ซาโต้ที่กำลังจะเดินเข้าไปยังห้องสภานักเรียนได้ยินเสียงเอะอะจากข้างในจึงรีบเข้าไปดูอย่างไว
" เกิดอะไรขึ้นซานะ" เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ได้เจอกับซานะที่ทำท่าตหใจ
" เอ่อคือ..." ซานะที่กำลังจะอธิบายให้ซาโต้ฟังแต่เขามองไปยังรอบๆเจอกับเมขลาและอายูจังจึงหันไปทางเมขลาแทน
" เมซังคุณมาแล้วเหรอ?"
" รุ่นพี่ซาโต้คะรุ่นพี่คนนี้พลักเมจังจนล้มลงดูสิ๊น่าจะเจ็บน่าดู" อายูจังรีบบอกซาโต้ด้วยความไม่พอใยหับพฤติกรรมของซานะเป็อย่างมาก
" เป็อะไรมากหรือเปล่าครับ?" เขามองสำรวจรอบๆเมขลาว่าได้รับาเ็ตีงไหนหรือเปล่า
" แค่รอยพกช่ำเล็กน้อยค่ะไม่เป็ไรมาก" เมขลายื่นแขนให้ให้ซาโต้ดูเป็รอยช้ำเล็กๆตรงข้อศอกเธอคงดันตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ล้มแรงข้อศอกจึงได้รับมือกับแรงล้มและเสียดสีกับพื้น
" เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงได้กับเมซังแบบนี้ซานะ" ซาโต้ถามซานะด้วยความใจเย็นแม้จะไม่พอใจที่เห็นเมขลาเจ็บตัวแบบนี้
" ก็อยู่ดีๆเธอสองคนนี้ก็เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตฉันไล่ดีๆแล้วไม่ไปเองก็จำเป็ต้องทำแบบนี้ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำรุนแรงแบบนี้หรอกนะ" ซานะรู้สึกผิดที่พลักเมขลาล้มจนเกิดแผล แต่เธอกลัวว่าซาโต้จะเข้าใจผิดเธอมากกว่า
" ฉันขอโทษค่ะ ที่เข้ามาแบบไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้ แต่รุ่นพี่ควรฟังเหตุผลของฉันก่อนที่จะมาทำแบบนี้นะคะ" เมขลาพูดบ้างเธอผิดจริงที่เข้ามาโดยพลการแต่ไม่เห็นด้วยที่ซานะใช้กำลังกับเธอแบบนี้
" ทำไมฉันต้องฟังเหตุผลเธอด้วยเธอก็แค่นักเรียนธรรมดานี่"
" ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลยนะคะเป็คณะกรรมการนักเรียนแทนที่จะฟังคนอื่นให้มากกว่าแต่กลับใช้กำลังมากกว่า" ทั้งเมขลาและซานะต่างไม่ยอมด้วยกันทั้งคู่เถียงกันไปกันมาเหมือนทั้งสองโต้เวทีกันอย่างเมามันส์ทั้งซาโต้และอายูจังฟังทั้งสองเถียงกันอย่างปวดหัว
" พอสักทีทั้งสองคน" ซาโต้ห้ามทั้งสองคนก่อนที่เื่จะไปไกลกว่านี้
" ก็ดูยัยรุ่นน้องคนนี้สิเถียงกับฉันไม่รู้จักเคารพรุ่นพี่เลยสักนิด"
" รุ่นพี่คะ ถ้าฉันจะได้มาร่วมงานในคณะกรรมการแบบนี้ฉันไม่ขอเข้าร่วมกับทางสภาแล้วนะคะ"
" ห๊า?" ซาโต้และซานะหาพร้อมๆกันซาโต้ดีใจที่เมขลาจะเข้ามาทำงานด้วยแต่ซานะแปลกใจที่ซาโต้จะชวนเมขลาเข้ามาทำงานด้วยทั้งที่เมขลาไม่ใช่คนที่สอบเข้าชั้นเรียนได้สูงที่สุดเธอแอบไม่พอใจอยู่เล็กน้อยที่ซาโต้เป็คนเลือกเมขลา
" เกิดอะไรขึ้นเหรอ ซาโต้ ซานะ" โชที่กำลังเดินเข้ามากับทามูระต่างงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
" เื่มันยาวน่ะไว้ฉันอธิบายให้นายฟังนะ" ซาโต้ตอบกลับโช
" เมซังคุณตัดสินใจจะมาร่วมงานกับพวกเราแล้วใช่ไหมครับ" ซาโต้ถามเมขลาอีกครั้งให้แน่ใจว่าเธอจะมาเข้าร่วมชมรมสภานักเรียนจริงๆ
" ค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันตัดสินใจว่าจะทำหน้าที่นี้อย่างเต็มที่ที่รุ่นพี่ขอร้องเอาไว้แต่พอมาเจอกับรุ่นพี่แบบนี้ฉันขอปฎิเสธคำขอของรุ่นพี่นะคะ ขอโทษค่ะไปกันเถอะอายูจัง" เมขลามองไปทางซานะพูดแบบตำหนิเธอ ว่าไม่โอเคที่จะร่วมงานกับซานะ เมขลาคว้ามือของอายูจังเตรียมเดินออกจากห้องนี้
" เมซังครับ" ซาโต้คว้าแขนเมขลาทันทีเพื่อห้ามไม่ให้เธอเดินออกไปถ้าเมขลาปฎิเสธเขาคงพลาดโอกาสที่จะได้ร่วมงานกับคนเก่งๆแบบเมขลาเป็แน่
"? " เมขลาหยุดฝีเท้าไว้แล้วหันไปมองซาโต้
" ผมต้องขอโทษกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคุณด้วยครับ จริงๆแล้วผมอยากให้เมซังเข้ามาร่วมงานกับเราเป็อย่างมากครับ" ซาโต้โค้งตัวลงเพื่อแสดงความขอโทษ
" รุ่นพี่ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ รุ่นพี่น่ะไม่ใช่คนผิดสักหน่อย" เมขลามองไปทางซานะที่ทำท่าทางไร้สำนึกผิด เธอยืนทำสีหน้าอย่างรีบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
" ซานะขอโทษเมซังเดี๋ยวนี้เลย"
" ขอโทษ" ซานะพูดขอโทษไปลอยๆเหมือนไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่างใด
" ถ้าขอโทษโดยไม่รู้สึกผิดก็ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะกองคำขอโทษของรุ่นพี่ไว้ตรงนั้นเลย"
" นี่มันจะ..."
" ขอโทษดีๆเดี๋ยวนี้นะซานะ" ซาโต้พูดเสียงดังใส่ซานะมันทำให้ตัวเธอนั้นใอยู่ไม่น้อยซาโต้โดยปกติแล้วจะไม่พูดเสียงดังกับใคร
" ฉันขอโทษนะ ขอโทษจริงๆจะไม่ทำนิสัยแบบนี้อีกแล้วเธอกลับมาร่วมงานกับพวกเราเถอะ" ซานะรู้ว่าซาโต้ไม่พอใจอย่างมากจึงรู้ว่าตัวเองต้องพูดยังไง ที่พูดไม่ใช่ว่ารู้สึกผิดแต่อย่างใดแต่กลัวว่าซาโต้จะโกรธเธอมากกว่า
" ฉันจะทำงานร่วมกับรุ่นพี่ก็ต่อเมื่อให้เพื่อนฉันมาทำงานให้ด้วย"
" เอ๊ะ? "อายูจังถึงดับอุทานเมื่ออยู่ๆเธอก็ได้เป็ส่วนหนึ่งของคณะกรรมการนักเรียน
" ได้สิ จะได้ช่วยกันทำงาน"
" แต่ซาโต้..."
" โช ซานะ พวกเรามีเื่ต้องคุยกัน เอ่อ... ทามูระซังกับอายูซังครับ รบกวนคุณช่วยพาเมซังไปทำแผลที่ห้องพยาบาลทีนะครับ"
" ได้ค่ะ/ครับ" ทั้งสองคนพาเมขลาไปยังห้องพยาบาล
" ฉันไม่เป็ไรหรอกไม่ต้องไปถึงห้องพยาบาลก็ได้" เมขลาพูดให้ทั้งสองฟังที่กำลังพาเธอไปยังห้องพยาบาลแผลแค่นี้มันได้เป็เื่ใหญ่อะไรเลยไม่อยากเป็ภาระให้ทั้งสอง
" ไม่ได้ครับเมซังต้องไปทำแผลเพราะรุ่นพี่ได้ขอร้องให้ผมกับอายูพาไปที่ห้องพยาบาลอีกอย่างผมก็รับปากแล้วฉะนั้นพาเถอะครับ"
" ใช่แล้วเมจังอย่าดื้อเลยนะ"
" ก็ได้" ทั้งสองพูดเหมือนเป็เื่ที่สำคัญมากที่ต้องไปทำแผลให้เมขลาคงเพราะทั้งสองเป็ห่วงเธอเลยไม่ขัดแต่อย่างใด พอมาถึงห้องพยาบาลก็มีหมอในห้องพยาบาลทำแผลให้ส่วนอายูจังกับทามูระได้ยืนดูเมขลาที่กำลังทำแผลอยู่บนเตียง
" ทามูระซังรู้ไหมรุ่นพี่ซานะน่ะไม่นิสัยไม่น่ารักเหมือนหน้าตาเลย"
" ยังไงเหรอครับ" ดูเหมือนทามูระก็อยากรู้ต้นหมายปลายเหตุว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมขลา
" ก็..." อายูจังได้เล่าเื่ทั้งหมดให้ทามูระฟังั้แ่ต้นจนจบเธอไม่ค่อยจะพอใจกับนิสัยที่ขัดกับหน้าตาอย่างลี้ลับภายนอกดูสวยราวกับนางฟ้าแต่ภายในจิตใจกลับร้ายกาจเหมือนมารร้าย เมขลามองไปยังเพื่อนรักที่เล่าเื่ให้ทามูนะฟังอายูจังไม่ชอบคนที่มาทำให้เมขลาต้องเจ็บตัวเธอมักจะปกป้องเมขลาโดยเสมอเพราะเธอค่อนข้างจะโตและสูงกว่าเมขลามากเพื่อนคนนี้มักจะเป็ห่วงเธอเสมออยู่เรื่อยไป...
192
![[จบ] เกิดใหม่เป็นภรรยาปากร้ายในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1662609758_99132261.webp)