ไตเติ้ลไม่รู้ว่า
เฮียฮั้วกำลังคิดวางแผนอะไรอยู่ในใจ...
อันที่จริงคือเขาไม่ได้สนใจจะสบตามองหน้าอีกฝ่ายมากนักจึงไม่ทันไหวตัวถึงแผนการซื้อเลขของเฮียฮั้ว
คอมพิวเตอร์เคสนอนในตำนานเครื่องนี้ดึงดูดความสนใจของเขามากกว่าใบหน้าของเฮียฮั้วและเวลานี้ชายหนุ่มเองก็มีแผนการอยู่ในใจแล้วด้วยเช่นกัน
"ถ้ามีงานไหนที่เฮียไม่เร่งมากผมขออนุญาตให้ลูกพลับมาฝึกพิมพ์ได้ไหมครับ" ไตเติ้ลถามเ้าของโรงพิมพ์
"เอาเป็่เวลาแบบที่ไม่รบกวนเฮียมาก ่บ่ายแก่ๆ หรือตอนเย็นหลังโรงพิมพ์เลิกงานแล้วก็ได้ครับ"
"ไม่กวน ๆเื่ของทิดวัฒน์ไม่มีอะไรรบกวนเฮียอยู่แล้วแค่เฮียสงสัยว่าเ้าหนูนี่อ่านหนังสือออกแล้วใช้คอมพิวเตอร์เป็ด้วยเหรอ"เฮียฮั้วหน้าเหวอ
เท่าที่จำได้ตอนที่ทิดวัฒน์ยังเป็ไอ้ขี้เมาเดชอยู่เ้าหนูลูกพลับไม่ได้เข้าเรียนในโรงเรียนเหมือนอย่างเด็กคนอื่นเขามีบวชเรียนพร้อมกับพ่อมาบ้างก็น่าจะอ่านหนังสือได้เล็กน้อยแต่หากถึงขนาดอ่านและพิมพ์รวมถึงใช้งานอุปกรณ์ที่ยากขนาดนี้เด็กตัวกะเปี๊ยกแค่นี้สามารถทำได้ด้วยหรืออย่างไร?
แต่ก็ไม่แน่นะก็เป็ลูกของทิดวัฒน์ผู้มีบุญบารมีนี่นาเด็กคนนี้อาจจะมีปาฏิหาริย์แล้วก็ให้หวยแม่นก็เป็ได้
"ผมกำลังสอนอ่านเขียนให้ลูกพลับอยู่ครับถ้าได้มาช่วยเฮียด้วยการฝึกพิมพ์ข้อความ ก็จะได้ฝึกอ่านหนังสือแล้วก็ฝึกสะกดคำให้คล่องขึ้นด้วยครับ ส่วนเื่การใช้คอมพิวเตอร์ ในอาทิตย์แรก ๆผมจะมาสอนจนกว่าลูกพลับจะใช้คอมได้คล่องแคล่วครับ"
"หือ…ทิดวัฒน์ใช้ไอ้คอมพิวเตอร์นี่เป็ด้วยหรือ?"เฮียฮั้วเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย
"พอใช้ได้ครับ เคยจับอยู่บ้างหากคอมพิวเตอร์ของเถ้าแก่เสียจะให้ช่วยซ่อมให้ผมก็พอทำได้อยู่ครับ" ไตเติ้ลออกตัว
การที่บอกว่าซ่อมได้ก็เพื่อที่เฮียฮั้วจะได้วางใจอนุญาตให้เขายืมคอมพิวเตอร์โดยไม่กลัวว่าลูกพลับจะมาทำคอมพิวเตอร์ที่ในยุคนั้นคนยังเห็นว่าเป็ของราคาแพงพังเอาได้ง่ายๆ
ชายหนุ่มหารู้ไม่ว่า ลองถ้าทิดวัฒน์เป็คนขอเถอะต่อให้ขอไปทำพังเฮียฮั้วก็ยังจะยิ้มอารมณ์ดี ให้ยืมไปทำพังได้อย่างไม่มีปัญหาอยู่แล้ว
"โอ้โห ซ่อมคอมพิวเตอร์เป็ด้วยทิดวัฒน์นี่รู้รอบจริง ๆ เสียดายไม่มีใบปริญญา ไม่งั้นคงหางานบริษัทดี ๆ ทำได้แล้ว"เฮียฮั้วชื่นชม
"ตอนนี้ผมเตรียมสมัครลงเรียน กศน. แล้วครับเห็นว่าจะรับให้ลงทะเบียน่เดือนมีนาปีหน้า อีกไม่นานก็คงได้วุฒิดี ๆเอาไว้มาหางานทำแล้วล่ะครับ" ภานุวัฒน์ตอบ
ประสบการณ์การทำงานจริงนั้นสำคัญกว่าวุฒิการศึกษาแต่ถึงอย่างนั้นวุฒิการศึกษาก็ยังเป็สิ่งสำคัญ แม้ว่าไตเติ้ลจะไม่มีแพลนสำหรับการสมัครงานบริษัทอยู่ในหัวแต่เขาก็ต้องคว้าวุฒิการศึกษามาก่อนเป็เครื่องการันตีให้กับตนเองเพราะไม่มีใครรู้หรอกว่าในวันข้างหน้านั้นมันจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเราบ้างการมีใบรับรองความรู้เป็หลักประกันนั้นจะสามารถช่วยเปิดทางสู่หน้าที่การงานและการเงินอันดีงามให้กับชีวิตได้ในหลายๆ ความหมายและในหลาย ๆ โอกาสเลยทีเดียว
"ดี ดี ดี คนเก่ง คนขยันถ้ามีใบความรู้ก็จะก้าวขึ้นเป็เ้าคนนายคนได้ไวไม่ต้องมาลำบากแบกหามให้กระดูกหลังเสื่อมไปวัน ๆ” เฮียฮั้วสนับสนุน
ไตเติ้ลยิ้มรับ
คนสมัยก่อนมักจะคิดแค่ว่าอยากให้ลูกตัวเองเป็เ้าคนนายคนจะได้ไม่ต้องเป็ขี้ข้าทำงานตามที่คนอื่นสั่งไปวัน ๆ แต่หารู้ไม่ว่าต่อให้ไปทำงานเป็เ้านายคนอื่นแล้วเหนือเ้านายก็ยังมีเ้านาย แล้วก็มีเ้านายของเ้านายอีกทีไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตกสถานะเป็ลูกน้องก็ขนาดว่าเปิดร้านอาหารเป็เ้านายตัวเองก็ยังจะมีลูกค้ามาเป็เ้านายของเราที่เป็เ้านายตัวเองได้อีกทีเลย
เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะทำงานอะไรก็ตามไตเติ้ลจึงถือคติว่าทำงานที่ตัวเองทำแล้วมีความสุข สิ่งนั้นนับว่าดีที่สุด
ในยุคสมัยปี 256X ค่านิยมของคนในยุคนั้นจะเริ่มเปลี่ยนไปจากสิ่งที่เฮียฮั้วคิดในเวลานี้หนุ่มสาวยุคนั้นส่วนใหญ่มักคิดทำธุรกิจของตัวเอง เป็นายตัวเองหรือไม่ก็ทำงานฟรีแลนซ์…
เหมือนกับจะง่ายและสบายเพราะไม่ต้องทำตามคำสั่งคนอื่นแต่เอาจริง ๆ งานเ่าั้นับเป็งานที่หนักแล้วก็ยังเป็ขี้ข้าที่ต้องทำตามคำสั่งคนอื่นอยู่ดีก็บอกแล้วว่าขนาดงานที่เป็เ้านายตัวเอง ก็ยังมีเ้านายปรากฏตัวขึ้นมาในรูปแบบของคำว่า'ลูกค้า'ให้คนทำงานปวดหัวอยู่ดี
สำหรับภานุวัฒน์ในโลกนี้แล้วเขาไม่ได้คิดอยากจะเป็เ้าของกิจการเป็เ้าคนนายคนหรือนักธุรกิจพันล้านอะไรพวกนั้นเลย คนเรานะ…ขอแค่ได้มีกินอิ่มท้องไม่ต้องเป็หนี้ใคร มีเงินรักษาตัวเองเมื่อยามเจ็บไข้ เป็อยู่สุขสบายได้นั่งโง่ไปวัน ๆ เพียงแค่นั้นชีวิตก็มีความสุขแล้ว
นายภานุวัฒน์วางแผนชีวิตตนเองเอาไว้ว่า ณตอนนี้เวลาที่ยังมีแรงอยู่นั้น เขาจะตั้งใจทำงาน เก็บเงินเยอะ ๆ แล้วก็เอาเงินไปลงทุน กินดอกเบี้ยซื้อทอง ซื้อพันธบัตร ที่สำคัญตอนนี้ก็คืออีกสองปีจะวิกฤตเศรษฐกิจมีการปล่อยลอยตัวค่าเงินบาทถ้าเขามีเงินเย็นเอาไว้สักก้อนเพื่อที่จะทุ่มซื้อดอลลาร์เก็บ หลังปี 2540 รับรองว่ากำไรไม่รู้เื่เลยทีเดียว
ความฝันอันสูงสุดของภาณุวัฒน์ก็คือ การได้นั่ง ๆนอน ๆ กินดอกเบี้ยไปเรื่อย ๆ แบบไม่ต้องทำงานหนัก ได้ไปอยู่บ้านพักคนชราสไตล์ไฮโซมีหมอและพยาบาลสวย ๆ คอยดูแลสุขภาพให้โดยไม่ต้องมานั่งเครียดว่าพรุ่งนี้จะกินอะไรจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าไฟและผ่อนบ้านได้เพียงแค่นั้นก็ถือว่าเขาประสบความสำเร็จสูงสุดในชีวิตแล้ว
ไอ้พยายามจะรวยเป็พันล้านแต่พอแก่มาก็เส้นเืในสมองแตกตายหรืออย่างซวยก็นอนเป็ผักพอตายไปแล้วิญญาก็ต้องคอยมาดูลูกหลานตบตีกันแก่งแย่งสมบัติแม้ว่าเราจะเขียนพินัยกรรมไว้ชัดเจนดีแล้วแต่ถ้ารวยจริง ๆก็ต้องมีคนตีกันเพื่อแย่งสมบัติกันอยู่ดีนั่นแหละ
อย่าลืมว่าอาหารในจานของคนอื่นมักจะน่ากินกว่าจานของตัวเองเสมอชีวิตรวย ๆ แบบนั้นแลดูแล้วไม่ค่อยน่าจะมีความสุขเท่าไหร่ การนั่งโง่นอนโง่ี้เีไปมาแต่ก็ยังมีกินแบบนั้นดูมีความสุขมากกว่า
"ทุกวันนี้เฮียจ้างเด็กพาณิชย์มาพิมพ์งานให้เป็พาณิชย์ภาคค่ำ เพราะฉะนั้นเขาจะมาพิมพ์ให้ตอนเช้า 9 โมงถึงบ่ายสองหลังจากบ่ายสองแล้วคอมพิวเตอร์จะไม่ได้ใช้ ทิดวัฒน์ก็พาเ้าหนูลูกพลับมาใช้ได้เพื่อการศึกษา เพื่อการเรียนรู้ มีประโยชน์แบบนี้เฮียยินดีมาก"
เฮียฮั้วบอกชายหนุ่ม
"ขอบคุณมากเลยครับ เฮียช่วยผมมาเยอะมากรบกวนเฮียหลายเื่เลยจริง ๆถ้าต่อไปมีอะไรที่ผมพอจะช่วยเฮียได้บอกมาได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ" ไตเติ้ลยกมือไหว้แล้วไหว้อีก
การให้ลูกพลับฝึกใช้คอมพิวเตอร์ั้แ่อายุวัยเพียงเท่านี้ไม่ได้เป็การยากจนเกินไป
เขามีชีวิตผ่าน่ปี พ.ศ. 256X มาแล้วรู้ดีว่าการเรียนรู้ในด้านนวัตกรรมของเด็กอายุวัยเจ็ดแปดปีนั้นจะว่องไวมากกว่าพวกผู้ใหญ่ลูกพลับจะได้ฝึกสกิลความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ทั้งยังได้ฝึกอ่านหนังสือฝึกพิมพ์ ฝึกสะกดคำไปด้วย แถมเฮียฮั้วก็ยังได้คนช่วยงานอีกมีแต่ผลดีกับผลดีทั้งนั้นเลย
"กงกวนอะไรทุกวันนี้เฮียต่างหากที่ได้ทิดวัฒน์ช่วยไว้ เนี่ย หลังจากที่น้ำท่วมลูกค้าใหม่ ๆก็เข้าโรงพิมพ์เฮียมาเยอะมาก พอถามว่ารู้จักที่นี่ได้ยังไงทุกคนก็บอกว่าจากถุงข้าวยาที่แจกตอนน้ำท่วม เพราะทิดนั่นแหละเฮียทั้งขนของหนีน้ำได้ทัน โรงพิมพ์ก็ไม่เจ๊ง ทั้งได้ทำบุญแจกข้าวแจกยาจนผลบุญมาเป็ลูกค้ารับงานไม่หวาดไม่ไหวอยู่เนี่ย"เฮียฮั้วตบบ่าชายหนุ่ม ขอบอกขอบใจด้วยความซาบซึ้ง
"ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับมันแค่เป็เื่ที่ต้องพูด"
ไตเติ้ลหัวเราะแหะ ๆ เผลอทำตัวลีบเมื่อรู้สึกเกร็งว่าอีกฝ่ายกำลังอวยสรรพคุณให้กับเขาเกินความเป็จริง
"เอาเถอะ ๆ ยังไงก็ตาม กับเฮียทิดอย่าเกรงใจเฮียก็เห็นทิดเป็ลูกเป็หลาน ลูกสาวเฮียก็จะแต่งงานกับลูกพลับอยู่แล้วเรามันคนกันเองทั้งนั้น"
เฮียฮั้วตบบ่าทิดวัฒน์ไปอีกสองแปะคนเก่งมักไม่อวดอ้างตัวเอง ลูกสาวของเฮียฮั้วได้พ่อสามีดีแบบนี้ย่อมต้องเป็มงคลกับชีวิตแน่นอน
"เดี๋ยว? ใครจะแต่งงานกับลูกพลับนะครับ?"
ทิดวัฒน์ขมวดคิ้ว สวนคำถามได้ทันควัน
ไอ้เ้าว่าที่ิญญาร้ายหัวเหม่งนี่เพิ่งจะเจ็ดขวบเองนะเฟ้ยฝาแฝดก็ไม่มี[1]แล้วจะต้องไปแต่งงานอะไรกับใครที่ไหน
“ลูกสาวเฮียไง เฮียตกลงกับคุณวิภาแล้ว จริง ๆอยากยกให้ทิดวัฒน์ แต่อายุน่าจะห่างเกินไป ทิดหน้าตาดีน้าลูกพลับโตขึ้นน่าจะหล่อได้พ่อ คุณวิภาก็สวย ยัยหนูต้องโตมาสวยแน่ ๆสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก”
เฮียฮั้วตอบทั้งหน้าตายิ้มแย้มร่าเริงผิดกับภานุวัฒน์ที่กำลังเบิกตากว้าง สครีมดังลั่นอยู่ในใจ
เดี๋ยวก่อนว้อยยยยเฮี๊ยยยยยยย!!!!!
[1]ฝาแฝดแต่งงานกัน ความเชื่อของคนไทยในสมัยโบราณเชื่อว่าหากเด็กเกิดมาเป็แฝดชาย-หญิงแล้ว จะต้องจับให้คู่แต่งงานกันเพราะทั้งสองคนเป็คู่รักที่ไม่สมหวังกันมาแต่อดีตชาติกอดคอกันตายทำให้เกิดมาเป็พี่น้องพร้อม ๆ กันหากไม่จัดพิธีแต่งงานให้ก็จะมีเด็กคนหนึ่งตรอมใจจนตาย
295
