“คุณชายคุณชายอย่าโกรธทั้งสองคนเลยนะครับ”
ไป๋หลี่จวินหันไปมองหน้าเติ้งถิงถิงผู้เป็ภรรยา
“ที่รักคุณว่ายังไงล่ะสมควรจะให้อภัยพวกเค้ามั๊ยหรือจะให้ผมลงโทษยังไงดีล่ะ”เขาเอ่ยถามหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆปรายหางตาก็เหลือบมองทั้งสองอย่างขุ่นเคือง
เติ้งถิงถิงแสยะยิ้มเยาะอย่างพอใจเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูซีดเผือดของคนทั้งสอง
“เอายังไงดีล่ะคะให้ปลดนายพลหลี่จ้วนซุนออกจากตำแหน่งเลยดีมั๊ยคะ”เธอแสร้งพูดขึ้น
นายพลหลี่จ้วนซุนถึงกับหน้าซีดชาเมื่อได้ฟังที่เติ้งถิงถิงพูดเขารีบหันไปตำหนิบุตรสาวและบุตรเขยในทันที
“เร็วสิจะยืนทำบื้ออยู่ทำไมรีบไปขอโทษคุณเติ้งถิงถิงเธอสิเร็วเข้า”
ทั้งสองต่างรีบเดินคอตกมาหาเติ้งถิงถิงในทันที
“ถิงถิงเห็นแก่ที่เราเคยรู้จักกันมายกโทษให้พวกเราเถอะนะผมเพียงแค่จะแกล้งแหย่คุณเล่นไม่ได้คิดดูถูกคุณซักนิด”
“ใช่ๆฉันก็ด้วยอย่าถือสาฉันเลยนะคะคุณเติ้งถิงถิงฉันก็เป็แบบนี้นั่นแหละปากพร่อยไม่รู้กาลเทศะยกโทษให้ฉันเถอะนะคะ”
เธอเผยยิ้มมุมปากเบาๆด้วยความสมเพชคนทั้งสอง
“งั้นเหรอปากของคุณทั้งสองนี่ไม่น่าเรียกว่าปากคนเลยจริงๆน่าจะเรียกว่าปากเอ่อ.......จะพูดยังไงให้ดีล่ะสัตว์สี่เท้าแบบนี้จะดูฟังรื่นหูกว่ามั๊ย”
หลี่จินซีเมื่อได้ฟังที่เติ้งถิงถิงพูดเธอก็รู้สึกไม่พอใจเป็อย่างมากแต่เพราะสถานะของเธอในตอนนี้เป็รองอยู่มากจึงทำได้เพียงข่มอารมณ์โกรธเอาไว้
“เอาเถอะครั้งนี้ฉันจะถือซะว่าหมาเห่าแต่คราวหน้าหากพวกคุณยังกล้าดีมาหยามเกียรติสามีฉันด้วยถ้อยคำที่ต่ำๆอีกละก็ฉันจะไม่ยกโทษให้แน่”
“ขอบคุณนะถิงถิง”
“ขอบคุณคุณเติ้งถิงถิง”
ปรายหางตาของเติ้งถิงถิงเหลือบมองเสี่ยวจุ้นเหออีกครั้ง
“อ่อมีอีกเื่คุณเสี่ยวจุ้นเหอกรุณาอย่ามาเรียกฉันว่าถิงถิงชื่อเล่นของฉันมีไว้สำหรับสามีและคนในครอบครัวเท่านั้นคนอื่นอย่างคุณกรุณาเรียกฉันว่าเติ้งถิงถิงด้วยค่ะ”เธอพูดขึ้นพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปากอย่างไม่เป็มิตร
เสี่ยวจุ้นเหอทำได้เพียงก้มหน้ารับฟังคำสั่งของเธอโดยไม่แม้แต่จะกล้าขึ้นเสียงใดๆ
“นายพลหลี่จ้วนซุนคุณช่วยพาบุตรสาวและบุตรเขยของคุณไสหัวออกไปจากห้างของผมได้แล้วผมไม่อยากให้ภรรยาของผมรู้สึกไม่สบายสายตาที่ได้เห็นพวกเขาขณะเดินเลือกซื้อของ”
“ดะ ได้ครับคุณชายไป๋ผมจะให้พวกเขารีบไปเดี่ยวนี้”นายพลหลี่จ้วนซุนพูดขึ้นก่อนจะหันไปหาบุตรสาวกับบุตรเขยพร้อมกับไล่ทั้งสองออกจากห้างเทียนเหลินในทันทีเมื่อเห็นว่าทั้งสองเดินจากไปแล้วนายพลหลี่จ้วนซุนจึงได้หันมายิ้มให้กับไป๋หลี่จวินอย่างประจบ
“แฮะแฮะคุณชายไป๋ครับพวกเขาไปแล้วหวังว่าคุณชายไป๋จะหายโกรธ”
ไป๋หลี่จวินหัวเราะในลำคอหึ หึ
“หมดธุระคุณแล้วไสหัวไปซะ”เขาบอกกับนายพลหลี่จ้วนซุนด้วยน้ำเสียงที่เ็า
“ขะครับคุณชายผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”นายพลหลี่จ้วนซุนรีบร้อนออกจากที่ตรงนั้นในทันที
เติ้งถิงถิงส่ายหัวเบาๆด้วยความสมเพชก่อนจะหันไปมองพนักงานสาวที่เอาแต่ยืนก้มหน้านิ่งเนื้อตัวสั่นเทาราวกับกลัวความผิด
“ท่านประธานครับแล้วจะให้ผมไล่พนักงานคนนี้ออกจากร้านด้วยเลยมั๊ยครับ”ผู้จัดการร้านขายเสื้อผ้าเอ่ยถามไป๋หลี่จวิน
“ทะท่านประธานคะอย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ”เธอร้องอ้อนวอนด้วยใบหน้าเศร้า
ไป๋หลี่จวินมองหน้าเติ้งถิงถิงราวกับอยากให้เธอเป็คนตัดสินใจ
“เธอจะเอายังไงกับพนักงานคนนี้”
เธอนิ่งอยู่ครู่ก่อนจะมองเห็นรอยน้ำตาที่ค่อยๆไหลอาบเต็มสองแก้มของหญิงสาว
“ทำไมเธอถึงต้องร้องไห้ด้วยล่ะ”เติ้งถิงถิงถามพนักงานหญิงคนดังกล่าว
“หากฉันถูกไล่ออกครอบครัวฉันคงแย่แน่เลยค่ะครอบครัวของฉันยากจนมากมีเพียงฉันที่เป็คนหาเลี้ยงครอบครัวคุณเติ้งถิงถิงค่ะดิฉันขอโทษที่ปฏิบัติต่อคุณไม่ดียกโทษให้ฉันด้วยเถอะนะคะ”
“ในเมื่อเธอก็มาจากครอบครัวที่มีฐานะที่ไม่สู้ดีนักแล้วทำไมถึงยังทำตัวแบ่งแยกชนชั้นเลือกปฏิบัติกับลูกค้าการเป็พนักงานไม่ว่าลูกค้าจะยากดีมีจนแค่ไหนเธอในฐานะผู้ให้บริการควรยินดีที่จะต้อนรับด้วยความอ้อนน้อมไม่ใช่มองลูกค้าด้วยสายตาที่ดูถูกแบบนั้น”
“ฉันสำนึกผิดแล้วค่ะอย่าไล่ฉันออกเลยนะคะฉันสัญญาจะไม่ทำแบบนั้นอีกค่ะ”
“ฉันว่าไล่เธอออกไปเถอะ”ไป๋หลี่จวินพูดขึ้น
เติ้งถิงถิงที่เข้าใจชีวิตที่ตกอยู่ในความยากลำบากเป็อย่างดีเธอจึงไม่อยากให้ใครเป็เหมือนเธอ
“ให้โอกาสเธอเถอะค่ะหากเธอตกงานชีวิตเธอคงจะลำบากมากแน่ฉันเคยลำบากมาก่อนย่อมเข้าใจดีว่าความทรมาณจากการอดมื้อกินมื้อเป็ยังไง”เธอพูดขึ้นด้วยใบหน้าเศร้า
ไป๋หลี่จวินเผยยิ้มอ่อนให้กับความอ่อนโยนและมีน้ำใจของเธอ
“ขอบคุณมาค่ะคุณเติ้งถิงถิง ขอบคุณมากขอบคุณจริงๆค่ะ”พนักงานหญิงคนนั้นกล่าวขึ้นด้วยความซาบซึ้งใจ
“คุณชายไป๋คะฉันว่าเรากลับกันเถอะค่ะวันนี้ฉันคงไม่อยากเดินเลือกซื้ออะไรอีกแล้ว”
เขาพยักหน้าให้เธออย่างเข้าใจก่อนจะสั่งพ่อบ้านเยว่ไปเลือกเสื้อผ้าที่เหมาะสมให้กับเติ้งถิงถิงซัก5-6ชุด
ครั้นเมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้านสาวใช้ก็รีบยกข้าวของที่พ่อบ้านเยว่เลือกซื้อมาให้เติ้งถิงถิงตามคำสั่งของไป๋หลี่จวินในทันทีเหล่าสาวใช้ต่างพากันนำเสื้อผ้าชุดใหม่ของเธอไปแขวนไว้ในตู้ก่อนจะเก็บเสื้อผ้าชุดเดิมใส่กล่องเก็บไว้ให้อย่างเรียบร้อย
เติ้งถิงถงนั่งมองดูเสื้อผ้าที่เหล่าสาวใช้กำลังจัดเข้าตู้
นี่ฉันคงเป็ผู้หญิงที่โชคดีมากๆเลยสินะที่ได้แต่งงานกับผู้ชายอย่าง
ไป๋หลี่จวินใบหน้าสวยเผยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
6K
