(4)
เพราะคำว่าบุญคุณ
แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาผ่านทางกระจกหน้าต่าง ตกกระทบบนร่างกำยำที่นอนอยู่บนเตียงในสภาพเปลือยท่อนบนมีผ้าห่มผืนหนาปกปิดส่วนล่างเอาไว้อย่างิ่เหม่ เปลือกตาขยับแล้วเปิดขึ้นช้า ๆก่อนจะกะพริบถี่สองสามครั้ง เพื่อปรับสภาพสายตา มือหนาเลื่อนขึ้นมาจับที่ศีรษะเพราะยังรู้สึกปวดหน่วง ๆ จากอาการเมาค้าง
“โอย ทำไมมันปวดอย่างนี้เนี่ย”
ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นจากเตียงก็มีใครบางคนเปิดประตูห้องเข้ามา ชายหนุ่มรีบหันขวับไปมองก็พบว่าเป็เขียนฟ้านั่นเองถือถาดเครื่องดื่มอะไรบางอย่างเข้ามาด้วย
“ตื่นแล้วเหรอครับ ผมเอาน้ำขิงร้อน ๆมาให้ ดื่มแล้วคุณจะได้รู้สึกดีขึ้น” เ้าตัวว่าพลางเดินไปวางถาดไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง
ธงรบรีบลุกขึ้นนั่งด้วยอาการงัวเงียมองไปที่ส่วนล่างก็พบว่าตอนนี้มีเพียงผ้าห่มปกปิดเอาไว้ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว เห็นอีกฝ่ายยืนอยู่ตรงหน้าก็รู้สึกอายเล็กน้อยจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดให้มิดชิด
“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน”คนพูดกล่าวแต่ไม่ยอมมองหน้า
“เมื่อคืนคุณเมามากคนขับรถเลยพามาส่งที่บ้านครับ” เขียนฟ้ากล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่แสดงพิรุธให้เห็นเลยสักนิดเดียว
ธงรบพยายามนึกถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เขาฝันว่าได้ร่วมรักกับดาววดีอย่างสุดเหวี่ยงในห้องนอนตนเองแต่แปลกใจว่าทำไมในฝันมันเหมือนจริงมาก แถมตอนนี้ตนเองยังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าอีก
“ฉันมาคนเดียวใช่ไหม” เขาถามอย่างไม่เต็มเสียงนัก
“ใช่ครับ”
“แล้ว...ใครเป็คนถอดเสื้อผ้าให้ฉัน”
“เอ่อ...ผมให้คนขับรถมาช่วยถอดให้ครับคุณไม่ต้องห่วงว่าผมจะแตะเนื้อต้องตัวคุณหรอก ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวเข้าครัวก่อนนะครับแล้วก็อย่าลืมดื่มน้ำขิงด้วยล่ะจะได้รู้สึกดีขึ้น” เขียนฟ้ากล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วหมุนตัวจะเดินออกไป
“เดี๋ยว!”
ร่างเล็กชะงักฝีเท้าแต่ยังไม่หันกลับไปมองกลัวว่าเขาจะนึกเอะใจเื่เมื่อคืนนี้หากเป็เช่นนั้นก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว
“มะ...มีอะไรครับ” คนพูดหันกลับมามองหน้า
“เื่เมื่อวานตอนเที่ยงเอ่อ...ขอโทษแทนดาวด้วยนะ เลขาฉันไม่รู้ว่านายเป็ใครเลยแสดงกิริยาอย่างนั้นออกไป”ธงรบไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมจะต้องขอโทษ เหตุผลตื้น ๆแค่นี้เด็กอนุบาลยังไม่เชื่อเลย แต่เขาไม่รู้ว่าจะเอาเหตุผลไหนมาอ้าง
“ไม่เป็ไรครับ ผมผิดเองที่ไปโดยไม่ได้บอกคุณล่วงหน้าเอาเป็ว่าผมจะไม่ไปที่นั่นให้คุณเห็นหน้าอีกละกัน ไม่ต้องห่วง” ยิ้มอย่างเข้าใจแต่น้ำเสียงมีความน้อยใจเจืออยู่ หลังจากนั้นก็เดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ธงรบนอนแผ่หลาคิดกังวลเื่เมื่อคืนนี้ต่อไปยังคงไม่แน่ใจว่าความจริงมันคืออะไรกันแน่แต่รู้สึกได้ว่าร่างกายมันเหมือนผ่านการมีเพศสัมพันธ์มา เหมือนทุกครั้งที่เคยเมาแล้วพาเด็กเข้าโรงแรมไม่ผิดเพี้ยนเลยสักนิด
อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วธงรบก็เดินลงมาจากห้องตรงไปยังโต๊ะอาหารเพื่อรับประทานมื้อเช้าพบว่ามีกับข้าววางเตรียมไว้รออยู่ก่อนแล้ว แต่ไม่ยักจะเห็นใครอยู่บริเวณนั้น
“ไปไหนกันหมดนะ”เ้าตัวไม่รีรอรีบนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตัว กลิ่นอาหารหอมโชยเตะจมูกทำให้ท้องร้องขึ้นมาทันที กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบโถข้าวก็ได้ยินเสียงห้ามไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวผมตักให้ครับ” เขียนฟ้าเดินถือถาดน้ำซุปร้อนๆ ตรงมา วางไว้ข้างจานข้าวสามี แล้วหยิบโถข้าวขึ้นมาตักใส่จานให้ ธงรบได้แต่นั่งนิ่งรอให้อีกฝ่ายทำมันจนเสร็จ
“แล้วจะไปไหนล่ะ”เขาถามเมื่อเห็นจะเดินออกไป
“ผมจะเข้าไปทานในครัวครับ”
“ทำไมต้องเข้าไปทานในครัว”เขาถามเสียงดุ สายตาคมมองอย่างคาดโทษ
“ก็ผม...กลัวว่าคุณจะทานข้าวไม่อร่อยน่ะสิครับ”
“นั่งลง ทานที่นี่ล่ะ ทำอย่างกับฉันเป็ั์เป็มารไปได้อีกอย่างถ้านายทำอย่างนี้คนอื่น ๆ ก็มองฉันไม่ดีน่ะสิ”
“ครับ”
ตอบรับสั้น ๆ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามก้มหน้าทานข้าวต่อไป ไม่มีเสียงบทสนทนา คนทั้งสองไม่แม้แต่จะมองหน้ากันทำให้เกิดความรู้สึกอึดอัด โดยเฉพาะเขียนฟ้าที่อยากจะลุกขึ้นก่อนแต่ก็อดทนรักษามารยาทอย่างถึงที่สุด
“แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ไปไหนทำไมไม่เห็นลงมาทานข้าว”
“ไปต่างจังหวัดั้แ่เมื่อวานแล้วครับผมนึกว่าท่านบอกกับคุณแล้วเสียอีก”
“ทำไมต้องบอกฉันด้วยล่ะ ก็ฉันไม่ใช่ลูกรักของท่านเหมือนนายนี่”เขาเอ่ยกระแทกแดกดัน จ้องมองด้วยแววตาที่ไม่ค่อยเป็มิตร เห็นอย่างนั้นเขียนฟ้าก็รีบหลบตาทันที
“ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนรักคนอื่นมากกว่าลูกตัวเองหรอกนะครับ”
“ก็พ่อกับแม่ฉันไงล่ะไม่งั้นคงไม่บังคับให้แต่งงานกับนายหรอกจริงไหม ฉันถามจริง ๆ ทำไมนายถึงยอมแต่งงานกับฉันทั้งที่เราไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน”
“เหตุผลเดียวที่ผมแต่งงานกับคุณก็คือ...ผมรักพ่อกับแม่ผมไม่อยากให้ท่านเครียดกับปัญหาหนี้สิน พอมีทางออกที่จะสามารถช่วยท่านได้ ผมก็ไม่ลังเลใจที่จะทำมัน”เขียนฟ้าตอบอย่างฉะฉาน
“โดยไม่สนใจเลยว่าตัวเองจะเป็ยังไงงั้นเหรอ”
“ใช่ครับ เพราะถ้าไม่มีท่านทั้งสองผมก็ไม่ได้เกิดมาเป็คนอย่างนี้ฉะนั้นไม่ว่าคุณจะทำร้ายจิตใจผมมากแค่ไหน แต่ขอให้รู้ไว้ว่าผมจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด”
“กะจะดูดเงินจากครอบครัวฉันจนกว่าจะพอใจสินะถึงจะยอมไปจากที่นี่”
“ผมไม่เคยคิดจะทำอย่างนั้นถ้าคุณคิดแล้วมันจะทำให้คุณสบายใจก็เชิญเลยครับ”ตอนแรกว่าจะรอให้เขาทานอิ่มก่อนแล้วค่อยเก็บโต๊ะ แต่ตอนนี้ยอมเสียมารยาทดีกว่าต้องมาทนนั่งฟังเขาดูถูก
“จะไปไหน!”
“ผมอิ่มแล้ว ขอตัวนะครับ”ว่าแล้วก็เดินออกไปจากโต๊ะ เป็ครั้งแรกที่เขียนฟ้าดื้อกับเขาไม่ทำตัวเป็ภรรยาที่อยู่ในโอวาท เห็นอย่างนั้นธงรบก็โกรธยกใหญ่ที่ไม่สามารถควบคุมอีกฝ่ายได้วางช้อนส้อม ดื่มน้ำกลั้วคอ แล้วลุกขึ้นเดินตามไป
เขียนฟ้าเดินตรงขึ้นมายังห้องนอนตั้งใจจะมาสงบสติอารมณ์เงียบ ๆ เพียงลำพังกำลังจะปิดประตูห้องทว่ามีมือหนามาดันไว้เสียก่อน เ้าตัวมองหน้าเขาก็พบกับแววตาที่เกรี้ยวกราด
“ผมขออยู่คนเดียวสักพัก”
“ไม่! นี่มันห้องนอนฉัน”
“ถ้าอย่างนั้นผมจะไปที่อื่นคุณเข้าไปเถอะ” ยอมปล่อยให้เขาเข้ามาแล้วจะออกไป แต่ธงรบกลับผลักร่างจนแผ่นหลังชิดกับผนังห้องกักขังไว้ด้วยวงแขนแกร่ง
“ฉันไม่ให้ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าจะได้กำราบนายให้รู้ว่าอย่ามาอวดดีกับฉัน”
“ผมไปอวดดีกับคุณตอนไหนมิทราบครับ”แม้จะรู้สึกกลัวแต่พยายามจ้องหน้าสู้กับความร้ายกาจให้ได้
“ก็เดินหนีฉันมายังไงล่ะ” ธงรบจ้องตาอย่างไม่ลดละก่อนจะรู้สึกเหมือนถูกใบหน้าหวานสะกดให้โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้
“คะ...คุณจะทำอะไรปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ ไหนบอกว่าจะไม่แตะเนื้อต้องตัวผมยังไงล่ะ" เขียนฟ้าพยายามดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง
“ใช่! ฉันเคยพูด แต่ตอนนี้ต้องสั่งสอนนายให้รู้ว่าถ้าเก่งกับฉันจะต้องเจออะไรบ้าง”ว่าแล้วก็ตรึงไหล่บางไว้อย่างแ่า โน้มใบหน้าเข้าไปประกบจูบ เ้าตัวกำมือทุกแผงอกกำยำระรัวแต่ธงรบยังคงบดเบียดริมฝีปากบางอย่างไร้ความปรานีตักตวงลมหายใจจนแทบจะทรุดลงตรงนั้น
“อื้อ...”
ขณะกำลังสุขสมกับริมฝีปากของร่างเล็กนั้นธงรบก็ได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย ทำให้ภาพเมื่อคืนฉายแวบเข้ามาในหัวชายหนุ่มจึงผละใบหน้าออกมาอย่างช้า ๆ
“กลิ่นน้ำหอมนี้...เมื่อคืน” ธงรบเปรยออกมาเบาๆ
เขียนฟ้าเบิกตาโพลงด้วยความใเมื่อเขาเอ่ยถึงเื่เมื่อคืน ใช้่จังหวะที่ธงรบกำลังอยู่ในห้วงแห่งความคิดผลักแผงอกให้ออกห่าง กำลังจะวิ่งออกไปจากห้อง แต่ก็ไม่วายโดนรั้งแขนเอาไว้จนได้
“ห้ามไปไหนทั้งนั้น”
“ปล่อยผม!”
“ไม่ปล่อย จนกว่าฉันจะได้รู้ความจริงจากปากนายว่าเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นฉันจำน้ำหอมกลิ่นนี้ได้”
“มะ...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นน้ำหอมกลิ่นนี้ใคร ๆ ก็ใช้กันทั้งนั้นล่ะ” เขากล่าวโดยไม่ยอมสบตาอีกเช่นเคย
“แต่คนในบ้านนี้มีแค่นายคนเดียวเท่านั้น”ธงรบยังไม่ยอมเชื่อ กลัวว่าอาการเมาเมื่อคืนจะทำให้เขาเผลอทำอะไรลงไป
“แล้วคุณคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอครับถึงได้คาดคั้นเอาความจริงจากผมอย่างนี้”
“ฉัน...ฉันคิดว่า...” ธงรบเองก็ไม่กล้าจะพูดไป
“คุณไม่แน่ใจแล้วจะมาถามผมเพื่ออะไรรู้ไหมว่าการที่คุณบอกว่าจะไม่แตะเนื้อต้องตัวผม มันทำให้ผมรู้สึกดีมากแค่ไหน ไม่ใช่แค่คุณที่รังเกียจผมแต่ผมเองก็รังเกียจคุณเช่นกัน แต่ไม่ต้องห่วงนะครับเพราะถึงยังไงผมก็จะทำหน้าที่ภรรยาดีที่ต่อไปจนกว่าคุณจะเกลี้ยกล่อมให้คุณแม่ยอมให้เราเลิกกันได้ เมื่อนั้นผมก็จะยอมไปจากบ้านหลังนี้ครับ”
เขียนฟ้าไม่เคยคิดเลยว่าจะกล้าต่อปากต่อคำอย่างนี้รู้สึกดีเหลือเกินที่ได้พูดความรู้สึกภายในใจให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเขาเองก็มีความรู้สึกเช่นกัน
หลังจากเขียนฟ้าออกไปจากห้องแล้วธงรบก็ยืนนิ่งไม่คาดคิดว่าสิ่งที่วางแผนไว้มันจะเข้าทางเขียนฟ้า ในเมื่อแผนที่วางไว้ไม่สำเร็จ เขาก็จะปรับกลยุทธ์ใหม่เปลี่ยนเป็พยายามหาเศษหาเลยและใช้ความรุนแรง ทำให้เขียนฟ้าเข็ดขยาดกับการต้องมีสามีอย่างนี้
“ต่อไปนี้นายไม่รอดมือฉันแน่เขียนฟ้าในเมื่อเื่เมื่อคืนมันยังไม่ชัดเจน คืนนี้ฉันจะทำให้มันชัดเจนเอง หึ ๆ”ชายหนุ่มแสยะยิ้มอย่างพอใจ เมื่อคิดว่าคืนนี้อีกฝ่ายจะต้องโดนเขาจัดการอย่างไรบ้าง
ตกเย็นของวันนั้นหลังจากอาบน้ำอาบท่าแล้วเขียนฟ้าก็เดินออกมาที่สวนหย่อมหน้าบ้าน เพื่อรับลมเย็น ๆในค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวง และอีกอย่างคือไม่อยากเจอหน้าเขาคนนั้น หากกิ่งดาวไม่ไปต่างจังหวัดอย่างน้อยเขาก็พอมีเพื่อนคุยอยู่บ้าง
ยืนกอดอกจ้องมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนได้สักพัก เขาก็เห็นผู้เป็พ่อกับแม่ยิ้มให้อยู่บนนั้นจู่ ๆ น้ำตาก็ไหลลงมาเป็ทาง คิดถึง อยากจะกอด เพื่อเติมพลังงานชีวิตให้มีแรงต่อสู้กับสิ่งที่เผชิญอยู่ในตอนนี้
“ผมคิดถึงพ่อกับแม่เหลือเกินหากมีโอกาสผมจะรีบกลับไปหานะครับ” ว่าแล้วก็ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มขาว
หมับ!
“ใคร! ปล่อยนะ” จู่ ๆ ก็มีคนมากอดจากด้านหลังพยายามแกะมือออกแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงได้ ทำได้เพียงพยายามออกแรงดิ้นเท่านั้น
“อยู่นิ่ง ๆ ไม่งั้นฉันจับนายทำเมียตรงนี้แน่”
“คุณรบ!” ตอนแรกคิดว่าเป็พวกโจรย่องเข้าบ้าน แต่ที่ไหนได้กลับเป็สามีตนเองซะอย่างนั้น
“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ผมอึดอัด”
“แต่ฉันรู้สึกสะใจ”
“คุณทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไรในเมื่อคุณเป็คนบอกเองว่าจะไม่แตะเนื้อต้องตัวผม ผมเป็ผู้ชายนะรังเกียจไม่ใช่เหรอ”
“ฉันเปลี่ยนใจั้แ่ที่นายบอกว่านายเองก็เกลียดฉันเหมือนกันนายบอกว่ารู้สึกดีที่ฉันจะไม่มายุ่งกับนาย นับจากนี้ฉันจะทำอย่างที่ผัวเมียเขาทำกัน...ทุกอย่าง”
เขียนฟ้าหน้าถอดสีเมื่อเขากลับลำเอาซะดื้อๆ อย่างนี้แล้วจะต้านทานผู้ชายอย่างธงรบไปได้นานแค่ไหนเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงทำให้เขารู้สึกกลัว ไม่อยากให้ธงรบทำอย่างนั้นอีกแล้ว
“ไม่! ผมไม่ยอมให้คุณทำอย่างนั้นแน่”
“ตัวแค่นี้คิดว่าจะห้ามฉันได้เหรอ หึๆ” ธงรบรู้สึกสนุกที่ได้แกล้ง ยิ่งอีกฝ่ายดิ้นแรงเท่าไหร่ก็ยิ่งกอดรัดแน่นยิ่งขึ้น
“ถ้าไม่ปล่อยผมจะร้องให้คนใช้ในบ้านรู้ว่าคุณนิสัยแย่มากแค่ไหน”
“เอาเลย! ร้องดัง ๆเพราะถึงยังไงก็ไม่มีใครกล้ามายุ่งเื่ของเราอยู่แล้ว นายว่าจริงไหม”ชายหนุ่มแสดงสีหน้าเ้าเล่ห์ แถมยังยิ้มมุมปากอย่างน่าหมั่นไส้ เขียนฟ้าทำได้เพียงมองค้อนเท่านั้น
“ถ้าอย่างนั้นผมต้องขอโทษคุณด้วยนะครับ”ทางเดียวที่จะทำให้รอดพ้นจากเนื้อมมือเขาได้ คือต้องทำลายกล่องดวงใจเท่านั้นไวเท่าความคิดมือเรียววาดลงไปตรงหว่างขา กลั้นใจบีบไปที่พวง์ของธงรบเข้าอย่างจัง
“โอ๊ย!! ไอ้บ้าเอ๊ยปล่อยเดี๋ยวนี้เลย” ธงรบส่งเสียงร้องราวกับเ็ปเหลือคณารีบคลายอ้อมแขนมากุมที่เป้ากางเกง นั่งทรุดตัวลงบนพื้นอย่างสิ้นท่า
“ผะ...ผมขอโทษ คุณเป็อะไรมากไหม” เขียนฟ้ายกมือไหว้ปรกๆ ด้วยความกลัวว่าเขาจะเป็อะไรมาก
“เจ็บสิถามได้ ฉันไม่นึกว่านายมันจะร้ายกาจได้ขนาดนี้คอยดูเถอะฉันจะจัดการซะให้เข็ด” คนพูดยังคงทำหน้าเหยเก
“ก็คุณคิดจะลวนลามผมก่อน ผมจึงต้องป้องกันตัว”
“ลืมไปแล้วหรือไงว่าเราเป็อะไรกัน ฉันเป็ผัวนายนะฟ้าฉันจะทำยิ่งกว่านี้ยังได้เลย”
ได้ยินอย่างนั้นเขียนฟ้าก็ทำหน้าเลิ่กลั่กด้วยความอายภาพความจำเมื่อคืนฉายขึ้นมาให้เห็น “ผมขอตัวเข้าบ้านก่อนนะครับ” ว่าแล้วก็เดินดุ่มๆ ออกไปจากตรงนั้น
“เดี๋ยว! มาช่วยฉันก่อนสิ”
เขียนฟ้าหันกลับมามองคนที่นั่งกุมเป้ากางเกงอยู่บนลานหญ้าไม่ลังเลใจที่จะเดินไปช่วยพยุงร่างหนาขึ้นอย่างทุลักทุเล
“คุณเดินไหวหรือเปล่า”
“ยังจะมีหน้ามาถามอีก บีบซะแรงขนาดนั้นไข่ฉันไม่แตกก็บุญโขแล้ว” เขาพูดตอกหน้าขณะกำลังช่วยพยุงเดินเข้าไปในบ้าน
“ผมขอโทษ”
“ขอโทษ ๆ ๆ อยู่นั่นล่ะน่ารำคาญ” ธงรบเจ็บจนไม่มีอารมณ์จะทำเื่อย่างว่าแล้วสิ่งที่อยู่ในหัวตอนนี้คือทำยังไงก็ได้ให้อีกฝ่ายเ็ปที่สุด
เขียนฟ้าทำได้เพียงเม้มปากไปตลอดทางเข้ามาในห้องนอนแล้วก็พาคนเจ็บขึ้นเตียง ช่วยพยุงให้นั่งเอนหลังจนสำเร็จ
ธงรบมองอย่างคาดโทษราวกับโกรธแค้นมาก เขียนฟ้ารู้ตัวว่าวันนี้เขาคงจะเบื่อขี้หน้ามากจึงเดินไปหอบเอาที่นอนสำรองในตู้ออกมาโดยไม่พูดไม่จา
“นั่นนายจะไปไหน”
“จะไปนอนข้างนอกวันนี้คุณพ่อคุณแม่ไม่อยู่ ไม่ต้องกลัวใครจะว่าคุณหรอกครับ”
“ไม่ให้ไป นายต้องมานอนที่นี่กับฉัน”
“แต่ผมจะไป จะให้ผมอยู่รกหูรกตาคุณทำไมล่ะ”ว่าแล้วก็ก้าวขาต่อไปโดยไม่สนใจเขา
“ถ้านายออกไปจากห้องนี้ รับรองว่าฉันจะไม่ยอมให้นายอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขอีกต่อไปนายก็รู้ว่าถ้าขัดใจฉันมันจะเกิดอะไรขึ้น” เขาขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขียนฟ้ายืนนิ่งแล้วหันกลับมามองหน้าเขา
“ถึงแม้ว่าผมจะยอมหรือไม่ยอมฟังคำสั่งคุณก็ต้องโดนอยู่ดีผมจะยอมนอนที่นี่ก็ได้ ไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่ของคุณแต่เพราะความเมตตาของคุณพ่อกับคุณแม่ที่มีให้ผมต่างหาก ทุกครั้งที่คุณทำให้ผมเจ็บ ผมจะพยายามนึกถึงความอบอุ่นที่ท่านทั้งสองมอบให้ถือซะว่ามันเป็การชดเชยก็แล้วกัน” กล่าวจบเขียนฟ้าก็เดินเอาชุดเครื่องนอนไปเก็บที่เดิมจากนั้นขึ้นมานอนบนเตียง นอนหันหลังให้เขาโดยไม่พูดไม่จา
“ถ้าคิดว่าพ่อแม่ฉันมีพระคุณมากขนาดนั้นก็ควรขอเลิกแล้วกลับไปเชียงใหม่ซะ ฉันจะได้กลับไปใช้ชีวิตโสดมีความสุขเหมือนเดิมเพราะผู้ชายอย่างนายไม่คู่ควรจะมาเป็เมียฉันหรอกรู้ไว้ซะ”
คำพูดที่เปล่งออกมาจากปากเขา มันทำให้คนเป็ภรรยารู้สึกเ็ปจนน้ำตาไหลร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนหมอนที่หนุนอยู่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตาพยายามข่มตาให้หลับ เพื่อให้ค่ำคืนแห่งความเจ็บช้ำน้ำใจผ่านพ้นไปเสียที
143
