วาดเธอด้วยรักที่ฝังลึกเมื่อวันวาน

ณ ลานกิจกรรมคณะวิศวะ

“กูอยู่หน้าลานกิจกรรมแล้ว”

“เอ่อ รอกูแป็บ”

“มึงรีบมาเลยนะ กูไม่ชอบบรรยากาศคณะมึง”

“เอ่อ ก็รีบอยู่เนี๊ยะ มึงจะบ่นทำไมว่ะ”

ปิ๊บ (เสียงวางสาย)

......................

หมับ

“เฮ้ย!!!” หมัดลอยทันที

“ไอ้ เหี้ย จีน มึงจะชกกูเลยเหรอ”

“ก็มึงเล่นเหี้ยอะไร ดีนะกูยั้งไว้ทัน”

“เอ่อๆ กูขอโทษ”

“มึงก็แบบนี้ตลอดไอ้ฮาร์ต เอ้านี่ของที่แม่มึงฝากมาให้”

“เอ่อ ขอบใจเว้ยไอ้เพื่อนรัก” ดึงเข้าไปกอดไว้แน่น

“ไอ้ ฮาร์ตมึงปล่อยกูได้แล้ว กูอายคน”

“แหมทำอย่างกับไม่เคยนะเรา แก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันยังเคยมาล่ะ”

“เฮ้อ กู๳ี้เ๠ี๾๽คุยกับมึงละ”

“อ้าว มึงจะไม่อยู่รอกูเหรอ”  ทำเป็๞หน้าหงอย

“ไม่อ่ะ กลับห้องไปนอนดีกว่า”

“ไรว่ะ อยู่รอเพื่อนรักหน่อยก็ไม่ได้” ฮาร์ตทำหน้างอ

“มึงเลิกเล่นได้แล้วไอ้ฮาร์ต กูไปละ”

“ฮ่าๆ เอ่อ ๆ กลับดีๆ ละ จีนที่รัก” เสียงหัวเราะดังตามหลังมา

(ไอ้บ้าฮาร์ต เมื่อไหร่มันจะโตสักที เล่นเป็๲เด็กๆ อยู่ได้ เฮ้อ) จีนได้แต่ปลงกับเพื่อนรักคนนี้

......................................................................

“เฮ้ย ไอ้ฮาร์ต หนุ่มหน้าหวานที่ไหนมาหามึงว่ะ” รุ่นพี่หนึ่งในกลุ่มที่ยื่นอยู่พูดขึ้น

“เพื่อนสนิทผมเองครับพี่”

“สนิทขนาดไหนว่ะ” เสียงล้อเลียนสนุกสนาน

“๻ั้๫แ๻่เกิดแล้วพี่ บ้านผมกับบ้านมันอยู่ติดกัน” ฮาร์ตบอกพวกรุ่นพี่ไป

แต่กลับมีอยู่คนหนึ่งที่ยืนนิ่ง สายตามองไปทางที่เพิ่งเดินออกไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าสายตาคู่นั้นกำลังคิดอะไรอยู่

“ไอ้รอนด์มึงมองไรว่ะ” ปืนเพื่อนของเขาทักขึ้น

“เปล่า แค่คิดอะไรเพลินๆ นะ”

“กูเห็นมึงทำหน้าเครียดกูนึกว่ามึงเป็๞ไร”

“เปล่า เอ่อ ไอ้ฮาร์ต เพื่อนมึงตะกี้ เรียนอยู่คณะไร”

“ไอ้จีนหรือพี่ มันเรียนศิลปะนะพี่ พี่รอนด์มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“เปล่า แค่ถามเฉยๆ”  

“ทำไมมึงทำตัวแปลกๆ ว่ะไอ้รอนด์”

“พวกมึงมากกว่าที่แปลก ไปซ้อมได้แล้ว” หลังจากสิ้นคำพูดรอนด์ทุกคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง

รอนด์

(จะใช่คนเดียวกันหรือเปล่าว่ะ ทำไมมันรู้สึกคุ้นเคยจัง หรือจะจำผิด คาใจว่ะ)

..............