เครื่องบินแล่นลงจอดที่สนามบินนานาชาติภูเก็ตสายน้ำที่นอนหลับั้แ่เครื่องบินยังไม่ทันได้บินจนเครื่องบินลงจอดเธอก็ยังไม่ตื่น
“ขี้เซาจริง ๆเลยเมียฉัน บอกแล้วว่าอย่าทำงานเยอะก็ไม่เชื่อ”
“บ่นอะไร”
“ตื่นแล้วเหรอที่รัก”
“ไม่ตื่นจะได้ยินเสียคนแอบบ่นเหรอลงกันเถอะ”วายุจูงมือสายน้ำลงจากเครื่องบินวายุเดินไปเอากระเป๋าที่โหลดลงจากเครื่อง ส่วนสายน้ำยืนรออยู่ไม่ไกลกันนัก
“ไปกันเถอะที่รักรถโรงแรมมาหรือยัง”
“มาแล้วค่ะเมื่อกี้ทางโรงแรมโทรมาบอกแล้ว”สายน้ำและวายุเดินออกไปขึ้นรถโรงแรมที่มารอพวกเธออยู่สายน้ำจองโรงแรมแบบรีสอร์ทริมทะเล ที่ออกแบบสำหรับคู่รักฮันนิมูนโดยเฉพาะเมื่อไปถึงโรงแรมทั้งสองคนเข้าไปเช็คอินกับพนักงานก่อนที่จะมีคนพาพวกเขาไปยังห้องพักซึ่งห้องพักนั้นเป็ห้องขนาดใหญ่วายุเดินไปวางของที่เตียงส่วนสายน้ำเปิดประตูออกไปที่ระเบียงที่มีสระว่ายน้ำและเห็นวิวทะเลภูเก็ตสวยงามและเป็ส่วนตัวมาก
“ที่รักคุณไปรู้จักโรงแรมแบบนี้มาจากไหนเหรอหรือคุณเคยมา”วายุเดินออกมาโอบจากด้านหลัง
“นี่จะหาเื่น้ำเหรอ”สายน้ำหันมาจะเอาเื่
“เปล่าครับพี่แค่ถามดู”
“น้ำก็หาจากในเน็ตดูรีวิวตั้งเยอะ กว่าจะได้ที่นี่มา”
“งั้นต้องให้รางวัลหน่อยแล้วละ”วายุจูบประกบปากของสายน้ำอย่างดูดดื่มสายน้ำเองก็เอามือคล้องคอเขาและจูบตอบเขาไม่แพ้กันวายุยกสายน้ำอุ้มขึ้นทั้งที่ตัวเธอและเขายังจูบกันอยู่เดินกลับเข้าไปในห้องวายุวางสายน้ำลงบนเตียง ทั้งสองจ้องตากันอย่างไม่ยอมกันวายุถอดเสื้อตัวเองออกก่อนเข้าจู่โจมตะคลุบสายน้ำที่นั่งเพื่อรอเขาเข้ามาแต่ไม่ทันที่วายุจะทำอะไรได้มากกว่าการจูบและซอกไซร้ไปตามใบหน้าและลำคอก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ใครช่างมาขัดจังหวะจริงๆ”วายุพูดอย่างหัวเสียแต่สายน้ำหัวเราะเขา เพราะสีหน้าเขาตอนนี้แดงไปหมดแล้ว
“คุณลูกค้าครบคุณลูกค้าจะรับอาหารมาทานที่ห้องหรือว่าออกไปทานที่ห้องอาหารครับ”พนักงานโรงแรมที่เคาะเรียกแต่ไม่มีใครตอบเลยะโเข้ามาสายน้ำผละวายุออกไป และจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้ดีก่อนเปิดประตู
“เดี๋ยวเราลงไปทานเองค่ะ”
“ครับผมจะบอกว่าคืนนี้ที่ชายหาดมีการแสดงพลุด้วยนะครับอยากให้คุณทั้งสองได้เห็น”
“ขอบคุณมากค่ะ”สายน้ำปิดประตู
“ลุกขึ้นไปหาอะไรทานกันดีกว่านี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว”สายน้ำบอกแต่วายุที่นอนคว่ำหน้าหลับตานิ่งเพราะกำลังพยายามสงบอารมณ์ตัวเองอยู่อย่างน่าสงสาร
“ลุกขึ้นเถอะนะคะกินข้าวเสร็จ ดูพลุเสร็จ เราค่อยมาต่อกันก็ได้นิ”สายน้ำพูดอย่างอาย ๆส่วนวายุที่ได้ยินอย่างนั้นก็ดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงไปหยิบเสื้อมาใส่แต่สายน้ำเหลือบไปเห็นน้องชายขอว่ายุที่กำลังชี้หน้าเธออยู่ เธอจึงใจ้องมองตาโตจนวายุก้มไปเห็น
“งั้นพี่ขอเวลา10 นาทีนะครับ ไปจัดการให้เ้าัสงบก่อน”แล้ววายุก็เดินเข้าไปในห้องน้ำระหว่างที่กำลังจัดการให้น้อยชายเขาสงบ ก็มีเสียงไม่พึงประสงค์ดังออกจากห้องน้ำจนสายน้ำใหน้าแดงรีบหยิบรีโหมดออกมาเปิดโทรทัศน์ให้เสียงดังกลบเสียงในห้องน้ำ
“ที่รักไปกันเถอะ”วายุเดินออกมาจากห้องน้ำทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่เขาแกล้งทำเสียงดังให้สายน้ำได้ยินสายน้ำที่ยังหน้าแดงอยู่ก็ลุกขึ้นเดินนำออกจากห้องไป พวกเขาไปทานอาหารที่ทางโรงแรมจัดเตรียมไว้ให้วายุสั่งไวน์มาหนึ่งขวดเพื่อจะมาจิบตอนที่รอดูพลุที่ชายหาด
“ดื่มหน่อยสิที่รัก”
“ไม่ดีกว่าค่ะน้ำแพ้แอลกอฮอล์ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้ามาดูพระอาทิตย์ขึ้นอีก”
“ไม่เป็ไรน่าอยู่กับพี่ พี่ดูแลที่รักเอง”วายุส่งแก้วไวน์ให้สายน้ำ เธอจึงยกขึ้นจิบทีละนิดจนเวลาผ่านไปการแสดงพลุได้จบลง สายน้ำที่นั่งยิ้มกับภาพตรงหน้ายังยิ้มไม่หยุดจนวายุที่นั่งมองอดยิ้มตามเธอไม่ได้
“ชอบบรรยากาศแบบนี้เหรอ”
“ชอบค่ะปกติไม่ได้มาเที่ยวแบบนี้เลย เพราะเวลาส่วนใหญ่จะอยู่ที่โรงพยาบาลกับคนไข้”
“งั้นวันหลังเดี๋ยวพี่พาไปเที่ยวอีกแต่ไม่ใช่ในไทยนะ”
“พี่วายุจะพาสายน้ำไปไหนเหรอค่ะ”
“ยังไม่รู้เลยแต่ว่าอีกเดี๋ยวพี่จะพาที่รักไปขึ้น์”พูดจบวายุก็ลุกขึ้นประคองสายน้ำกลับไปที่ห้องเมื่อประตูห้องปิดลงทั้งสองคนก็จูบกันอย่างดูดดื่มแบบใครไม่ยอมใครหลังจากที่ตอนเย็นโดนขัดจังหวะคืนนี้วายุกะว่าจะไม่ยอมให้สายน้ำได้นอนทั้งสองเริ่มบรรเลงเพลงรักจากโซฟา ไปที่เตียง ออกไปที่ระเบียงและก็ในห้องน้ำจนสายน้ำสลบคาอกเขาวายุที่พอใจกับศึกครั้งนี้ก็อุ้มสายน้ำที่เขาล้างตัวให้เธอแล้วพามานอนบนเตียงห่มผ้าให้เธอและเขาก็กอดเธอแน่นจนถึงเช้าแสงที่เล็ดลอดจากผ้าม่านเข้ามาในห้องทำให้สายน้ำรู้สึกตัวเธอดีดตัวลุกขึ้นเพราะว่านี้สายแล้ว เธออดดูพระอาทิตย์ขึ้นแล้วเธอเลยควานหามือถือเพื่อดูนาฬิกา ปรากฏว่าเป็เวลา 8 โมงเช้า
“ที่รักตื่นแล้วเหรอทำไมตื่นเช้าจัง”
“พี่วายุน้ำอดดูพระอาทิตย์ขึ้นเลย”
“งั้นเหรอทำไงดีละในเมื่ออดดูพระอาทิตย์แล้วงั้นเราก็มาดูอย่างอื่นกันดีกว่า แล้ววายุก็จับสายน้ำกดลงกับเตียงและทั้งสองก็เริ่มบรรเลงเพลงรักกันต่อวายุคิดในใจว่าทริปครั้งนี้พ่อกับแม่เขาต้องได้อุ้มหลานแน่ ๆ
#ฝากติดตามไรท์ด้วยน่าาาา
197
