เมฆาสืบล่าผี ภาคพิเศษ เมฆาปะทะเมฆา

        EP3 : ความขัดแย้งภายในของมัณตราสินีย์

        เสียงฝนยังซัดไม่หยุด ความมืดข้างนอกแทบกลืนเงาของเรือนทั้งหลัง ที่พวกเขาได้พบเจออยู่ใกล้ๆ แสงจากโคมไฟกระพริบวูบอีกครั้ง ก่อนจะนิ่งลงท่ามกลางความเงียบที่อึดอัดราวกับเวลาเองก็กลั้นหายใจ

        ร่างหนึ่งลุกขึ้นมา เป็๲ภาพย้อนแสงที่ดูลึกลับ และไม่อาจเห็นสีหน้าอารมณ์ได้ชัดเจน

        อาจารย์คงหันกลับไปมองก่อนคนอื่น"นั่น… มัณตราสินีย์? เธอตื่นขึ้นมาแล้วสิ ?"

        มัณตราสินีย์ยืนอยู่ในเงามืด "ดูเหมือนพวกคุณจะเริ่มมองเห็นแล้วสินะ ว่า “โลก” ที่เรายืนอยู่ตอนนนี้ มันไม่ใช่โลก้เดิม ที่เราเคยอยู่..." เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

        เมฆา(วิทย์)เอียงหัวข้างหนึ่ง ขณะสำรวจดูมัณตราสินีย์อีกครั้ง "แล้วคุณหมายความว่ายังไงครับ โลกคู่ขนาน? หรือเป็๞ผลข้างเคียงของแรงโน้มถ่วงเชิงควอนตัมที่บิดเบี้ยวที่เกิดจากสมุดเล่มนั้นหรือ ?"

        เมฆา(เวท)พ่นลมหายใจเบา ๆ "อย่าเอาแรงควอนตัมมาโยงเลยน่า มันคือผลข้างเคียงของ 'เวทแห่งสัจจะ' และอาถรรพ์ของ'สมุด'เล่มนั้น ต่างหาก"

        อาจารย์คงส่ายหน้า "ฟังดูเหมือนพวกนายสองคนกำลังจะทะเลาะกันระหว่างคัมภีร์ กับตำราเรียน…"

        "ผมไม่ได้ทะเลาะครับ" เมฆา(วิทย์)ว่า 'ผมแค่ไม่คิดว่าความจริงจะต้องมีคาถาร่วมด้วยเท่านั้น

        เมฆา(เวท)สบัดหางตาอันคมกริบไปทางเมฆา(วิทย์) "แล้วนายจะอธิบายยังไงว่าเรามายืนอยู่ในห้องเดียวกัน ทั้งที่นายกับฉัน… เป็๞คนคนเดียวกัน?"

        เมฆา(วิทย์)นิ่งไปครู่ "…อืม ก็จริงแฮะ… หรือว่านี่เป็๲บั๊กจักรวาล?"

        "บั๊กจักรวาลบ้าบออะไรของพวกนาย…!" อาจารย์คงส่ายหัว "ฟังสิ เสียงในอากาศมันเปลี่ยน…"

        “ฟู่…”

        เสียงลมหายใจเหมือนบางสิ่งกำลังซึมออกจากเงาของมัณตราสินีย์

        กลิ่นเหมือนควันเทียนผสมเหล็กไหม้ลอยคละคลุ้ง

        เมขลากับครูชัยรัตน์จับมือกัน และถอยออกไปอยู่ด้านหลังของทั้งสามอย่างหน้าตาตื่น

        ฟ้าผ่าซ้ำลงอีกครั้งจนกระจกหน้าต่างสั่นรัว เหมือนโลกภายนอกกำลังถูกใครบางคนบิดเบี้ยวทีละเส้น

        สมุดวาดเขียนบนโต๊ะเปิดเองโดยไม่ต้องมีใครแตะ แผ่นกระดาษพลิกไปมา เสียงเหมือนกระซิบแ๶่๥เบาอยู่ในอากาศ

        เมฆา(เวท)หรี่ตาจ้องมอง "มัน… มันกำลังวาดเองอีกแล้ว เห็นไหม?"

        "สมุดไม่มีระบบอัตโนมัติครับ อย่าบอกนะว่านี่คือ “โหมดเขียนผีเข้าร่าง” เมฆา(วิทย์)ว่า

        อาจารย์คงหูผึ่ง "โหมดอะไรนะ!? ฟังเหมือนชื่อเมนูในเกมเลยว่ะ"

        เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น—แต่ไม่ใช่ของใครในห้อง

        มันเป็๞เสียงของ “กัมปนาท” เสียงที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต และเย่อหยิ่ง

        "พวกเ๯้า คิดว่า จะหนีข้าไปได้รึ... เวทของพวกเ๯้า มันก็แค่ เศษหมึก จากปลายนิ้วของข้า"

        มัณตราสินีย์เงยหน้าช้า ๆ ดวงตาเธอกลับกลายเป็๞สีแดงเรื่อ เหมือนเ๧ื๪๨ผสมเพลิง

        ริมฝีปากเธอขยับ... แต่เสียงที่เปล่งออกมา ไม่ใช่ของเธอ

        เสียงของกัมปนาทนั้น แท้จริง กลับออกมาจากปากของมัณตราสินีย์ 

        "พวกเ๯้าคิดว่ามิตินี้จะทำให้พวกเ๯้าหลุดพ้นจากเงื้อมมือข้า... ที่แท้มันก็เป็๞เพียง “เศษภาพวาด” จากสมุดของข้าเท่านั้น..."

        ลมในห้องหมุนวนรุนแรงจนกระดาษปลิวว่อน ไฟเทียนดับพร้อมกัน

        แสงสีแดงจากดวงตาของมัณตราสินีย์กลายเป็๲พลังสายฟ้าสาดใส่ทั้งสามคน

        เมฆา(วิทย์)๠๱ะโ๪๪หลบแทบไม่ทัน "โอ๊ย! แฟลชใส่หน้าฟรีแบบนี้ไม่ขอรีวิวดี ๆ นะครับ!"

        เมฆา(เวท)สะบัดแขนร่ายยันต์ป้องกัน "อย่ามัวพูดเล่นสิฟะ! มันคือพลังของกัมปนาทจริง ๆนะ!"

        "ใจเย็น ๆ เดี๋ยวหัวใจข้า จะวายตายไปซะก่อน!" อาจารย์คงร่ายยันต์กลางอากาศเช่นกัน

        แสงแดงกระจายไปทั่วพื้น แต่กลับสะท้อนแปลก ๆ เหมือนโดนกำแพงที่มองไม่เห็น

        มัณตราสินีย์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว น้ำเสียงในหัวเธอเริ่มแ๵่๭ลง

        "ทำไม... ทำไมพลังข้า ถึงไม่เต็ม..." เสียงกัมปนาทแ๵่๭เบาลง

        แล้วเสียงของมัณตราสินีย์ที่เป็๲เสียงของตัวเองก็พูดขึ้น "เพราะ...ที่นี่ไม่ใช่โลกของท่านซะทีเดียว... นี่คือ 'เงา' ของมิติ... ที่เวทแห่งสัจจะนั้น ได้สร้างขึ้นด้วย..."

        ดวงตาเธอเปลี่ยนกลับเป็๲ปกติ

        ร่างกายเริ่มสั่น — เหมือนมีสองจิตต่อสู้กันอยู่ภายใน

        เมฆา(เวท)นิ่งมอง "เธอกำลังสู้กับมันอยู่..."

        อาจารย์คงมองนิ่ง "เธอควบคุมร่างได้บางส่วนสินะ เหมือนคลื่นสัญญาณหลุดๆ ติดๆ"

        เมฆา(วิทย์)หันไปมองอาจารย์คง "งั้นเราต้องรีบก่อนที่คลื่นปีศาจจะครอบเต็มแบนด์วิดธ์น่ะสิ"

        อาจารย์คงหันขวับ "หุบปากเถอะเมฆา เดี๋ยวนี้พูดอะไรอาจารย์ไม่เข้าใจเลย!"

        สมุดวาดเขียนเริ่มเปล่งแสงอีกครั้ง คราวนี้เป็๲แสงสีน้ำเงินเย็นเยียบ

        เส้นหมึกบนกระดาษขยับราวกับมีชีวิต มันกำลังวาดเป็๞ประตู — วงกลมซ้อนวงที่ดูเหมือนตราประทับเวทผสมสมการ

        "เดี๋ยวสิ… " เมฆา(วิทย์)หน้าตาตื่น "สมการพวกนี้มันเหมือนรหัสการบิดมิติที่ผมเคยอ่านตอนจำลองแรงโน้มถ่วง!"

        เมฆา(เวท)พยักหน้า "และส่วนกลางนี่… คือวงเวทสัจจะที่ฉันกับอาจารย์คงได้วาดไว้"

        ทั้งสองเมฆาสบตากัน

        ในเสี้ยววินาที ทั้ง “เหตุผล” และ “เวทมนตร์” กลับเข้ามาอยู่ในกรอบเดียวกัน

        อาจารย์คงถอนหายใจ "เออ… เห็นทีอาจารย์จะได้เห็นประวัติศาสตร์ใหม่ ที่เรียกว่า 'ฟิสิกส์สายเวท' แล้วสิ

        เมฆา(วิทย์)หัวเราะแห้ง "ขออย่างเดียว อย่าให้ต้องสอบปลายภาคนะครับ"

        มัณตราสินีย์ทรุดลงกับพื้น แสงสีแดงในร่างเธอจางลง เหลือเพียงแสงหม่นในดวงตา

        เธอเงยหน้ามองทั้งสามคน น้ำเสียงกลับมาอ่อนโยน

        "มัน…มันจะกลับมาอีก ฉันรู้สึกได้…" มัณตราสินีย์พูดเสียงแ๵่๭

        เมฆา(เวท)จ้องเธอ "แล้วเธอจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ?"

        มัณตราสินีย์เงยหน้า สายตาดูอ่อนล้า "ไม่รู้สิ… แต่ถ้าพวกคุณจะออกจากที่นี่ได้ สมุดเล่มนี้… จะต้องถูก 'วาดจบ' ก่อน"

        "วาดจบ?" เมฆา(วิทย์)เลิกคิ้ว "หมายความว่า ต้องวาดตอนจบของโลกนี้ให้เสร็จเหรอ?"

        "งั้นก็แปลว่า..." อาจารย์คงสอดขึ้น "มันก็เหมือน เรายังอยู่ในสมุดนั่นเองสินะ?!"

        ทั้งสามหันมามองหน้ากัน — พร้อมเสียงฟ้าร้องที่เหมือนคำตอบ

        "ถ้าอย่างนั้น..." สีหน้าเมฆา(เวท)เคร่งเครียด "เราต้องเขียนตอนจบเองสินะ"

        ยังไม่ทันได้มีใครพูดอะไรต่อ เสียงลมพายุริบด้านก็พัดแรงขึ้น ก่อนที่สมุดจะเริ่มสั่นแรง

        บนหน้ากระดาษ มีภาพใหม่ค่อยๆปรากฏขึ้น... ภาพของ “มือที่ไม่ใช่ของใครในห้อง”

        มันกำลัง เขียนบางอย่างต่อ อย่างช้า ๆ

        ตัวอักษรปรากฏขึ้นทีละตัว:

        “ผู้เขียนจะต้องเลือกว่า ใครจะอยู่ และใครจะลบเลือน…”

        เมขลาและครูชัยรัตน์จับมือกันแน่นกว่าเดิม สีหน้ายิ่งหวาดหวั่นหนัก

        ทั้งห้องนิ่งเงียบลงอีกครั้ง — จนแต่ล่ะคนราวกับ ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองอย่างชัดเจน...

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*