ศรัณย์เดินผ่านสะพานไม้ที่ทอดยาวไปจนถึงเรือนไม้ที่เป็บ้านหลังเล็กๆ ริมน้ำที่ทั้งสงบ ทั้งร่มรื่นและร่มเย็น เมื่อก่อนบริเวณนี้เป็เพียงแค่ศาลาริมน้ำเท่านั้น แต่ต่อมาภายหลังเมื่อศรัณย์แต่งงานกับนับดาวก็ถูกปรับปรุงเปลี่ยนแปลงตกแต่งขึ้นมาใหม่เป็เรือนไม้ริมน้ำจนถึงทุกวันนี้ เพราะนับดาวเมียรักของเขาชอบอยู่ที่นี่มากจึงใช้เป็เรือนหอั้แ่นั้นเป็ต้นมา หลังจากเกิดเื่ที่น่าเศร้านับดาวตายจากไปเรือนไม้ริมน้ำหลังนี้ก็ถูกปิดตายเอาไว้จนถึงทุกวันนี้ ปิดตายไปั้แ่วันที่เขาเจอศพของนับดาวที่ขาวซีดราวกับกระดาษ เมื่อศรัณย์นำร่างที่ไร้ิญญาของนับดาวเมียรักของเขาขึ้นมาหัวใจของเขาก็แตกสลายเหมือนคนตายทั้งเป็ไปพร้อมกับร่างที่ไร้ลมหายใจของนับดาวเมียรักของเขาแล้วในวันนั้น
ณเวฬาที่ยืนแอบมองศรัณย์ผ่านจากทางหน้าต่างห้องนอนของเธอที่อยู่ติดกันกับห้องนอนของคุณหญิงแม่ ณเวฬามองเห็นศรัณย์เดินตรงไปที่เรือนไม้ริมน้ำหลังนั้นแล้วหายเข้าไปด้านในอยู่นานพอสมควร นี่พี่ศรัณย์ยังคิดถึงนับดาวอยู่ใช่ไหมคะ แล้วพี่ศรัณย์ไปที่เรือนไม้ริมน้ำของเราบ่อยแค่ไหน หรือว่าพี่ศรัณย์มีใครคนอื่นแล้วพาไปอยู่ที่เรือนไม้ริมน้ำหลังนั้นแทนที่ของนับดาวแล้วหรือยัง เกิดคำถามขึ้นมามากมายในหัวของเธอที่้าคำตอบอย่างร้อนใจขึ้นมา เธอต้องหาทางไปดูที่เรือนไม้ริมน้ำหลังนั้นให้เห็นกับตาสักครั้งหนึ่งแล้วล่ะ
ทางด้านหลังของคฤหาสน์ที่ห่างไกลออกไปนั้นเป็เรือนไม้หลังเล็กที่คุณหญิงสร้อยสิรินทร์ยกให้สองพี่น้องพรสุนีติ์และขวัญสุดา ซึ่งเป็ลูกบุญธรรมที่พี่ชายคนโตของคุณหญิงสร้อยสิรินทร์ได้ขอมาเลี้ยงเอาไว้เป็ลูก เนื่องจากภรรยาของเขานั้นป่วยเป็โรคร้ายและด่วนจากไปก่อนวัยอันควร ต่อมาไม่นานพี่ชายของคุณหญิงสร้อยสิรินทร์ก็มาป่วยตายตามกันไปอีกคนทิ้งให้สองพี่น้องที่น่าสงสารนี้เอาไว้ ทำให้คุณหญิงสร้อยสิรินทร์อดที่จะสงสารไม่ได้จึงทำตามคำขอเป็ครั้งสุดท้ายของพี่ชายให้รักและเมตตาเลี้ยงดูลูกๆ ของเขาให้ดีคุณหญิงสร้อยสิรินทร์จึงรับปากและรับพรสุนีติ์และขวัญสุดาสองพี่น้องนั้นเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์หลังนี้ด้วย โดยยกเรือนหลังเล็กทางด้านหลังของคฤหาสน์นั้นให้ เพราะไม่อยากให้พรสุนีติ์และขวัญสุดาสองคนพี่น้องนั้นเข้ามารบกวนศรัณย์กับนับดาวที่เรือนหลังใหญ่
ขวัญสุดาสาวโสดในวัย 42 ปี เธอชอบทำตัวเป็สาวสังคมติดหรู ติดเที่ยวเตร่ตระเวนราตรีแทบทุกคืนกลับเข้าบ้านทีก็ตึกๆ ดื่นๆ อยู่เสมอโดยมีพี่สาวที่แสนดีอย่างพรสุนีติ์คอยให้ท้ายทำให้ขวัญสุดาซึ่งเป็น้องสาวเห็นผิดเป็ชอบเรื่อยมา ถึงพรสุนีติ์จะคอยย้ำเตือนว่าเธอสองคนพี่น้องนั้นเป็เพียงแค่ผู้อาศัยเท่านั้นไม่ใช่ญาติทางสายเืของคุณหญิงแม่จริงๆ ก็เถอะ แต่ถึงยังไงคุณหญิงแม่ก็ไม่มีวันไล่พวกเธอสองคนพี่น้องออกจากคฤหาสน์หลังนี้ไปได้หรอก เพราะอะไรน่ะเหรอก็เพราะว่าคุณหญิงแม่รับปากกับคุณพ่อก่อนตายเอาไว้แล้วว่าจะดูแลพวกเธอสองคนพี่น้องให้ดีที่สุดเหมือนกับที่คุณพ่อดูแลพวกเธอสองคนน่ะสิ เชอะ คนอย่างขวัญสุดานี่น่ะเหรอ หึ ไม่มีทางเป็แค่คนอาศัยอย่างแน่นอนไม่มีวันเื่อะไรที่เธอต้องมาคอยเจียมเนื้อเจียมตัวด้วยล่ะ เธออยู่ที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับเ้าของบ้านคนหนึ่งเหมือนกันนะ ขวัญสุดาคิดอย่างคนเห็นแก่ตัว
ยอมรับว่าเมื่อก่อนเธออาจจะใจร้อนไปสักหน่อยแต่เดี๋ยวนี้เธอใจเย็นขึ้นมามากแล้ว ด้วยอายุที่มากขึ้นบวกกับความคิดความอ่านก็รอบคอบมากขึ้นนิ่งขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยและอีกไม่นานทุกๆ อย่างที่วางแผนกันเอาไว้ก็ต้องตกมาเป็ของพวกเธอสองคนพี่น้องอย่างแน่นอน เพราะในตอนนี้ขวัญสุดาไม่ใช่สาวน้อยอายุยี่สิบปีคนนั้นอีกแล้วที่ทำอะไรผลีผลามใจร้อนขาดสติยั้งคิด ในวันนี้ถึงขวัญสุดาอายุจะเพิ่มมากขึ้นแต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอเลยใบหน้าผิวพรรณหรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าหน้าผมรวมไปถึงการแต่งตัวของขวัญสุดาเองก็ต้องดีที่สุด และสวยงามที่สุดอยู่เสมอแต่ถึงจะมั่นใจในความงามของตัวเองมากสักเพียงไหนก็ตาม แต่ก็มีอยู่คนเดียวเท่านั้นที่ไม่เคยสนใจหรือมองเห็นความสวยงามนี้ของขวัญสุดาเลยไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหนก็ตามทำไมนะ ทำไม
ขวัญสุดายิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจทุกครั้งที่นึกถึงเื่นี้จึงทำได้แต่หายใจแรงๆ ออกมาด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจเธอไม่สนหรอกว่าพี่ศรัณย์จะคิดยังไงเพราะที่ผ่านมาพี่ศรัณย์ก็ไม่เคยรักเธอฉันท์ชู้สาวอยู่แล้ว และที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือนังคุณหญิงแม่ตัวดีก็ไม่ยินยอมให้เป็เช่นนั้นอยู่แล้วด้วย เหอะ อีแก่หนังเหนียวนี่สักวันเถอะจะเจอดีขวัญสุดาหมายมาดเอาไว้ในใจด้วยความเจ็บแค้นเธอเกลียด เกลียดทุกคนที่คอยขัดขวางและแย่งพี่ศรัณย์ไปจากเธอ ขวัญสุดาเบ้ปากอย่างเย้ยหยันเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นวันที่พบศพของนังนับดาวที่จมน้ำตายไปพร้อมลูกในท้องของมัน หึ สมน้ำหน้ามันจริงๆ ตายๆ ไปเสียได้ก็ดีไอ้เราก็นึกว่าอีแก่นั่นจะหัวใจวายตายตามลูกสะใภ้คนโปรดของมันไปด้วยเสียแล้ว แต่ก็เปล่าเลยกลับอยู่ทนอยู่นานจนถึงทุกวันนี้ช่างตายยากตายเย็นซะเหลือเกินแต่ก็คงอีกไม่นานเกินรอหรอก 3 วันดี 4 วันไข้แบบนี้คงรอดยาก หึหึ อย่างน้อยอีกแก่นั่นก็ไม่มีปัญญาลุกขึ้นมาวุ่นวายกับพวกเธอสองคนพี่น้องซึ่งก็เป็เื่ที่ดี
ความอดทนของเธอมีมากพอที่จะรอให้ทุกสิ่งทุกอย่างตกเป็ของพวกเธอสองคนพี่น้องตามแผนที่วางกันเอาไว้ั้แ่แรกเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอปรารถนาก็จะเป็จริงรวมไปถึงพี่ศรัณย์ด้วย ชายที่เธอตกหลุมรักเขาทันทีั้แ่แรกเจอจนไม่อาจถอนตัวถอนใจไปไหนได้จนถึงทุกวันนี้ ผู้ชายที่หล่อมากเพียบพร้อมไปเสียทุกด้านเป็คนดีมีน้ำใจ รักครอบครัวจะหาผู้ชายที่ดีแบบนี้ได้จากที่ไหนอีกและที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ มรดกตกทอดทั้งหมดจะต้องเป็ของพี่ศรัณย์แต่เพียงผู้เดียวถ้าเธอทำสำเร็จตามแผนมรดกและทรัพย์สมบัติทั้งหมดของพี่ศรัณย์อย่างน้อยๆ ครึ่งหนึ่งก็ต้องเป็ของเธอในไม่ช้าแต่ก็ไม่แน่นะ มรดกและทรัพย์สมบัติทั้งหมดของพี่ศรัณย์อาจจะเป็ของเธอทั้งหมดเลยก็ได้ใครจะไปรู้เพราะนังนับดาวมันก็ตายจากพี่ศรัณย์ไปยี่สิบกว่าปีมาแล้ว เธอจะไม่มีวันให้ผู้หญิงหน้าไหนเข้ามาวุ่นวายหรือขัดขวางทางรักและแย่งชิงพี่ศรัณย์ของเธอไปได้เป็อันขาด
โปรดติดตามตอนต่อไป รอหน่อยนะคะ นักเขียนพิมพ์พัณณิตากำลังสร้างสรรค์ผลงานออกมาให้นักอ่านทุกท่านอยู่ค่ะ ฝากกดติดตามเพื่อไม่พลาดตอนต่อไปและนิยายเื่ใหม่ ฝากกดถูกใจส่งข้อความเป็กำลังใจหรือติชมผลงานกันเข้ามาได้นะคะ ขอบคุณมากค่ะ
1K
