อวิ๋นเฉิงซิ่ว : หมอหญิงตัวน้อยยอดอัจฉริยะ

        ขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เฉินซื่อเห็นว่าอวิ๋นเฉิงเฟิงยังไม่กลับมา จึงถอนหายใจกล่าวว่า “เจ้าสองก็ใกล้จะโตเป็นผู้ใหญ่เต็มทีแล้ว ยังทำตัวล่องลอยไม่มีหลักแหล่งอยู่เลย แบบนี้จะทำอย่างไรดี?”

        “วางใจเถอะ เจ้าสองเขามีความคิดในใจของเขาอยู่แล้ว อีกสองวันส่งเขาไปเรียนที่สำนักศึกษาของหมู่บ้านสักหน่อย ให้รู้ตัวอักษรมากขึ้น แล้วค่อยไปเป็นเด็กรับใช้ในเมือง อย่างไรก็เลี้ยงตัวเองได้แน่” อวิ๋นเม่าซานเอ่ยปลอบเฉินซื่อ

        “ก็หวังให้เป็นเช่นนั้น แต่ดูเขาสิ อายุตั้งสิบกว่าแล้ว อีกสองสามปีก็ถึงวัยแต่งงานออกเรือนแล้ว ทว่าวัน ๆ ดีแต่ตระเวนวิ่งวุ่นขึ้นเขาลงห้วยไปทั่ว เจ้าว่าคนเป็นแม่อย่างข้าจะไม่กลุ้มใจได้อย่างไร?” เฉินซื่อเอ่ยอย่างทอดถอนใจ

        อวิ๋นเฉิงซิ่วที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก พี่รองอายุเพิ่งจะสิบสองปีเอง หากเป็นในชาติก่อน ก็เป็นเพียงเด็กน้อยที่เพิ่งจบประถมและกำลังจะขึ้นมัธยมต้นเท่านั้น

        “ท่านแม่ พี่รองยังเด็กอยู่นะเจ้าคะ ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อนกังวลเรื่องนี้เร็วเกินไปเลย” อวิ๋นเฉิงซิ่วอดไม่ได้จนต้องเอ่ยขัดขึ้นมา

        “ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็ปล่อยให้เขาซุกซนเกเรไปเรื่อยเปื่อยไม่ได้หรอก” เฉินซื่อถอนหายใจ ลูกชายคนนี้ตั้งแต่เด็กก็เหมือนลิงน้อย เผลอแป๊บเดียวก็ไม่รู้ว่าวิ่งซนไปซุกหัวอยู่ที่ไหนแล้ว

        “ท่านพ่อ ท่านแม่ น้องรองยังเด็กอยู่ พวกท่านไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการแต่งงานของเขาหรอกขอรับ รอไว้ในอนาคตยามที่บ้านเรามั่งคั่งขึ้น แล้วข้าสอบได้ตำแหน่งขุนนาง เรื่องแต่งงานของน้องรองก็จัดการได้ง่ายดายแล้ว” อวิ๋นเฉิงหลิ่งเอ่ยแทรกขึ้นมาจากข้าง ๆ

        “พี่ใหญ่พูดถูกแล้วเจ้าค่ะ บ้านเราจะยิ่งนานยิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่นอน” อวิ๋นเฉิงซิ่วเอ่ยยกนิ้วโป้งให้กำลังใจพี่ใหญ่

        เมื่อรับประทานอาหารกลางวันเสร็จและเก็บกวาดถ้วยชามเรียบร้อย อวิ๋นเฉิงหลิ่งก็เดินทางออกจากบ้านไปเรียนที่สำนักศึกษา ส่วนอวิ๋นเม่าซานรู้สึกง่วงซึมจึงกลับเข้าห้องนอนพักผ่อนช่วงกลางวัน

        เฉินซื่อถือผ้าเช็ดหน้าที่กำลังปักค้างอยู่เข้ามานั่งเฝ้าบุตรสาวนอนกลางวันในห้องของอวิ๋นเฉิงซิ่ว มือสองข้างคอยสอดเข็มร้อยไหมปักเป็นดอกไม้ดอกเล็ก ๆ บนผ้าเช็ดหน้า พลางคุยสัพเพเหระกับอวิ๋นเฉิงซิ่วไปเรื่อยเปื่อย

        เพียงไม่นาน อวิ๋นเฉิงซิ่วก็เคลิ้มง่วงจนหลับไป เฉินซื่อหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมกายให้นาง ถึงแม้จะเพิ่งย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงและอากาศยังค่อนข้างร้อน ทว่ายามหลับสนิทร่างกายก็อาจจะเย็นลงจนจับไข้ได้

        เฉินซื่อทอดสายตามองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของบุตรสาวพลางถอนหายใจเบา ๆ สิ่งที่นางปรารถนาที่สุดในยามนี้ คือการให้บุตรสาวได้แต่งงานออกเรือนไปอยู่กับตระกูลที่ดี มีกินมีใช้ไม่เดือดร้อน

        “เฮ้อ... ไม่คิดแล้ว ไม่คิดแล้ว รีบปักผ้าเช็ดหน้าเพิ่มอีกสักสามสี่ผืน นำไปแลกเงินอีแปะกลับมาดีกว่า” นางถอนหายใจอีกหน ก่อนจะเร่งมือปักผ้าเช็ดหน้าในมือ

        ผ่านไปราวหนึ่งยาม เฉินซื่อก็ปักผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเสร็จเรียบร้อย นางพับผ้าอย่างเป็นระเบียบแล้วนำไปเก็บไว้ในตู้รวมกับผืนอื่น ๆ ที่เคยปักเสร็จไว้ เพื่อเตรียมนำไปขายในเมืองคราวหน้า

        พอมองดูใบหน้าที่ยังคงหลับใสซื่อของบุตรสาว ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบจมูกน้อย ๆ ของนางเบา ๆ พลางเอ่ยว่า “เจ้านี่น้า เมื่อไหร่ถึงจะโตสักที?”

        ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากนอกเรือน เฉินซื่อเดินไปเปิดประตูดูก็พบว่าเป็นอวิ๋นเฉิงเฟิงที่เดินกลับมา

        “เจ้ารอง กลับมาแล้วหรือ! เจ้าเด็กคนนี้ แม้แต่มื้อเที่ยงยังไม่ยอมกลับมากินข้าว วิ่งซุกซนไปถึงไหนมา?” เฉินซื่อเอ่ยดุ

        “ท่านแม่ ข้าไม่ได้ไปไหนไกลเลยขอรับ ข้าแค่ไปเก็บไข่เป็ดป่าอยู่ริมแม่น้ำนี่เอง ข้ายังเอาไข่เป็ดป่ากลับมาฝากน้องเล็กตั้งหลายฟองแน่ะ” อวิ๋นเฉิงเฟิงยิ้มแป้นตอบ พลางเลิกชายเสื้อที่ห่อไข่เป็ดป่าไว้ห้าหกฟองในอ้อมอกให้เฉินซื่อดู

        “เจ้าสอง เหตุใดจึงไปเก็บไข่เป็ดป่ามากมายเพียงนี้? หากตกลงไปในโคลนจะอันตรายมากนะ” เฉินซื่อเอ่ยถาม

        “ท่านแม่ วางใจเถอะขอรับ ข้ารู้จักยั้งคิด ตรงไหนที่เป็นเลนโคลนติดเท้าข้าไม่เดินไปหรอก” เขาชายตาไปมองทางประตูห้องด้านใน

        “น้องเล็กตื่นหรือยังขอรับ? ข้าจะเก็บไว้ให้นาง รอตอนนางตื่นค่อยนำไปย่าง ถึงเวลานั้นจะได้กินร้อน ๆ ”

        อวิ๋นเฉิงเฟิงโอบประคองไข่เป็ดป่าอย่างระมัดระวังนำไปวางลงในเข่ง วางไปพลางนับจำนวนไปอีกรอบ ราวกับกลัวว่าจะทำตกหาย เฝ้านับจำนวนซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น

        “แล้วมื้อเที่ยงเจ้ากินอะไรไป? ตอนนี้หิวหรือไม่?” เฉินซื่อถาม

        “ข้าไม่หิวหรอกขอรับ ตอนเก็บไข่เป็ดทำแตกไปฟองหนึ่ง ข้าเลยซดกินสด ๆ ตรงนั้นไปแล้ว แถมยังเก็บผลไม้ป่ามากินตั้งหลายลูก วางใจเถอะ อยู่ข้างนอกข้าไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองหิวหรอก” อวิ๋นเฉิงเฟิงเอามือตบหน้าอกรับประกัน

        อวิ๋นเฉิงซิ่วถูกเสียงความเคลื่อนไหวภายนอกปลุกให้ตื่นจากฝัน นางขยี้ตาเดินออกมาจากห้อง อวิ๋นเฉิงเฟิงจึงรีบยกเข่งใส่ไข่เป็ดป่ามาอวดน้องสาวเหมือนเอาของขวัญล้ำค่ามาเสนอ

        อวิ๋นเฉิงซิ่วจ้องมองเปลือกไข่สีขาวแกมเขียวด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางหยิบไข่ขึ้นมาฟองหนึ่งถือไว้ในมือพิเคราะห์ดู

        “นี่คือไข่เป็ดป่าหรือเจ้าคะ? ขนาดใหญ่พอ ๆ กับไข่ไก่เลย”

        ในชาติก่อน ไข่เค็มที่เคยรับประทานจะมีขนาดใหญ่กว่าไข่ไก่พอสมควร อาจเป็นเพราะเป็ดบ้านกินอาหารสำเร็จรูป ไข่ที่ได้มาจึงมักจะมีขนาดใหญ่ ไม่คิดเลยว่าไข่เป็ดป่าของที่นี่จะมีขนาดเล็กเพียงนี้ นางลองชั่งน้ำหนักในมือ ดูเหมือนว่าจะหนักกว่าไข่เป็ดบ้านอยู่สักหน่อย

        “ไข่เป็ดป่าพวกนี้นำไปย่างจนสุกแล้วอร่อยมากเลยนะ” อวิ๋นเฉิงเฟิงเอ่ยยิ้ม ๆ

        “ตอนทำอาหารเย็นก็นำดินมาพอกหุ้มไว้แล้วหมกเข้าไปในเตาไฟ พอทำอาหารเสร็จ ไข่เป็ดก็สุกพร้อมกินพอดี”

        เอ๋? นี่มันคือไข่ห่อดินย่างเวอร์ชันเรียบง่ายไม่ใช่หรือนี่? แค่คิดถึงรสชาติ น้ำลายของอวิ๋นเฉิงซิ่วก็แทบจะไหลออกมาด้วยความหิวเสียแล้ว