ลูกสาวเจ้าพ่อตระกูลซ้ง

        ​วันถัดมา ฟานจิ้งเข้าพบเจ้าพ่อหลินชานทันที

        “นี่นาย ทำแบบนี้ทำไมน่ะ” ฟานจิ้งโมโหที่หลินชานบอกปิ่นพลอยว่าเขาแอบไปหาหงลี่

        “ก็นายอยากปกปิดเรื่องปิ่นเพชรทำไมล่ะ เธอย้ายไปฮ่องกงแล้วก็ไม่ยอมบอกฉัน” เจ้าพ่อหลินชานกล่าว

        “ปิ่นเพชรเขาไม่อยากเจอนายทำไงได้ล่ะ” ฟานจิ้งกล่าว

        “เดี๋ยวรอบนี้ฉันไปติดต่อธุรกิจที่ฮ่องกงเอง นายทำงานแทนฉันอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน” เจ้าพ่อหลินชานสั่ง

        “งั้นก็ตามใจนายเถอะ” ฟานจิ้งกล่าว

        “ว่าแต่ปิ่นเพชรอยู่ที่ไหนน่ะ” เจ้าพ่อหลินชานถาม

        “นายเก่งซะขนาดนั้น หาเองสิเพื่อน ฉันไม่อยากผิดคำพูดกับปิ่นเพชร” ฟานจิ้งกล่าว

        “ก็ได้ ฉันไม่บังคับนายก็ได้ ฝากนายดูงานที่นี่แทนฉันก็แล้วกัน” เจ้าพ่อหลินชานสั่ง

        “รับทราบครับ เจ้าพ่อหลินชาน” ฟานจิ้งพูดกวนๆ

        **********************************************************

        ฟางจิ้งรีบติดต่อปิ่นเพชรทันที

        “อะไรนะ ฟางจิ้ง เจ้าพ่อหลินชานรู้แล้วว่าฉันอยู่ที่ฮ่องกง นายบอกเจ้าพ่อหรอ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “เปล่า เขาสงสัยว่าฉันชอบอาสาไปฮ่องกง มันก็เลยสงสัย และแกล้งฉัน โดยไปบอกพลอยว่า ฉันต้องแอบไปหาหงลี่แน่ๆ และพลอยดันหลงเชื่อ ฉันก็เกือบต้องหย่ากับพลอยเสียแล้ว เลยยอมบอกพลอยเรื่องของเธอไปน่ะ” ฟางจิ้งกล่าว

        “ช่างเถอะ ถึงเจอกัน ฉันก็ไม่สามารถมองหน้าเขาได้อีกอยู่ดี” ปิ่นเพชรกล่าว

        “รักษาตัวด้วยก็แล้วกัน ท่านซานกุ้ยเป็นห่วงเธอมากเลยรู้มั้ย” ฟานจิ้งกล่าว

        “อื้อ ขอบใจที่นายดูแลน้องและพ่อฉันเป็นอย่างดี ฉันดีใจที่มีน้องเขยที่ดีอย่างนาย เอาละแค่นี้นะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “Bye เพื่อน” ฟานจิ้งกล่าว

        **********************************************************

        เจ้าพ่อเดินทางไปฮ่องกง สถานที่แรกที่เขาไปก็คือบ้านแม่ของเขา หลินชานเดินเข้าไปกอดแม่ด้วยความคิดถึงแล้วสอบถามเรื่องปิ่นเพชรจากแม่ทันที

        “ปิ่นเพชรไม่เคยติดต่อแม่เลยลูก ที่แท้ลูน่าก็คือปิ่นเพชรนั่นเอง ถึงว่าแม่ถึงเอ็นดูลูน่ามากและรู้สึกคุ้นเคยกับลูน่าอย่างประหลาด” แม่ของหลินชานกล่าว

        “ผมผิดเองครับแม่ ผมเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าพ่อซานกุ้ยเป็นคนฆ่าพ่อ เลยแก้แค้นกับปิ่นเพชร แล้วตอนนี้ผมต้องสูญเสียเธอไป ตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอสักที” หลินชานกล่าว

        “สักวันพวกลูกก็คงได้พบกันอีก แม่เชื่ออย่างนั้นนะ” แม่ของหลินชานกล่าว

        “ครับแม่” หลินชานพูดเสียงเศร้าเพราะยังไม่รู้ร่องรอยของปิ่นเพชร

        **********************************************************

        สถานที่ที่สองที่เจ้าพ่อหลินชานไปก็คือตลาดสด เขาไปพบทีน่าและแซนดี้ที่นั่น

        “เอ่อ พวกเราไม่เคยเห็นลูน่าเลยค่ะ” ทีน่ากล่าว

        “ใช่ค่ะ ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา ลูน่าไม่เคยกลับมาเยี่ยมพวกเราอีกเลย” แซนดี้สมทบ

        “ไม่เป็นไรครับ พวกคุณขายของกันต่อเถอะ” หลินชานกล่าว

        หลินชานพอจะนึกออกแล้วว่า ในเมื่อปิ่นเพชรเป็นหมอ ยังไงเธอก็คงไม่ทิ้งอาชีพของเธออย่างแน่นอน เลยบอกลูกน้องไปสืบหาตัวปิ่นเพชรตามโรงพยาบาลในฮ่องกง

        **********************************************************

        วันถัดมา ลูกค้าของหลินชาน นัดติดต่อธุรกิจที่สวนสนุกแห่งหนึ่งในฮ่องกง ซึ่งมันแปลกมาก แต่เพราะลูกค้าของหลินชานมีลูกสาวฝาแฝด เขาอยากพาลูกไปเที่ยวสวนสนุก โดยจะให้ภรรยาเขาคอยดูแลลูก ส่วนตัวเขาก็นั่งที่ร้านอาหารเพื่อคุยธุรกิจกับหลินชาน

        “ผมยินดีรับข้อเสนอของเจ้าพ่อครับ ผมรับซื้อไวน์จากคุณ” ลูกค้ากล่าว

        “ขอบคุณมากที่คุณยอมรับซื้อนะครับ” หลินชานกล่าว

        “ผมไว้ใจคุณ คุณหลินชาน พวกเรามาเซนสัญญาซื้อขายกันเถอะครับ” ลูกค้ากล่าว

        หลินชานเลยเซนสัญญา พร้อมกับให้ลูกค้าเซน

        ลูกค้าคนนั้นขอตัวไปเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกกับลูกสาวก่อน

        หลินชานนึกชื่นชมที่ลูกค้าคนนี้เป็นคนรักครอบครัว แต่สักพักก็มีผู้ชายคนหนึ่งอุ้มเด็กผู้ชายวัยสี่ขวบเดินมาหาเขา

        “เอ้า ลูกชายคุณใช่มั้ยครับ หน้าตาเด็กพิมพ์เดียวกันกับคุณเลย อย่างกับสำเนาถูกต้องอะไรอย่างนั้น” ผู้ชายคนนั้นเข้าใจผิดคิดว่าเด็กเป็นลูกของหลินชาน

        “เอ่อ เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกชายผมครับ และผมคงต้องรีบไปแล้ว ผมติดธุระครับ” หลินชานกล่าว

        “อ้อ งั้นหรอครับ ผมคงต้องพาเด็กไปแจ้งฝ่ายประชาสัมพันธ์ก่อน ผมขอตัวนะครับ” ผู้ชายที่อุ้มเด็กกล่าว

        ผู้ชายคนนั้นอุ้มเด็กน้อยออกไปจากร้านอาหารทันที แล้วเดินไปฝ่ายประชาสัมพันธ์ หลินชานกำลังจะออกไปจากร้าน แต่เขาเห็นปิ่นเพชรวิ่งไปหาผู้ชายคนนั้น

        “คุณคะ นี่ลูกชายฉันค่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “หรอครับ ในที่สุดก็เจอแม่เด็กสักที” ผู้ชายคนนั้นดีใจแทนเด็ก

        ผู้ชายคนนั้นส่งตัวเด็กชายให้ปิ่นเพชรอุ้ม

        “ขอบคุณคุณมากนะคะ นึกว่าจะไม่เจอลูกเสียแล้ว” ปิ่นเพชรกล่าว

        “เด็กช่วงนี้เป็นวัยกำลังซน ต้องดูแลให้ดีนะครับ” ผู้ชายคนนั้นกล่าว

        “ต่อไปฉันจะระวังนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        ปิ่นเพชรหอมแก้มลูกชาย “ทำไมดื้ออย่างนี้ฮะลูก เผลอแป๊ปเดียว วิ่งหนีแม่เสียแล้ว แม่ไม่พาไปเล่นสวนสนุกแล้วนะ”

        “ไป ไป เล่นเครื่องเล่นฮะแม่ ผมไม่หนีแล้วฮะ” เด็กชายนามว่า พันชงกล่าว

        ปิ่นเพชรอุ้มเด็กชายที่มีหน้าเหมือนหลินชานอย่างกับพิมพ์เดียวกัน ผ่านหน้าหลินชานไป ในที่สุดเขาก็ได้เจอเธอ และนี่ก็คงเป็นลูกชายของเขาแน่ๆ

        แต่หลินชานยังไม่กล้าไปเจอปิ่นเพชรตอนนี้ ได้แต่สั่งลูกน้องคอยติดตามและสืบว่าเธอทำอะไร อยู่ที่ไหน อาศัยอยู่กับใคร

        หลินชานแอบติดตาม เห็นปิ่นเพชรพาลูกชายไปเล่นรถไฟบ้าง ม้าหมุนบ้าง ชิงช้าสวรรค์ พอเหนื่อยก็พาเด็กน้อยไปทานไอศกรีม

        หลินชานอยากเข้าไปกอดเธอและลูกชายมากๆ แต่ก็รู้แก่ใจดีว่าเธอไม่ยอมให้อภัยให้เขาอย่างแน่นอน