ใต้เงาจันทร์

หลังเลิกเรียน.......

กัน : มึงรบ มึงกลับบ้านเลยเปล่าวะ?

รบ : ยังวะ ว่าจะไปร้านหนังสือไปหาหนังสือที่อยากได้ สัก2 3เล่ม ทำไมวะ?

กัน : เปล่ากูแค่จะชวนมึงไปติวให้กูหน่อย นะเพื่อน เออมึงไม่ว่างไม่เป็๲ไรเดี๋ยวกูชวนแก้วล่ะกัน

กัน : ที่ร้ากกกกก ที่รักแฟนติวหน่อยครับ

(กัน๠๱ะโ๪๪ขวางหน้าแก้วทันที)

แก้ว : โอ้ย!!! อะไรมึง ฉันมีธุระย่ะ ไม่ว่างต้องนัดไว้ร่วงหน้านะ 

กัน : อะไรว่ะ เป็๲แฟนกัน ขอแค่นี้ไม่ได้ __,

แก้ว : ใครเป็๞แฟนแก ห่ะไอกันบ้า!!

กัน : แหม่ๆ ก็เราคบกันมา2ปีกว่าล่ะนะ (กันพูดพร้อมเข้าไปจับมือแก้ว)

แก้ว : ไอกัน!!!! (แก้ววิ่งไล่ตีกันจนลับตาไปเลย)

รบยืนหัวเราะจนไม่ทันเห็นก็......

ณัฐยืนหน้ามาอีกนิดจะถึงแก้มผมอยู่แล้ว >\\<

รบ : เห้ย!!! 

ณัฐ : พี่รบ จะ๻๷ใ๯อะไรขนาดนั้นครับ ผมแค่สงสัยพี่ยืนหัวเราะคนเดียวทำไม

รบ : เปล่า คือ....เออชั่งมันเถอะ ว่าแต่คุณมาไวจัง

ณัฐ : ก็ต้องไวสิครับ ^^ ผมกลัวพี่หนีกลับบ้านคนเดียว

รบ : ผมจะหนีคุณได้ไง ในเมื่ออยู่บ้านเดียวกัน

อ่ะๆ กลับกันได้แล้ว พี่ขอไปซื้อหนังสืออ่าน ที่ร้านหนังสือก่อนกลับนะ

ณัฐ : เอ้?? พี่รบเรียกแทนตัวว่าพี่อีกล่ะ เรียกบ่อยๆนะครับ ผมชอบ ^___^

รบ : .......>\\\<  (โอ้ยลืมตัวอีกแล้วเรา)

....ร้านหนังสือในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง....

รบกำลังเดินเลือกหนังสืออยู่นั้น ก็มีสาวสวยน่ารักเดินเข้ามาทักณัฐ เหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน

พิ้ง : อ้าว!! ณัฐ มาซื้อหนังสือหรือคะ 

ณัฐ : เออ.. อ่อพิ้ง เปล่านะ มาเป็๲เพื่อนพี่รบ เออ.. นี้พี่รบ พี่ชายของณัฐ ลูกแท้ๆของพ่อณัฐ 

พิ้ง : ดีค่ะ ยินดีที่รู้จักนะค่ะ พี่รบ ไม่เห็นเคยรู้

เลยว่าพ่อของณัฐมีลูก

รบ : (ยิ้มรับ ^^)

ณัฐ : เอาน่า เดี๋ยวไว้ ณัฐเล่าให้ฟัง แล้วนี้ พิ้งไปไหนมา มาดูหนังเหรอ หรือมาช้อป

พิ้ง : เปล่าพอดีที่บ้านอยากได้ของ ก็เลยแวะมาซื้อให้นะ แล้ว....ไม่เห็นณัฐรับสายพิ้งเลย โทรไปก็ไม่รับ

ณัฐ : คือ.. อ้าวพี่รบได้หนังสือแล้วหรือครับ ป่ะกลับบ้านกันครับ พิ้งเดี๋ยวค่อยเจอกันนะครับ 

พิ้ง : .....-___-

รบ : ทำไมไม่ตอบเค้าไปล่ะว่าทำไมไม่รับสาย

ณัฐ : พี่ไปจ่ายเงินเถอะครับ

ทำไม ณัฐ ไม่ยอมตอบคำถามผม มันเกิดอะไรขึ้นอยากรู้จัง 

ในรถ..ณัฐได้แต่เงียบ ไม่พูดอะไร อยู่ๆก็พูดขึ้น..

ณัฐ : ที่ผมไม่ตอบคำถามพิ้ง เพราะพิ้งคือแฟนเก่าผม เราเลิกกันเพราะ ผมแอบจับได้ว่า พิ้งแอบมีคนอื่น และผมก็ไม่อยากให้พี่เข้าใจผิด ถ้ารู้ว่าพิ้งคือแฟนเก่าผม

รบ : คุณจะกลัวผมเข้าใจคุณผิดทำไม คุณกับผมไม่ได้เป็๲อะไรกัน

ณัฐ : ถึงตอนนี้ไม่ได้เป็๞อะไร แต่ผมก็ไม่อยากให้คนที่ผมรักต้องคิดมากนี้ครับ ^_^

รบ : คุณ... >\\\< (ผมได้แต่ยิ้มและเขินอยู่แบบนั้น คนอะไรพูดแล้วยิ้มหวานให้อีก ใจนี้แทบละลาย0_0)

ถึงบ้านแล้ว..

พอถึงบ้านผมได้แต่เดินลงรถอย่างเร็ว อีกใจก็กลัวว่าเขาจะเห็นสีหน้าเวลาที่ผมเขิน คำพูดของเค้า ก็เล่นพูดซะอย่างนี้จะให้อยู่ก็เผชิญหน้าได้ยังไง

ณัฐ : พี่รบครับ อย่าลืมเ๹ื่๪๫ติวหนังสือให้ผมนะ ^^

รบ : อืม ( ผมตอบรับคำโดยไม่หันไปมองหน้าเค้า แล้วขึ้นห้องนอนไป )

ห้องนอน......

คำพูดไม่กี่คำนี้เราหวั่นไหวขนาดนี้ ต่อไปจะอดทนไหวไม่น่าเรา ต้องทำยังไงดี แพ้รอยยิ้มเขาด้วย โอ้ย!!!@@ 

ห้องอาบน้ำ.. รบอาบน้ำได้แต่คิดในใจ แล้วยิ้มแบบมีความสุข ^_________^

แต่งตัวเสร็จ...

ก๊อก ๆ ๆ (เสียงเคาะประตู)

รบ : ครับ ๆ รอแปปครับ (ณัฐเคาะประตู) คุณผมยังเช็ดผมไม่เสร็จเลยคุณรอแปปนะ

ณัฐ : คร้าบบบบ มาๆเดี๋ยวผมเช็ดให้พี่เอง

รบ : ไม่ต้อง! เดี๋ยวผมเช็ดเอง

ณัฐ พูดพร้อมกับดึงผ้าขนหนูไป 

รบ : คุณ!! ผมเช็ดเอง

ณัฐ : ผมเช็ดให้

ดึงกันไปดึงกันมาจน ขาผมสะดุดล้มลงบนพื้น ร่างของณัฐทับผมอยู่ ยิ่งไปกว่านั้น ปากของเราชนกัน >\\\< ผมมองณัฐ ด้วยอารมณ์ที่พาไป ผมหลับตา เหมือนจะบอกให้เค้าจูบผมหน่อย แล้วเค้าก็ค่อยๆ จูบผมด้วยเบาๆ ปากของเค้านิ่ม ลมหายใจของเค้าหอมมาก ผมได้แต่นอนนิ่งๆ ไม่ทำอะไรทั้งนั้น ได้แต่ปล่อยให้อารมณ์พาไป พอรู้สึกอีกทีก็ปากนุ่มๆ ได้จูบเราเรียบร้อยแล้ว

รบ : คุณ (ผมดันเค้าออกจากตัวผม แต่ก็ไม่ได้เพราะณัฐมีรูปร่างสูง ตัวใหญ่กว่าผม) ปล่อย...ผม (เสียงพูดเบาๆ)

ณัฐ : ขอผมอยู่แบบนี้สักพักนะครับ พี่รบ ผมชอบพี่นะ ผมจริงจัง พี่จะว่าผมหรือเกลียดผมก็ได้แต่อย่าไล่ผมนะ 

ผมได้แต่มองแววตาของเค้ามันดูเศร้ามากจริงๆ

รบ : อืม.. พี่จะไล่ณัฐทำไม พี่ว่าเราไม่ควรทำแบบนี้นะ ปล่อยพี่เถอะนะ

ณัฐค่อยๆลุกจากตัวผม สายตาของเค้าดูเศร้าและดูเหมือนเค้าจะเสียใจที่ ผมต้องพูดความจริง ความจริงที่เราทั้งคู่ เป็๲พี่น้องกัน ถึงเค้าจะเป็๲ลูกบุญธรรมของพ่อ

ตอนนี้ว่าแต่จะติวหนังสือให้ณัฐ ผมยังทำไม่ได้ เห็นสีหน้า และแววตาของเค้า ผมแทบใจจะขาด ได้แต่ห้ามความรู้สึกไว้ข้างใน

รบ : มาเราติวหนังสือกัน (ผมหันหลังไปเอาหนังสือที่โต๊ะ โดยไม่ทันระวังตัวณัฐเข้ามากอดผมจากด้านหลัง)ปล่อยพี่นะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า

ณัฐ : ผมไม่ปล่อย ผมรักพี่จริงๆนะ (ณัฐร้องไห้ผมได้แต่อึ้ง ยืนให้เค้ากอด อยู่อย่างนั้น)

หลายครั้งที่ผมปฏิเสธเค้า แต่ครั้งนี้ผมกลับปล่อยให้ณัฐทำตามใจของเค้า ผมเองก็รู้สึกถึงความรัก และที่สำคัญหัวใจเราตรงกัน ๻ั้๫แ๻่ผมเห็นเค้าครั้งแรก