ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "ขอบคุณครับ/ค่ะ แม่!"

        เด็กน้อยทั้งสองพูดพร้อมกัน

        หลังจากกินข้าวเสร็จ เด็กๆทั้งสามก็ยังคงรับหน้าที่ล้างจานเหมือนเดิม

        ส่วนต่งเสี่ยวเสี่ยวก็กำชับฉินซู่สองสามคำแล้วออกไปรายงานตัวที่สถานีอนามัยของหมอหลี่

        "วันนี้ตอนไปทำงานมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?"

        รอจนภรรยาออกไปแล้วฉินซู่จึงหันไปถามพี่สาวเรื่องที่ไปทำงานในวันนี้

        ตั้งแต่ทั้งสองคนกลับมา บรรยากาศก็ดูแปลกๆพอจะเดาไม่ยากว่าทั้งสองคนคงจะทะเลาะกัน

        ฉินฮุ่ยเจียวเม้มปากเธออ้ำอึ้งอยู่นานกว่าจะพูดออกมาได้ "ฉันทำให้น้องสะใภ้โกรธ!"

        พูดจบก็รีบก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาน้องชายด้วยความรู้สึกผิด

        ดวงตาของฉินซู่ที่ปกติแล้วจะอ่อนโยนกลับมีประกายเย็นเยียบแวบผ่าน ฉายแววความไม่พอใจ "พี่ ทำไมถึงแยกแยะอะไรไม่ได้แบบนี้ เมื่อก่อนพี่ก็เป็นคนมีเหตุมีผลแท้ๆแล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ไปได้? ก็ไม่แปลกที่เมียฉันจะโกรธถ้าเป็นฉัน ฉันก็โกรธ"

        เธออุตส่าห์หวังดีแต่กลับได้รับคำพูดที่ตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ ใครได้ยินก็ต้องโกรธทั้งนั้น

        ฉินฮุ่ยเจียวเอานิ้วชี้ทั้งสองข้างพันกันไปมาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

        "ฉันก็ไม่เป็นที่รักของคนในหมู่บ้านอยู่แล้วนี่คิดแค่ว่าอดทนไว้ เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นแต่ใครจะไปรู้ว่าน้องสะใภ้จะคิดเล็กคิดน้อยขนาดนี้ เรื่องแค่นี้ถึงกับโกรธฉัน!นายช่วยพูดเข้าข้างน้องสะใภ้ฉันยังพอเข้าใจ แต่นี่กลับมาว่าฉันเพราะคนนอก!

        ฉินซู่ได้ยินแบบนั้นก็โกรธจัด

        'ปัง!'

        เขาตบโต๊ะหินอย่างแรงจนฉินฮุ่ยเจียวสะดุ้งโหยง

        "คนนอก?"

        ฉินซู่จ้องมองพี่สาวที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ

        "ต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็นเมียของฉันเป็นคนที่จะอยู่เคียงข้างกันไปตลอดชีวิต แต่ในสายตาของพี่กลับเป็นคนนอกงั้นเหรอ?"

        หลังจากล้างจานเสร็จแล้วเด็กน้อยทั้งสองที่วิ่งไล่จับกันอยู่ในลานบ้านก็เดินเข้ามาใกล้

        ฉินไห่เยว่พูดด้วยเสียงเล็กๆ ว่า"แม่ไม่ใช่คนนอกนะคะ แม่คือครอบครัวของเยว่เยว่นะ!"

        "แม่เป็นครอบครัวของเราตลอดไปไม่ใช่คนนอก!" ฉินไห่หยางก็พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        ถึงแม้ว่าตอนแรกแม่จะไม่ดีกับพวกเขาแต่ตอนนี้แม่ก็เอาใจใส่พวกเขาเป็นอย่างดี แค่นี้พวกเขาก็พอใจมากแล้ว

        อีกอย่าง ตั้งแต่วันที่แม่แต่งงานกับพ่อแม่ก็ถูกกำหนดให้เป็นครอบครัวของพวกเขาตลอดไป ไม่ใช่คนนอกอย่างที่ป้าพูด

        เห็นทั้งคนในครอบครัวต่างปกป้องต่งเสี่ยวเสี่ยวฉินฮุ่ยเจียวก็ยิ่งพูดเสียงแผ่วลง "ฉัน…ฉันก็แค่พูดเล่นๆเท่านั้นเอง ดูพวกเธอสิ ทำอย่างกับจะกินฉันเข้าไปทั้งตัวอย่างนั้นแหละ"

        ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่ในใจเธอก็ยังไม่ค่อยพอใจต่งเสี่ยวเสี่ยวอยู่ดี

        ไม่รู้ว่าน้องสะใภ้ให้ยาเสน่ห์อะไรกับพวกนั้นกันแน่ถึงได้ปกป้องกันขนาดนี้

        อีกอย่าง สิ่งที่เธอทำก็ไม่ได้ผิดอะไรถ้าไม่ใช่เพราะอยากจะให้พวกนั้นมีปัญหาน้อยลง เธอจะกล้ำกลืนฝืนทนแบบนี้ทำไม?

        สุดท้ายทุกคนก็โทษเธออยู่ดี

        ฉินซู่ปวดขมับตุบๆเพราะรู้ดีว่าพี่สาวเขาเป็นคนยังไง

        ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่ในใจของเธอก็คงอคติกับต่งเสี่ยวเสี่ยวไปแล้วสินะ

        "พี่ ไม่ว่ายังไงตอนนี้ฉันกับเมียก็คือครอบครัวเดียวกัน เมียฉันเต็มใจที่จะยอมรับพี่มองพี่เป็นญาติ ก็เพราะเห็นแก่สายเลือดเดียวกัน”

        “ฉันไม่สนว่าพี่จะเคยใช้ชีวิตแบบไหนมาตอนที่อยู่บ้านสามีแต่ที่นี่ ฉันหวังว่าพี่จะเคารพเมียฉัน ไม่ใช่คิดว่าเมียฉันเป็นคนนอก!"

        เห็นได้ชัดว่าที่พี่สาวของเขาเป็นแบบนี้ก็เพราะตัวเองเคยเจอเรื่องร้ายๆ มาก่อน เลยไม่อยากให้คนอื่นมาคอยกางร่มให้

        ความล้มเหลวในชีวิตคู่ทำให้พี่สาวอัดอั้นในใจอยู่ไม่น้อยแต่เขาจะไม่มีวันยอมให้เธอเอาความไม่พอใจนั้นมาลงกับครอบครัวของเขาเด็ดขาด

        พอโดนน้องชายที่ปกติพูดน้อย มาพูดตรงๆใส่แบบนี้แล้ว ฉินฮุ่ยเจียวก็รู้สึกหวั่นๆ ขึ้นมาบ้าง เธอพูดออกมาแห้งๆ ว่า"ฉันรู้แล้ว!"

        พูดกันมาถึงขนาดนี้แล้วฉินซู่ก็ไม่อยากจะคิดเล็กคิดน้อยอีกต่อไป

        พี่สาวจะอยู่หรือไปขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของภรรยา

        ส่วนทางด้านต่งเสี่ยวเสี่ยวหลังจากรายงานตัวที่สถานีอนามัยแล้ว เธอก็เอาสมุนไพรที่ตากแห้งไปส่งที่ร้านสมุนไพรขายได้เงินมาทั้งหมดยี่สิบหยวน

        เธออยากจะซื้อไม้เท้าดีๆ สักอันให้ฉินซู่จะได้สะดวกในการเดินไปไหนมาไหน

        ส่วนเรื่องรถเข็นแบบถาวรอาจจะต้องใช้เวลาในการสั่งทำ กว่าจะทำเสร็จ ขาของฉินซู่อาจจะหายดีแล้วก็ได้

        และถ้าไม่มีช่องทางพิเศษก็คงจะซื้อรถเข็นไม่ได้

        น่าเสียดายที่เธอเดินวนไปวนมาอยู่ในตลาดเป็นชั่วโมงสองชั่วโมงแล้วก็ยังหาไม้เท้าที่เหมาะกับเขาไม่ได้สักที

        ฉินซู่ตัวสูงส่วนใหญ่ในร้านขายไม้เท้าก็มีแต่ไม้เท้าสำหรับคนวัยกลางคนและผู้สูงอายุไม่มีไม้เท้าที่เหมาะกับฉินซู่

        "คุณต่ง?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งเดินออกมาจากร้านขายของทั่วไปก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลัง พอหันไปดูก็พบว่าเป็นหมอเผยเห่อศัลยแพทย์ที่เคยพบกันที่โรงพยาบาลประจำตำบล ตอนนนี้ท่าทางของเขาดูร้อนรนมาก

        "หมอเผย? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ?"

        เผยเห่อหอบหายใจ แล้วพูดว่า"โรงงานเกิดระเบิดครั้งใหญ่ มีคนบาดเจ็บเยอะมากบางคนก็เสียชีวิตจากเหตุระเบิดผมเพิ่งจัดการผู้ป่วยที่บาดเจ็บเล็กน้อยจากโรงงานเสร็จ กำลังจะรีบไปที่โรงพยาบาลไม่คิดว่าจะมาเจอกับคุณที่นี่"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกระตุกยิ้ม"บังเอิญจังเลยนะคะ"

        "คุณต่งพอจะช่วยอะไรได้ไหมครับไปที่โรงพยาบาลด้วยกันหน่อยได้ไหมครับ คนเจ็บเยอะมากผมกลัวว่าพวกเราจะมีกำลังไม่พอ"

        เผยเห่อถอนหายใจเบาๆ แล้วถามออกมา

        เขากลัวว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวจะปฏิเสธจึงรีบอธิบายเพิ่ม "แน่นอนว่าไม่ใช่ให้ไปช่วยฟรีๆนะครับ เดี๋ยวผมจะจ่ายค่าตอบแทนให้คุณ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวขยับมุมปากเล็กน้อยก่อนตอบกลับว่า"ไปสิคะ ฉันจะไปกับคุณ"

        เธอไม่ได้เห็นแก่ค่าตอบแทนอะไรทั้งนั้นจริงๆ นะ

        ร้านขายของอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลเท่าไหร่ทั้งสองคนวิ่งไปไม่กี่นาทีก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว

        ตอนนี้ในโรงพยาบาลมีคนเดินขวักไขว่กำลังวุ่นวายกันอย่างหนัก

        เผยเห่อเพิ่งมาถึงโรงพยาบาลพอเปลี่ยนชุดกาวน์เสร็จ ก็มีพยาบาลมาแจ้งว่ามีผู้ป่วยอาการทรุดหนักหมอคนอื่นที่พอจะช่วยได้ต่างก็เข้าไปในห้องฉุกเฉินกันหมด ตอนนี้เหลือแค่เขาคนเดียวจำเป็นต้องให้เขาลงมือรักษา

        คนไข้กำลังอยู่ในช่วงวิกฤตเผยเห่อไม่กล้าชักช้าให้เสียเวลาไปมากกว่านี้

        "ถ้าอย่างนั้นจะรออะไร รีบพาฉันไปสิ"

        หัวหน้าพยาบาลทำท่าจะพูดแต่ก็ลังเลเธอสีหน้าลำบากใจระหว่างที่มองเผยเห่อ “แต่คุณหมอยังมีคนไข้อีกคนที่บาดเจ็บจากเหตุระเบิดเศษชิ้นส่วนฝังลึกเข้าไปถึงอวัยวะภายในหลายจุดอาการก็อยู่ในขั้นวิกฤติเหมือนกัน... ตอนนี้ช่วยได้แค่คนเดียว อีกคนคง…”

        พยาบาลไม่กล้าพูดต่อ

        เห็นได้ชัดว่าเป็นคำถามที่ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

        โชคดีที่เผยเห่อเตรียมการมาพร้อมแล้วเขาจึงมองไปที่ต่งเสี่ยวเสี่ยว

        "การผ่าตัดครั้งนี้ให้คุณต่งเป็นคนจัดการเธอเป็นคนช่วยจัดการให้"

        สายตาหัวหน้าพยาบาลหันไปมองต่งเสี่ยวเสี่ยวดูไม่คุ้นหน้าเลย ไม่ใช่หมอของโรงพยาบาลแน่ๆ จึงเผลอตอบกลับไปทันทีว่า"คุณหมอเผยคะ เรื่องชีวิตคนเป็นเรื่องใหญ่นะคะจะให้คนนอกมาจัดการได้ยังไงกัน!"

        ไม่ว่ายังไงก็ไม่ควรปล่อยให้คนที่ไม่รู้จักมารับหน้าที่ผ่าตัดที่ซับซ้อนขนาดนี้แบบนั้นถือว่าไม่รับผิดชอบต่อผู้ป่วยเลย 

        เผยเห่อปวดหัวตุบ ๆน้ำเสียงเริ่มไม่สบอารมณ์ "ฉันบอกว่าให้คุณต่งจัดการก็คือให้คุณต่งจัดการถ้ามีอะไรเกิดขึ้นฉันรับผิดชอบเอง! เลิกเสียเวลากันได้แล้ว"