ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            มารดาซวนจู้ข่มขู่เอาเงินจากเจ้าใหญ่แม้ทราบดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางหาเงินมาให้ได้ ทว่ามิอาจล้มเลิกความตั้งใจ กระทั่งได้เงินมาก็จากไปอย่างอารมณ์ดีก่อนจากไปก็ยังมิวายถ่มน้ำลายใส่อย่างดูแคลน

            เจ้าใหญ่คับแค้นใจยิ่งนักโดยไม่รู้เลยว่ากำลังมีเรื่องที่จะทำให้นางแค้นใจยิ่งกว่านี้รออยู่ เพราะขณะที่นางพูดคุยกับมารดาซวนจู้ได้มีคนผู้หนึ่งซ่อนตัวอยู่ในป่าหลังบ้านคนผู้นั้นคือจอมไม่เอาไหนแห่งหมู่บ้าน เฉินหม่าจื่อนั่นเอง

            ครั้นมารดาของซวนจู้เดินลับไปแล้วเฉินหม่าจื่อเดินออกมาหาเจ้าใหญ่ด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์เจ้าใหญ่เห็นแล้วก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัวบทสนทนาที่นางพูดกับมารดาซวนจู้เมื่อครู่นี้ อีกฝ่ายต้องได้ยินหมดแล้วเป็นแน่

            เจ้าใหญ่ก้าวถอยหลังจนชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่เฉินหม่าจื่อก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอามือยันกับต้นไม้ปิดทางหนีทำให้เจ้าใหญ่ตกอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มโดยสมบูรณ์

            “จุ๊ๆ มารดาซวนจู้ช่างอำมหิตเสียจริงมีคำกล่าวว่าตีคนไม่ตีใบหน้า แต่นางกลับตบเจ้าจนใบหน้าช้ำถึงเพียงนี้ ข้าเห็นแล้วให้รู้สึกปวดใจยิ่งนัก”

            ยามเฉินหม่าจื่อพูดจะเผยให้เห็นฟันสีเหลืองอ๋อยเจ้าใหญ่เห็นภาพนั้นแล้วแทบอยากจะอาเจียนเอามื้อเย็นที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาเหลือเกินหญิงสาวผลักตัวเฉินหม่าจื่อออก ก่อนจะดึงปิ่นปักผมลงมาทำให้มีปอยผมปอยหนึ่งร่วงลงมาระไหล่ เจ้าใหญ่ชี้ปิ่นไปทางอีกฝ่ายเพื่อข่มขู่“อย่าเข้ามา!”

            เฉินหม่าจื่อหยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินเข้าไปหาเด็กสาวตรงหน้าเขายกมือลูบหน้าอกของตนที่ถูกผลักออกเมื่อครู่นี้ พลางใช้ลิ้นเลียริมฝีปากอย่างหยาบโลน“นึกไม่ถึงเลยว่าสาวงามแห่งหมู่บ้านเจ้าเจี่ยว ทั้งยังเป็นคู่หมั้นของหลิ่วซิ่วไฉจะมีนิสัยดุเดือดถึงเพียงนี้มือก็ไม่เหมือนกับของหญิงอื่นในหมู่บ้าน ทั้งขาวทั้งนุ่ม ไหนเจ้าลองผลักข้าอีกสักครั้งสิ”เฉินหม่าจื่อหาได้กลัวเจ้าใหญ่ไม่ ยังคงเดินขึ้นหน้าเข้าไปใกล้เจ้าใหญ่เห็นเช่นนี้แววตาฉายแววโหดเหี้ยม ก่อนจะแทงปิ่นปักผมไปตรงลำคอของอีกฝ่าย

            ทว่าเฉินหม่าจื่อเอี้ยวตัวหลบได้ทันก่อนจะจับมือข้างที่ถือปิ่นปักผมของเจ้าใหญ่เอาไว้ เพียงเขาออกแรงบิดนิดเดียวปิ่นปักผมก็พลันร่วงหลุดจากมือ จากนั้นจึงกระชากตัวนางเข้าในอ้อมกอดเฉินหม่าจื่อโน้มหน้าไปกระซิบข้างหู “เจ้าให้เงินเป็นค่าปิดปากแก่มารดาซวนจู้แล้วข้าเล่า เจ้าจะให้เงินเป็นค่าปิดปากข้าเท่าไร แต่ข้าขอบอกเอาไว้ก่อนเลยว่าเงินเพียงแค่สองตำลึงไม่พอปิดปากข้าหรอกนะ หรือหากเจ้าไม่มี จะใช้ร่างกายของเจ้าแทนก็ได้”กล่าวจบมือไม้ก็เริ่มอยู่ไม่สุข

            เจ้าใหญ่ทั้งเจ็บใจและแค้นใจในเวลาเดียวกันแม้พยายามดิ้นแต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจหลุดไปได้นางจึงเปลี่ยนมาพูดขอร้องด้วยสีหน้าท่าทางน่าสงสารแทน “พี่หม่าจื่อ ข้าขอร้องท่านให้ปล่อยข้าไปเถอะข้าไม่มีเงิน เงินที่มีก็มอบให้มารดาซวนจู้ไปหมดแล้ว”

            เฉินหม่าจื่อหาได้รู้สึกสงสารหญิงสาวแต่อย่างใดไม่กลับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ไม่มีเงินหรือเช่นนั้นข้าขอลองชิมรสชาติคู่หมั้นของหลิ่วซิ่วไฉหน่อยเป็นไร”

            สีหน้าเจ้าใหญ่ซีดขาวลงในพลัน นางพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมและพยายามอ้อนวอนขอร้อง“ข้าให้เงินท่านก็ได้ ข้ายอมให้เงินท่านแล้วพอใจหรือยัง สามตำลึงพอหรือไม่ข้ามีเพียงเท่านี้จริงๆ”

            “สี่ตำลึง ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้ หากไม่เอาเงินมาให้ข้าจะป่าวประกาศเรื่องที่เจ้ายุยงมารดาซวนจู้ให้ไปเอาเรื่องสกุลกู้ให้รู้กันไปทั่วทั้งหมู่บ้านถึงตอนนั้นเจ้าจะแก้ตัวว่าไม่รู้เรื่องย่อมได้ แต่ข้าเชื่อว่าอย่างไรก็ต้องมีคนเชื่อข้าสักคน”เฉินหม่าจื่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

            เวลานี้ในใจเจ้าใหญ่รู้สึกเคร่งเครียดอย่างยิ่งแม้สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นดูไม่ดีนัก แต่ก็ยังพยายามฝืนยิ้มออกไป “พี่หม่าจื่อดูท่านพูดเข้า ข้าหรือจะไม่ให้ เช่นนั้นท่านรีบปล่อยข้าเถิด ข้าจะได้เร่งไปนำเงินมาให้”

            ทันทีที่เฉินหม่าจื่อปล่อยมือเจ้าใหญ่รีบวิ่งออกจากป่าไปอย่างเร็วรี่

            เฉินหม่าจื่อรออยู่ในป่าอย่างอดทนไม่นานเจ้าใหญ่ซึ่งสวมเสื้อผ้าปิดมิดชิดเกล้าผมใหม่เรียบร้อยก็เดินกลับมา เขาเห็นหญิงสาวตรงหน้าผู้นี้แล้วคิดในใจ‘สตรีใจร้ายผู้นี้รักสวยรักงามมิใช่น้อย แต่จะว่าไปแล้วมีสตรีคนใดบ้างที่ไม่รักสวยรักงามคอยดูเถิด สักวันจะต้องทำให้นางมาอยู่ใต้ร่างเขาให้จงได้!’

            จังหวะที่เจ้าใหญ่ยื่นเงินให้แก่เฉินหม่าจื่อชายหนุ่มฉวยโอกาสนี้จับมือของเจ้าใหญ่เอาไว้ อีกฝ่ายทั้งโกรธทั้งแค้น แต่ก็มิกล้าล่วงเกินแต่อย่างใดทำได้แค่กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พี่หม่าจื่อ ท่านคืนปิ่นปักผมให้ข้าได้หรือไม่” ปิ่นปักผมอันนั้นหลิ่วเหวินไฉเป็นคนมอบไว้ให้นางจึงไม่อยากเสียมันไป

            เฉินหม่าจื่อกลับยกยิ้มมุมปาก“อยากได้คืนอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นก็ต้องเอาเงินห้าสิบตำลึงมาแลก ห้ามต่อรอง หากเอาเงินมาให้ได้เมื่อไรข้าถึงจะคืนให้เจ้า”

            เจ้าใหญ่แผดร้องเสียงสูง“ห้าสิบตำลึง! ท่านมิไปปล้นเสียเลยเล่า!”

            เฉินหม่าจื่อยิ้มกล่าวตอบ“เอามาให้มิได้ก็ไม่เป็นไร เช่นนั้นข้าจะเอามันไปถามหลิ่วซิ่วไฉจะว่ายอมซื้อปิ่นปักผมอันนี้หรือไม่”อีกฝ่ายคิดว่าเขาไม่รู้หรือว่า นางปักปิ่นปักผมอันนี้ก็เพื่ออวดคนทั้งหมู่บ้านว่าคู่หมั้นเป็นคนซื้อให้

            เป็นอย่างที่คิด เพิ่งจะกล่าวจบนางอ้ำอึ้งด้วยสีหน้าตระหนก “ข้าไม่มีเงินห้าสิบตำลึงจริงๆ”

            เฉินหม่าจื่อยื่นมือไปลูบแก้มของเจ้าใหญ่ข้างที่ถูกมารดาซวนจู้ตบ“ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งเดือน” กล่าวจบร้องเพลงพร้อมกับหมุนกายเดินจากไป

            ความจริงแล้วเฉินหม่าจื่อไม่ได้หวังว่าเจ้าใหญ่จะนำเงินมาให้ภายในหนึ่งเดือนแต่ไม่เป็นไร เขารอได้ และที่เรียกเงินสูงถึงเพียงนั้น ครั้งแรกก็ต้องเรียกเป็นจำนวนสูงอยู่แล้วมิใช่หรือเวลานี้เขารู้สึกมีความสุขเหลือเกินคิดไม่ถึงเลยว่าการเข้าไปปลดทุกข์ในป่าจะทำให้บังเอิญเจอเรื่องที่ดีเช่นนี้เข้าชีวิตนับจากนี้ของเขากำลังจะดีขึ้นแล้วสินะ ต่อไปหากไม่มีเงินเมื่อใดก็แค่มารีดไถเอากับเจ้าใหญ่ช่างเป็นชีวิตที่สุขสบายเสียนี่กระไร

            คล้อยหลังเฉินหม่าจื่อไปแล้วเจ้าใหญ่ตัวอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น นางคิดอย่างสิ้นหวังไฉนเรื่องราวถึงกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ ใครเลยจะรู้ว่ามารดาของซวนจู้จะไร้ความสามารถถึงเพียงนี้ไหนจะบุตรชายของอีกฝ่ายอีก มีกันหลายคนแต่กลับสู้เจ้าหกเพียงคนเดียวมิได้ ซ้ำร้ายท้ายที่สุดนางยังต้องมาเสียเงินเป็นค่าปิดปากอีกหากรู้เช่นนี้คงไม่ยุยงคนผู้นั้นให้เรื่องราวบานปลายเป็นแน่

            เจ้าใหญ่ค้นพบว่าจุดเปลี่ยนคือสกุลกู้ด้วยเพราะคนสกุลกู้ยังไม่ตาย เรื่องราวถึงได้เปลี่ยนแปลงไปจนไม่อาจคาดเดาได้เช่นนี้ยังมีเจ้าหกอีก หรือว่าแท้จริงแล้วเจ้าหกคือผู้ที่มีบุญวาสนาคนนั้นอนาคตฮูหยินราชเลขาธิการคือเจ้าหกมิใช่นาง?

            ชาติก่อนน้องชายน้องสาวของนางล้วนยังมีชีวิตอยู่มีเพียงแค่เจ้าหกผู้เดียวที่มีบุญญาวาสนาสูงส่งได้เป็นถึงฮูหยินราชเลขาธิการทว่าชาตินี้น้องชายน้องสาวของนางล้วนเสียชีวิตทั้งหมด เหลือเพียงเจ้าหกผู้เดียวเท่านั้นที่รอดมาได้…

            หรือจุดเปลี่ยนที่แท้จริงจะเป็นเจ้าหกมิใช่สกุลกู้?

            หากเจ้าหกไม่ได้เข้าไปอยู่ในบ้านสกุลกู้ป่านนี้คนบ้านนั้นคงจะเสียชีวิตกันไปแล้ว น่าเสียดายที่หากบัดนี้นางคิดจะเล่นงานเจ้าหกก็มิอาจทำได้โดยง่ายอีกแล้วเช่นนั้นนางจะใจร้อนไม่ได้ ต้องรอโอกาส เชื่อว่าสักวันต้องหาทางกำจัดเด็กหญิงผู้นั้นได้อย่างแน่นอน

            เจ้าใหญ่พยายามปลุกปลอบตนเองให้ใจเย็นๆ เป็นเพราะก่อนหน้านางใจร้อนเกินไปแผนการที่วางไว้ถึงได้ล้มเหลวไม่เป็นท่า อย่างไรเสียสกุลกู้ก็คงจะได้ใจเช่นนี้ไปอีกไม่นานรอให้ญาติของชายชราผู้นั้นตามมาคิดบัญชีก่อนเถอะ คนสกุลกู้ต้องไม่รอดเป็นแน่หากเกิดเรื่องกับสกุลกู้ นางจะคอยดูสิว่ายังจะมีใครออกมาปกป้องเจ้าหกอีกหรือไม่!

            เจินเจินนอนหลับไปได้หนึ่งชั่วยาม[2] ก็ถูกปลุกให้ตื่นนางเอาตัวซุกเข้าไปในผ้าห่ม อย่างไรก็ไม่ยอมตื่นกู้อวี้ใช้สายตาไร้ความรู้สึกจับจ้องไปยังคนบนเตียง “ตื่นได้แล้ว!”

            “ข้ายังหลับอยู่!”

            “ข้าบอกให้ตื่น ไม่ได้ยินหรือ!”

            กู้อวี้เลิกผ้าห่ม อุ้มเจินเจินขึ้นมาจากเตียงก่อนจะหยิบเสื้อตัวนอกที่วางกองอยู่ข้างเตียงมาช่วยสวมให้แก่นางกว่าจะรู้ตัวว่าทำอันใดอยู่เจินเจินก็เอาตัวซุกเข้ามาในอ้อมกอดของเขาพร้อมกับถูไถใบหน้าราวกับกำลังหาที่เหมาะๆสบายๆ เสียแล้ว ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ช่วยสวมเสื้อผ้าให้อีกฝ่ายจนเสร็จเรียบร้อยจากนั้นจึงอุ้มไปล้างหน้าล้างตานางถึงได้ตื่นขึ้น

            เจินเจินจ้องมองกู้อวี้พร้อมกับกะพริบตาปริบๆ‘พี่ชายเป็นฝ่ายกอดนางก่อน’ เด็กหญิงยื่นแขนไปโอบรอบคอของอีกฝ่ายเอาไว้จากนั้นโน้มหน้าลงไปหอมแก้ม

[1] ขโมยไก่ไม่สำเร็จยังต้องเสียข้าวสารไปอีกหนึ่งกำมือหมายถึง ทำร้ายผู้อื่นไม่สำเร็จ ยังต้องมาเป็นฝ่ายเสียเปรียบอีก

[2] หนึ่งชั่วยามเท่ากับ สองชั่วโมง