยมันสมองของสิ่งที่มันคิดว่าเป็เหยื่อ ด้วยปากของศัตรูที่มันเคยสยบ และด้วยอาวุธของตัวมันเอง เราทั้งคู่คลานออกมาจากปากซากศพของสัตว์ั์พร้อมชัยชนะในกำมือกับเมือกนำ้ลายเต็มตัว
"เย้ๆ รอดแล้วเรารอดแล้ว" บลูส์ะโโลดเต้นด้วยความดีใจ
"ใช่ เรารอดแล้วฉันทำได้ตีมือหน่อย"
"ขอรับท่านทำได้ มีข้าช่วยนิดหน่อยแต่ท่านทำได้"
"ไม่เอาน่า ส่วนมากฉันทำได้แผนนี้ฉันก็เป็คนคิดนะ"
"โอ้… ขอรับมันแน่นอนที่สุด ท่านโตโต้ผู้สยบ ปราบทั้งแมงป่องหินสามหางและแย้หงอนแสดลงได้ เป็เกียรติแก่ข้าน้อยบูบลูส์ที่ได้รับใช้"
" เมื่อกี้ว่ายังไงนะ?"
" เอ่อ… เป็เกียรติที่ข้าน้อยบูบลูส์ได้รับใช้นะเหรอขอรับ? "
" ไม่ใช่"
"ท่านผู้ปราบแย้หงอนแสด? "
" ไม่ๆ อีกอันหนึ่งน่ะ"
" ท่านโตโต้ผู้สยบใช่มั้ยขอรับ? "
" อ่า.. ใช่ฉันชักชอบชื่อโตโตซะแล้วสิ โตโต้ผู้สยบงั้นรึ เข้าท่าๆ"
จากนั้นพวกเราก็ใช้เศษหินแหลมคมมาตัดเนื้อบางส่วนของสัตว์เลื้อยคลานั์นี่อย่างยากลำบาก แล้วเอาไปฝังใต้ทรายร้อนๆรอให้สุกจนสามารถนำเข้ามากินได้ เราเอาอาหารที่ได้เข้าไปกินในซอกหินเพื่อหลบแดด ดื่มดำ่รสชาติของชัยชนะจนอิ่มหนำ่ ด้วยความเนื้อล้า เราทั้งคู่สลบเหมือดหลับไหลไร้สติจวบจนมืดคำ่ดิ่งลึกสู่หวงนิทรา
"โตนายต้องไปที่หนองนำ้..หาบัววิเศษความทรงจำที่หายไปจะกลับมา..โต.." ภายในเงามืดรอบทิศ ได้มีเสียงใครบางคนพยายามพูดคุยด้วย
"เดี๋ยว!?” ผมร้องทัก “นั้นเสียงใคร? หาบัวอะไร?"
"อย่าลืมนะตามหาบัววิเศษ..ก่อนที่…." เสียงดังกล่าวขาดหาย ไร้ซึ่งคำตอบ
~~~~~~~~~~
รุ่งเช้าเมื่อตื่นขึ้นมา จึงนั้งขบคิดถึงเื่ที่เกิดขึ้นในฝันเมื่อคืน เสียงใครสักคนในความมืดได้ขาดตอนหายไป ทิ้งตะกอนความสงสัยให้ใจความที่ขาดหายนั้นคืออะไร เ้าของเสียงจะสื่ออะไรกันแน่
"หาบัวงั้นเหรอ ความทรงจำที่หาย.."
"หืม..มีอะไรเหรือนายท่าน ข้าได้ยินพูดถึงบัว?" เ้ามดบลูส์เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"อ่อ เปล่าหรอกไม่มีอะไร ว่าแต่"
"อะไรรึขอรับ?"
"นายพอจะคุ้นๆชื่อบัววิเศษมั้ย ที่น่าจะมีผลเกี่ยวกับความทรงจำ"
"ไม่นะท่าน แต่ถ้าจะมีบัวก็คงจะอีกนาน อย่างน้อยก็เท่าที่ข้าจำได้"
"อืมนายว่านายเองก็จำอะไรไม่ค่อยได้เหมือนกันสินะ" เกาคางคิดอยู่ครู่ "งั้นยึดแผนเดิมไปก่อน พอไปถึงต้นไม้บางทีอาจจะเจอมดสักตัวที่รู้เื่ เราค่อยถามเอาจากเขาก็ได้"
"งั้นข้าน้อยบูบลูส์จะไปขุดเอาเนื้อที่อบไว้นะขอรับ"
เ้าบลูส์หยิบก้อนเนื้อติดตัวเท่าจำนวนมือ เราทั้งสองมุ่งหน้าผจญภัยต่อไปโดยไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็มีเศษหินแทนมีดเล็ก และดีสุดเสบียงเนื้ออบทรายร้อนของเ้าแย้หน้าหงอน ใครจะไปรู้จะเกิดเื่แปลกประหลาดใจขึ้นได้ทุกเมื่อ ทำได้ดีสุดคือแค่ต้องทำใจเย็นตั้งสติไว้พร้อมรับมือ
~~~~~~~~~~
โปรดติดตามตอนต่อไป
~~~~~~~~~~
-เกร็ดความรู้นิดๆหน่อยๆนะครับ-
ถ้าผู้อ่านสงสัยว่าทรายอบร้อนนี้มันใช้ทำอาหารได้จริงมั้ย จากประสบการณ์ตรงเลยคนเฒ่าคนแก่ที่บ้านนอก ท่านเคยเอาใข่ไก่เนี้ยมาฝังทรายกลบเอาไว้แต่ไม่ลึกมากนะ ทรายที่ไม่ใช่ทรายทะเลเป็ตะกอนทรายขาวนี้แหละที่กลางทุ่งมันก็ร้อนเนอะ ปรากฏว่าใข่ดังกล่าวนั้นเกิดสุกขึ้นมาจริงๆเป็ไข่ต้มเลย (ไม่ต้องสงสัยในแดดประเทศไทย) แต่ถ้าเป็พวกเนื้อนี้ผมไม่รับประกันนะ ลองได้ระวังคุณแม่ดุนะครับ^^
-ปล.-
พอเขียนตอนที่ 5 แล้วอัพเสร็จอะไรเสร็จแล้วเนี้ย จะขอเบรกไว้ก่อนนะครับ เพราะผมมีโปรเจ็คจะทำ เื่สั่นสัก 2 เื่ ถ้าเป็ไปได้นะครับ ผมอยากจะเก็บเกี่ยวเอาในตรงจุดนี้ด้วยก็เลยอยากจะบอกกล่าวกันไว้ก่อน..^^
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)
416
