เกิดใหม่เป็นสตรีไร้ค่า ยังต้องมาหนีการตามล่าของท่านราชครู??? [นิยายแปล]

เจี่ยจวงมองเซียวจิ่วเอ๋อร์อย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็ถอนหายใจโล่งอก

ทุกคนรู้ดีว่าเจิ้งชูคือแก้วตาดวงใจของเขา! เพื่อบุตรชายคนนี้ เขาสามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างได้โดยไม่มีข้อยกเว้น!

ต่อให้เซียวจิ่วเอ๋อร์มีความกล้ามากเพียงใด ก็ไม่มีทางกล้าเอาเรื่องอาการป่วยของลูกชายเขามาล้อเล่นอย่างแน่นอน!

อาจเป็นเพราะเหตุผลที่ว่า ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร ดังนั้นในเวลานี้ เจี่ยจวงเริ่มมองเซียวจิ่วเอ๋อร์ในมุมที่ดีมากขึ้นกว่าที่เคย

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลาอันตรายเช่นนี้ นางยังใส่ใจอาการป่วยของเขาอีกด้วย สิ่งนี้ยิ่งทำให้เจี่ยจวงรู้สึกชื่นชมนางขึ้นมาอีกหลายส่วน

เมื่อคิดถึงสถานการณ์ในตระกูลเซียวและชะตากรรมที่เซียวจิ่วเอ๋อร์ต้องเผชิญ เจี่ยจวงเหลือบมองเซียวจื้อหยวนเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือมาตบไหล่เซียวจิ่วเอ๋อร์แล้วกล่าวว่า

“เช่นนั้นก็ดี! ช่วงนี้เจ้าอยู่ที่จวนข้าเพื่อรักษาอาการป่วยของบุตรชายข้าเถิด! ข้าขอประกาศต่อหน้าพ่อแม่พี่น้องชาวบ้านทั้งหลาย หากเจ้าสามารถสืบทอดวิชาของท่านจิ่วได้จริง และมีความสามารถรักษาอาการป่วยของบุตรชายข้าให้หาย ข้าจะหาคู่ครองที่เหมาะสมให้เจ้า รับรองได้ว่าชีวิตนี้เจ้าจะไม่ต้องลำบากอีกต่อไป!”

“...”

เซียวจิ่วเอ๋อร์ถึงกับตะลึงไป นางไม่คาดคิดว่าเจี่ยจวงจะพูดเลยเถิดไปถึงขั้นนี้ นางแสดงความตกใจขึ้นมาทันที

เจี่ยจวงเห็นปฏิกิริยาของนาง คิดว่านางคงตื้นตันจนพูดไม่ออก จึงยื่นข้อเสนอเพิ่มเติมเพื่อเอาใจ

“เรื่องสินสอดทองหมั้นเจ้าไม่ต้องกังวล! ตราบใดที่เจิ้งชูสามารถฟื้นฟูสติปัญญาได้ ให้ข้ารับเจ้าเป็นบุตรบุญธรรมก็ยังได้! ตระกูลเจี่ยของข้าไม่มีสิ่งใดมากมายเว้นเสียแต่ทรัพย์สินเงินทอง!”

เจี่ยจวงกล่าวต่อหน้าเซียวจื้อหยวนว่าจะรับเซียวจิ่วเอ๋อร์เป็นบุตรบุญธรรม และยังบอกว่าจะเตรียมสินสอดทองหมั้นพร้อมหาสามีที่เหมาะสมให้ นี่มันเหมือนการตบหน้าเซียวจื้อหยวนชัดๆ! แสดงว่าในฐานะพ่อแท้ๆ ของเซียวจิ่วเอ๋อร์นั้น เขาช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน

เซียวจื้อหยวนสีหน้าถมึงทึง กำลังจะโกรธก็ได้ยินเสียงเซียวจิ่วเอ๋อร์พูดขึ้นเบาๆ เพื่อปฏิเสธ

“เรื่องแต่งงานอะไรนั่น ไม่ต้องก็ได้”

แค่ให้เงินมาก็พอ มีเงินแล้ว จะหาผู้ชายไม่ได้เลยหรือ

“ไม่ได้! เรื่องนี้ยกเว้นไม่ได้!” เจี่ยจวงยังคงไม่เห็นว่าเซียวจิ่วเอ๋อร์ต่อต้านความคิดนี้ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “จะมีหญิงสาวที่ไหนไม่ออกเรือน? เจ้าเองก็มาถึงวัยที่ควรจะแต่งงานแล้ว ข้ามาหาบิดาเจ้าวันนี้ก็เพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะ!”

เซียวจิ่วเอ๋อร์เดาว่าเจี่ยจวงจะใช้ข้ออ้างสักอย่างในการมาที่จวนสกุลเซียว แต่ไม่คาดว่าจะเป็นข้ออ้างที่เหลวไหลเช่นนี้

“ข้ามีหลานชายของเพื่อนอยู่คนหนึ่ง ทั้งรูปร่างหน้าตาและพื้นเพตระกูลล้วนดีพร้อม! ขอเพียงเจ้า...”

“ได้ๆ ข้ารู้แล้ว ขอเพียงข้ารักษาลูกชายของท่านให้หาย อยากได้อะไรก็จะมีให้ใช่หรือไม่”

เซียวจิ่วเอ๋อร์ยิ้มมุมปากอย่างไม่จริงใจนัก ขัดจังหวะคำพูดของเขา

“ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ ท่านเจี่ย นี่ก็สายมากแล้ว เราไปกันเถิด?”

“ไป! กลับจวน!”

เจี่ยจวงถลึงตามองเซียวจื้อหยวนหนึ่งครั้ง ก่อนจะพาเซียวจิ่วเอ๋อร์เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ผู้คนที่มุงดูเหตุการณ์ต่างมองหน้ากันไปมาด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมสถานการณ์ที่เมื่อครู่ยังดุเดือดราวกับเอาชีวิตเข้าแลกกัน ถึงจบลงด้วยเรื่องแต่งงานของเซียวจิ่วเอ๋อร์ได้

อย่างไรก็ตาม มีคนออกมาช่วยจัดการเรื่องแต่งงานให้เซียวจิ่วเอ๋อร์ ก็ถือว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่ที่น่าสนใจไม่น้อย!

เมื่อไม่มีอะไรสนุกให้ดูอีก ผู้คนก็ทยอยแยกย้ายกลับไป

ไกลออกไป กู้เหยียนมองเห็นเซียวจิ่วเอ๋อร์เดินตามเจี่ยจวงไป พลางเหลือบมองซูย่างที่ยืนอยู่ข้างตัวด้วยสายตาเย้าแหย่

“คุณชายซูได้ยินหรือไม่ ท่านเจี่ยจะแย่งนางจากท่านแล้วนะ!”

ซูย่างขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่าเอาข้าไปล้อเล่นแบบนี้”

“ทำไมถึงบอกว่าเป็นเรื่องล้อเล่นล่ะ เจ้ากล้าพูดหรือเปล่าว่า หากเซียวจิ่วเอ๋อร์ไม่ใช่หุ่นเชิด เจ้าจะไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อนางเลย?”

ซูย่างลดสายตาลง ไม่ได้ปฏิเสธในทันที ทำให้กู้เหยียนยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

“ข้าว่าแล้ว! คุณชายผู้นี้ต้องมีใจให้เซียวจิ่วเอ๋อร์แน่ๆ! ไม่ผิดจริงๆ!”

“แต่หากเซียวจิ่วเอ๋อร์ไม่ใช่หุ่นเชิด พวกเขาสองคนก็ไม่มีวันได้อยู่ด้วยกันแน่นอน”

เป่ยมู่หานที่ปิดปากเงียบมาโดยตลอดเปิดปากพูดในที่สุด คำพูดของเขาทำให้ซูย่างและกู้เหยียนต่างตกตะลึง

“ทำไมล่ะ” กู้เหยียนถามด้วยความสงสัยอย่างเต็มเปี่ยม “เรื่องที่ชายหนุ่มหญิงสาวมีใจให้กัน ทำไมถึงจะไม่สำเร็จได้”

เป่ยมู่หานไม่ได้ตอบ แววตาเยือกเย็นของเขากลับเผยความน่ากลัวออกมา กู้เหยียนที่ไม่ทันสังเกตถึงสายตานั้น ยังคงพึมพำวิเคราะห์กับตัวเองต่อไป

“ท่านเป่ย ข้าบอกเจ้าเลยนะ! เจ้าสายตาสูงส่ง ไม่เห็นหัวพวกมนุษย์ธรรมดาอย่างเราๆ จะไม่เข้าใจเรื่องความรักก็ไม่แปลก! แต่ข้าว่าคราวนี้เจ้ามองผิดไปแน่ๆ! เซียวจิ่วเอ๋อร์น่ะ มีใจให้ซูย่างของเราแน่นอน! นาง...อ๊าก!”

กู้เหยียนเซถลาลงจากหลังคา เขาถูกเป่ยมู่หานเตะจนร่วงลงมานอนแผ่อยู่บนพื้นในท่าทางสุดทุลักทุเล

เป่ยมู่หานยืนมองเขาจากที่สูง กล่าวเตือนทีละคำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ถ้ายังกล้าพูดเหลวไหลอีก ข้าจะตัดลิ้นเจ้าทิ้งให้สุนัขกิน”

กู้เหยียนถึงกับหยุดหายใจ รีบยกมือปิดปากตัวเองทันที นัยน์ตาเต็มไปด้วยความน้อยใจจ้องเป่ยมู่หาน จนอีกฝ่ายเดินลับไปไกลแล้ว เขาจึงค่อยๆ กล้าส่งเสียงออกมาเบาๆ

“ข้าพูดเหลวไหลตรงไหนกัน”

กู้เหยียนคิดว่าตนวิเคราะห์ถูกต้องที่สุดแล้ว เพียงแค่ไม่มีใครเห็นด้วยเท่านั้นเอง!

เซียวจิ่วเอ๋อร์เดินตามเจี่ยจวงกลับจวนสกุลเจี่ยอย่างเปิดเผย และเข้าพักอยู่ที่นั่นอย่างเป็นทางการ

เจี่ยจวงมองนางด้วยสีหน้าขึงขัง ก่อนจะรัวคำถามชุดใหญ่ใส่นางทันที “ท่านจิ่วรับเจ้ามาเป็นศิษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขามีธุระสำคัญอะไรนักหนา เขาจะกลับมาเมื่อไหร่ แล้วเจ้ามั่นใจจริงๆ หรือว่าจะรักษาอาการของเจิ้งชูได้”

“ท่านเจี่ยจำเด็กหญิงที่ติดตามท่านจิ่วได้หรือไม่”

“เด็กหญิงงั้นหรือ” เจี่ยจวงชะงักไปครู่หนึ่ง “เจ้าหมายถึงซิงซิง?”

“ถูกต้อง ซิงซิงถูกลักพาตัวไปเมื่อวานนี้ ท่านจิ่วถึงได้ออกไปตามหา หากท่านเจี่ยต้องการช่วยเหลือจริงๆ ลองสั่งคนไปติดประกาศภาพวาดทั่วเมืองเพื่อเร่งตามหาตัวนาง หากเจอแล้ว ท่านจิ่วจะได้กลับมาและรักษาอาการของเจิ้งชูได้อย่างสบายใจ”

เจี่ยจวงได้ยินดังนั้นก็ตบโต๊ะอย่างแรง

“ใครมันกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้! ถึงกับบุกเข้ามาลักพาตัวคนจากจวนสกุลเจี่ยของข้า!”

“ท่านเคยไปเจรจากับสกุลเซียวแต่ถูกเซียวหรันทำร้ายกลับมา แล้วยังไม่เข้าใจอีกงั้นหรือ ในเมืองหลวงแห่งนี้เต็มไปด้วยพวกบ้าบิ่นทั้งนั้น!”

เซียวจิ่วเอ๋อร์ยิ้มบางๆ พลางเตือนว่า

“ความบาดหมางระหว่างสกุลเจี่ยกับสกุลเซียวไม่มีทางคลี่คลายได้แน่นอน อีกทั้งจูอวิ้นชิงก็ลงมือโหดเหี้ยมเสียขนาดนั้น เขาไม่ปิดบังความตั้งใจที่จะฆ่าท่านเลย บางทีคืนนี้เขาอาจจะบุกมาสังหารท่านก็ได้ ข้าว่าท่านเจี่ยควรจัดคนเพิ่มเพื่อปกป้องตัวเองก่อนจะดีกว่า”

พลังผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ดของจูอวิ้นชิงทำให้คนหวาดกลัวได้จริงๆ เมื่อเจี่ยจวงคิดถึงเรื่องนี้ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความกังวล

“ป้องกันไปก็เปล่าประโยชน์ คนในจวนข้าไม่มีใครที่สู้เขาได้เลย”

เซียวจิ่วเอ๋อร์เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ในเมื่อท่านไม่มีทางแก้ เช่นนั้นให้ข้าจัดการเองดีหรือไม่”

“เจ้างั้นหรือ” เจี่ยจวงมองนางแล้วถอนหายใจ “เจ้าจะจัดการยังไง”

“แม้ข้าจะไม่มีความสามารถมากพอที่จะปกป้องท่านให้ปลอดภัยโดยไร้รอยขีดข่วน แต่ข้าก็ยังมีวิธีช่วยท่านให้รอดพ้นจากอันตรายได้ ขอเพียงท่านเจี่ยสัญญาว่า ท่านจะคุ้มครองข้าให้ปลอดภัยในช่วงที่ข้ากำลังถอนพิษให้เจี่ยเจิ้งชู ข้าก็จะบอกวิธีแก่ท่าน รับรองว่าไม่ผิดคำพูดแน่นอน”

เจี่ยจวงที่ทำการค้ามาหลายปีมั่นใจว่าสายตาในการดูคนของตนนั้นแม่นยำเสมอ แต่ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มแก่ชราและมองคนผิดไป

เพราะเมื่อเขามองเซียวจิ่วเอ๋อร์กลับรู้สึกว่าสตรีผู้นี้ไม่ได้ไร้ความสามารถอย่างที่ใครต่อใครพูดกัน!

ท่าทางที่ดูสงบนิ่งและมั่นใจ ซึ่งแสดงออกมาโดยไม่รู้ตัวของนาง ทำให้คนที่อยู่ใกล้รู้สึกวางใจอย่างน่าประหลาดใจ

เจี่ยจวงมองเซียวจิ่วเอ๋อร์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เซียวจิ่วเอ๋อร์เลิกคิ้วถาม “ท่านหัวเราะอะไร”

“ไม่มีอะไร แค่คิดว่าคำกล่าวที่ว่าโฉมสะคราญล่มเมือง งามเลื่องลือไปทั่วหล้านำมาใช้กับแม่นางช่างเหมาะสมยิ่งนัก”

หากละไว้ซึ่งเรื่องอื่นทั้งปวง ใบหน้าของเซียวจิ่วเอ๋อร์นั้นงดงามถึงขั้นที่ยากจะหาใครเทียบได้จริงๆ

แม้แต่เจี่ยจวงผู้เป็นมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยล้นฟ้า เคยพานพบสตรีงามมามากมายตลอดชีวิต ก็ไม่เคยเห็นผู้ที่มีใบหน้างดงามไร้ที่ติเช่นนางมาก่อน