【ฉบับรีไรต์ล่าสุด — อัปเดตวันที่ 29 กรกฎาคม 2569】
ตอนนี้ได้รับการปรับจังหวะการเล่าเื่ อารมณ์ตัวละคร และรายละเอียดเชื่อมโยงกับโครงเื่ปัจจุบันแล้วค่ะ
ตอนที่ 2: เด็กสาวที่ควรตายไปแล้ว
เสียงฝีเท้าของหลินต้าจวงกับหวังชุนฮวาหายลับไปในความมืดแล้ว แต่หลินซูเหยายังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างผนัง
เธอนับลมหายใจช้า ๆ จนครบยี่สิบ จึงกลับไปจุดตะเกียงและตรวจกลอนประตูอีกครั้ง
คนสองคนนั้นไม่ได้เข้ามาดูว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เพราะความห่วงใย พวกเขาเพียง้าให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ตายก่อนทิ้งรอยนิ้วมือไว้บนเอกสาร
หลินซูเหยากลับขึ้นคั่ง ดึงผ้าห่มคลุมไหล่แล้วเรียงข้อมูลที่เพิ่งได้ยิน
หลินต้าจวงยึดบ้านอิฐของพ่อแม่ไปแล้ว
เสบียง คูปอง และส่วนแบ่งธัญพืชของเธอหายไปทีละน้อยตลอดสามปี
ตอนนี้เขากำลังสร้างหนี้ขึ้นมา เพื่อเปลี่ยนการที่ไม่มีสิทธิ์ให้ถูกต้องบนกระดาษ
อีกฝ่ายมีทั้งกำลัง คน และพวกพ้องในกองการผลิต
ส่วนเธอมีเพียงกระท่อมทรุดโทรม ไม้ฟืนไม่กี่ท่อน และร่างกายซึ่งเกือบตายไปแล้วครั้งหนึ่ง
การเปิดประตูออกไปเผชิญหน้าตอนนี้ไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็การบอกศัตรูว่าเหยื่อยังมีแรงต่อต้าน
ก่อนคิดบัญชี เธอต้องรู้ว่ามีทรัพย์สินอะไรถูกเอาไป เอกสารอยู่ที่ใคร และคนใดในหมู่บ้านอาจยอมพูดความจริง
ทั้งหมดนั้นมีเงื่อนไขอยู่ข้อเดียว
เธอต้องรอดคืนนี้
หลินซูเหยาเหลือบมองเตา เปลวไฟกองเล็กกำลังเลียไม้ชื้นท่อนสุดท้าย น้ำต้มมันเทศที่แบ่งไว้ยังอุ่นอยู่ เธอยกขึ้นจิบทีละน้อย แต่เพียงกลืนลงไปไม่กี่คำ กระเพาะซึ่งว่างเปล่ามานานก็บีบรัดอย่างรุนแรง
หญิงสาวรีบวางถ้วย ก้มตัวหายใจช้า ๆ
อาหารกับน้ำอุ่นช่วยประคองชีวิตไว้ได้ แต่ไม่อาจทำให้ร่างซึ่งอดอยากและมีไข้สูงฟื้นขึ้นในทันที
อาการปวดแล่นจากขมับลงไปถึงท้ายทอย ภาพตรงหน้ามืดวูบเป็ระยะ เหงื่อร้อนซึมออกมาตามไรผมทั้งที่ปลายมือปลายเท้าเย็นจัด
ไข้สูงและเหงื่อที่ซึมไม่หยุดกำลังพรากน้ำออกจากร่างกาย
หลินซูเหยาพยายามฝืนสติ ความทรงจำของเ้าของร่างเดิมยังคงไหลกลับมาเป็่ ๆ
หลังหลินจิ้นกั๋วเสียชีวิต หลินต้าจวงเคยยืนต่อหน้าชาวบ้าน รับปากว่าจะดูแลลูกสาวของญาติให้เหมือนคนในครอบครัว
ไม่ถึงหนึ่งเดือน ครอบครัวของเขาก็ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านอิฐของพ่อแม่เธอ
เด็กสาวอายุสิบสี่ถูกส่งมายังกระท่อมเก็บเครื่องมือท้ายหมู่บ้าน พร้อมข้าวหยาบหนึ่งถุง เพื่อให้ทุกคนเห็นว่าญาติผู้ใหญ่ไม่ได้ทอดทิ้งเด็กกำพร้า
จากข้าวหนึ่งถุงเหลือครึ่งถุง
ครึ่งถุงเหลือเพียงมันเทศ
สุดท้ายเหลือแต่คำด่าว่าเป็เด็กอกตัญญูทุกครั้งที่เธอไปทวงสิ่งซึ่งควรเป็ของตัวเอง
หลินซูเหยาหลับตาแน่น
เ้าของร่างเดิมอดทนมาสามปี แต่ความอดทนไม่ได้ช่วยให้รอด
ต่อจากนี้เธอจะไม่รอความเมตตาจากคนที่ตั้งใจปล่อยให้ตายอีก
เธอก้มมองข้อมือ รอยช้ำเป็วงบอกว่าก่อนหน้านี้มีคนเคยจับมือบังคับ
ทันใดนั้น ภาพหนึ่งก็สว่างวาบในความทรงจำ
มือของเด็กสาวถูกผู้ใหญ่กดไว้กับโต๊ะ นิ้วโป้งเปื้อนหมึกสีแดง เธอร้องไห้และพยายามดึงกลับ แต่แรงของเด็กอายุสิบเจ็ดไม่อาจสู้ผู้ใหญ่สองคนได้
ภาพนั้นขาดหายไปก่อนจะเห็นว่าเป็เอกสารอะไร
หลินซูเหยาก้มมองปลายนิ้วตัวเอง ความกลัวซึ่งตกค้างอยู่ในร่างยังชัดเจน
แสดงว่าพวกเขาเคยกดรอยนิ้วมือของเธอลงบนเอกสารบางอย่างมาแล้ว
หากมีการรับเสบียงหรือคูปองแทน ชื่อของเธอย่อมอยู่ในบัญชีกองการผลิต และการเบิกของย่อมต้องมีร่องรอย
นั่นคือสิ่งแรกที่ต้องตรวจสอบเมื่อผ่านวันพรุ่งนี้ไปได้
หลินซูเหยาเหลือบมองรอบกระท่อมอีกครั้ง
ไม่มีเงิน ไม่มีคูปอง ไม่มีเอกสารของพ่อแม่ แม้แต่ของใช้ส่วนตัวก็เหลือน้อยเกินกว่าจะเป็บ้านซึ่งมีคนอาศัยอยู่มาสามปี
สะอาดเกินไป
ไม่ใช่เพราะเด็กสาวไม่มีอะไร หากเป็เพราะมีใครค้นและนำทุกอย่างออกไปแล้ว
ภาพชายร่างสูงกำลังจัดเอกสารใต้แสงตะเกียงผุดขึ้นในหัว...
หลินจิ้นกั๋วแยกกระดาษเป็ปึก ผูกเชือกทีละชุด ก่อนบอกลูกสาวตัวเล็กว่า
"ของสำคัญไม่ควรฝากความหวังไว้กับที่เดียว"
...ภาพเปลี่ยนเป็หญิงใบหน้าอ่อนโยนกำลังวางถ้วยโจ๊กตรงหน้าเด็กหญิง
"กินทีละคำ ระวังลวกปากนะซูเหยา"
ความอบอุ่นจากมารดายังไม่ทันชัด ภาพก็แตกกระจายเป็โลงไม้และผ้าขาวเหนือประตู หลายปีต่อมา หิมะกลับตกลงบนบ่าของคนแบกโลงอีกครั้ง—คราวนี้เป็บิดา
หลินซูเหยากดฝ่ามือลงบนหน้าอก
ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ของเธอเพียงคนเดียว เ้าของร่างเดิมยังคิดถึงพ่อแม่ ยังเ็ป และยังไม่ยอมปล่อยบ้านซึ่งเต็มไปด้วยความทรงจำ
"ฉันจะเอาคืนให้"
เธอพูดกับความเงียบ
"ไม่ใช่แค่กระท่อมหลังนี้ แต่ทุกอย่างที่เป็ของเธอ"
ลมด้านนอกพัดแรงขึ้น ช่องประตูที่อุดไว้สั่นกระทบแผ่นไม้ เปลวไฟในเตาลดลงเรื่อย ๆ จนเหลือเพียงถ่านสีแดง
หลินซูเหยา้าเติมฟืน แต่ไม่มีไม้แห้งเหลือแล้ว
อุณหภูมิในกระท่อมลดลงอย่างรวดเร็ว ความหนาวกับไข้สูงดึงร่างกายไปคนละทิศทาง ภายในร้อนราวถูกเผา แต่ิักลับเย็นจนชา
เธอยกถ้วยน้ำขึ้นอีกครั้ง
ว่างเปล่า
น้ำต้มที่เหลือถูกใช้ประคองอาการไปหมดแล้ว ส่วนโอ่งข้างเตายังมีน้ำแข็งจับอยู่ตรงปาก
หลินซูเหยาพยายามยันตัวขึ้นจากคั่ง
ระยะจากคั่งถึงโอ่งน้ำมีเพียงไม่กี่ก้าว แต่ทันทีที่ฝ่าเท้าแตะพื้น โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง
เธอคว้าขอบโต๊ะไว้ทัน ก่อนเข่าจะทรุดลงกับพื้น
ลมหายใจแห้งผากติดอยู่ในลำคอ ความมืดค่อย ๆ รุกเข้ามาจากขอบสายตา
ต้องไปให้ถึงโอ่ง
ต้องละลายน้ำแข็ง
ต้องไม่ตายเป็ครั้งที่สองในคืนเดียวกัน
หลินซูเหยาใช้ศอกพยุงร่าง ค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้า แต่เรี่ยวแรงซึ่งเหลืออยู่น้อยนิดกลับหมดลงก่อนถึงครึ่งทาง
เธอทรุดพิงขาคั่ง หอบหายใจอยู่บนพื้นเย็น
ร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้
คนที่ย้อนกลับมาเป็คนแรกอาจเป็หลินต้าจวง
จะออกไปตักหิมะก็ไม่ได้ ร่างนี้ไม่มีแรงพอเปิดประตูและรับลมหนาวจากด้านนอก
ทุกทางต้องใช้แรง
และเธอไม่เหลือแรงแล้ว
"ขอน้ำ..."
เสียงแหบเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ทันใดนั้น ความมืดตรงหน้าก็สั่นไหว
เส้นแสงสีขาวบางเฉียบปรากฏขึ้นกลางกระท่อม คล้ายแสงซึ่งลอดผ่านบานประตูที่ปิดไม่สนิท
หลินซูเหยากะพริบตาช้า ๆ
ผนังด้านนั้นไม่มีหน้าต่าง
แต่เส้นแสงยังคงขยายสูงขึ้น วาดกรอบสี่เหลี่ยมลงบนอากาศทีละน้อย
ไม่มีวงกบ
ไม่มีบานพับ
และไม่ควรมีสิ่งใดอยู่ตรงนั้น
ท่ามกลางกระท่อมดินอันมืดมิด ประตูสีขาวเรืองแสงบานหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าเด็กสาวซึ่งควรตายไปแล้ว
ก่อนแสงทั้งบานจะกระเพื่อมแ่เบา...
ราวกับกำลังรอให้เธอเปิดมัน
7K
