ร่างเด็กน้อยที่ตอนนี้เริ่ม ขยับขยื้อนได้ตามปกติแล้ว เริ่มหาทางลงไปเบื้องล่างทันที จากเบื้องบนมองลงมาช่างสูงยิ่งนัก เทียบเท่าตึกโรงเตี้ยมชั้นสาม ทบกัน 3 ตึกได้เลย
"อสูรเ่าั้ตกลงไปยังไม่เป็ไรได้เช่นไรกันนะ ช่างไม่ยุติธรรมเลย ฮึบ ฮึบ!
ร่างน้อยเริ่มพยายามถอยหลังกดร่างตัวเองลงไปเหยียบขั้นหินที่เป็บรรไดเนรมิต ที่มี่ขึ้นลงต่างระดับเท่าครึ่งตัวมนุษย์ทำให้ การขึ้นลงสำหรับมนุษย์แล้วค่อนข้างเป็เื่ที่ลำบาก ยิ่งกับเด็กอย่างไป๋ลู่ที่ค่อยๆ ย่อนตัวลงมา เท้าน้อยที่ยังไม่ถึงพื้นเตะกลางอากาศไปมาเพื่อแกว่งหาพื้นผิวที่ใช้เหยียบพร้อมอาการผวาความสูงที่ทำเอาเด็กหนุ่มแทบไม่มีแรง พอถึงพื้นก็ถอนหายใจพร้อมเกิดอาการใจหายเกิดเป็่ๆ ทิวทัศน์เบื้องล่างปรากฏสู่สายตาเเก่หนุ่มอย่างชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ เบื้องล่างเป็หลุ่มที่แตกละเอียดมากมายที่เกิดจากการกระแทกจากร่างนับไม่ถ้วน พร้อมหลุมกว้างขนาดลึก ที่มีแต่ร่างเด็กมากมายที่นอนสลบเหมือนไม่ได้สติ หากแต่มีอสูรเพียงตนเดียวที่กำกับดูแลอยู่ ณ ที่แห่งนี้
ร่างอสูรทากชายหนุ่มที่ มีกายจำแลงเป็ร่างของตนอีก 3 กำลังเริ่มนำวัตถุดิบสำหรับปรุงบางสิ่งใส่เข้าไป เป็เครื่องในสัตว์อสูรแน่นอนที่ตรวจสอบได้ด้วยสายตาเปล่า สีของน้ำเถาที่เดือดปุดๆ ไม่น่ารับประทาน พร้อมซากสัตว์อสูรที่เหลือแต่กระโหลกอยู่ด้านใน ภายใต้การกวนของร่างจำแลงที่กำลังทำตามสูตรบางอย่าง สายตาชายหนุ่มที่หันหลัง หยิบขวดใสขวดนึงออกมาภายในมีลูกแก้วสีเงินอยู่ภายใน ยกขึ้นมอง ให้แสงที่ยังส่องลอดสะท้อนจาก จุดเผนังถ้ำแตกที่ยังไม่สมานตัวเต็มที่
"โอ้ว เท่านี้ก็น่าจะพอแล้วหละมั้ง ว่าอย่างไรเล่าเ้าหนูสนใจจะเป็แขกของข้าทดลองโอสถแบบปรับปรุงนี้ไปก่อนดีหรือไม่? ร่างที่หยิบขวดใสอีกขวด ออกมาวางถัดจากร่างจำแลงพูดขึ้นมาอย่างโต้งๆ โดยที่ร่างตนร่างอื่นยังไม่มีการตอบสนองอันใด ล้วนแล้วมุ้งทำหน้าที่ของตนต่ออย่างไม่สนใจ
ร่างน้อยที่กำลังย่อนตัวลองขันบรรดาหินด้วยท่าทีระมัดระวัง ร่างน้อยสะดุ้งโหยงก่อนจะพลัดมือ ร่วงทั้งร่างกระแทกพื้นต่างระดับ พร้อมเสียงไอกระอักตามมาเล็กน้อย ก่อนจะเด้งตัว ตามแรงส่งในสภาพที่ตนก็คุมไม่อยู่ก่อนร่วงกายน้อยลงดิ่งสู่พื้นเบื้องล่างทันทีด้วยท่าทีหวือหวาเรากับเห็นผีขนลุกทุกเส้นชูชัน มือเท้าที่มีเืสูบฉีดกระทันหันรีบตะเกียดตะกายคว้าจับขั้นหินแต่กลับแรงดึงตัวเองไม่พอก่อนจะร่วงลงทอดต่อไปยาว พร้อมเสียงะโ ว๊ากลากยาว ด้วยใจสลายที่ค่อยๆ ดับหายไปทีละนิดก่อนจะพบเห็นฟองน้ำผุดขึ้นจากดินนิดนึงก่อนจะ ขยายตัวรับร่างไป๋ลู่ไว้ก่อนจะสูบกลืนไป๋ลู่ทั้งตัวเข้าไปอยู่ด้านในทันที
เด็กหนุ่มภายในอยู่ในสภาพขาดอากาศตะเกียดตะกายไปมา ก่อนของเหลวรอบตัวจะค่อยๆ คลายตัวออกช้าๆ "แฮกๆ ของคุณพี่ชายที่ช่วยชีวิตข้า ที่นี้อันตรายท่านไม่ควรอยู่ที่...เห้ยไม่ใช่ท่านก็เป็อสูรนี่น่า" เด็กหนุ่มที่ลุกตัวขึ้นอย่างช้าๆ ปัดเนื้อตัวสบัดคราบของเหลวออกเอ๋ยขอบคุณบุรุษที่ค่อยๆ ย่อตัวพยุงร่างน้อยลุกขึ้น ลักยิ้มด้วยท่าทางใจดี ก่อนจะเดินหันไปทำภารกิจของตนต่อพร้อมเสียงหัวเราะ ตามหลังจากที่เด็กหนุ่มจำได้ว่า อสูรทากกับชายหนุ่มผู้นี้คือคนเดียวกัน
"นี้เ้าลืมข้าไปแล้วอย่างนั้นรึ ข้าแอบเสียใจนะ เ้าหนูอยากหนีไปรึเปล่าหละ เ้าสามารถไปได้เลยนะ ข้าไม่ห้ามเ้าหรอก" ชายหนุ่มเสนอทางรอดที่ไม่น่าเป็ไปได้ออกมาให้เด็กหนุ่มชี้ขึ้นว่าพลางท่าทีฮึดฮัดก่อนมองซ้ายขวาไปที่เหล่าเด็กๆ ที่หมดสติ "เ้านะไปได้ก็จริงทว่าเ้าหนูคนอื่นนะ ข้าคงปล่อยไม่ได้หรอก ข้าได้สัญญากับเ้าจิ้งจอกว่าจะไม่ยุ่มย่ามกับเ้า ในทางกลับกันหากเ้ายุ่งมือเข้ามาในแผนการของข้า... เ้าอาจจะไม่รอดนะเ้าหนู ฮ่าๆๆ"
ร่างน้อยไม่รอให้ชายหนุ่มพูดจบก็รีบวิ่งออกไปทันที โดยไม่เหลียวหลังแม้แต่น้อยด้วยร่างที่เปียกปอนไปด้วยของเหลวที่ยังไม่แห้งสนิท ก่อนจะหันไปทางเด็กๆเ่าั้ "ข้าหวังว่าพวกเ้าจะรอดนะ" เด็กหนุ่มผ่านร่างชายหนุ่มที่ไม่แยแสก่อนจะ ดึงร่างเด็กที่นอนอยู่คนนึงนำของเหลวที่ปรุงพร้อมกับอะไรบางอย่างใสเข้าไปในปากทันที สิ่งนี้ไม่ได้หวังให้ เด็กหนุ่มคนนั้นได้รับอันตรายหากแต่เป็เพียงการกระตุ้นบางอย่างภายในเพียงเท่านั้น
สิ่งที่อสูรทาก้าคือปล่อยเด็กหนุ่มไปเพื่อกลั่นแกล้งอสูรจิ้งจอกเฉยๆ ด้วยความอยากรู้และมีนิสัยที่ขี้เล่นเหมือนกัน การกลั่นแกล้งสำหรับพวกมันจึงเหมือนเป็การลองเชิง และเช่นกันอสูรทากก็อดใจไม่ไหวที่อยากจะเห็นท่าทางของอสูรจิ้งจอกจะเป็เช่นไรหากสิ่งที่ตนรับมาเหมือนดั่งอัญมณีใหม่ที่ตนหวงแล้วละก็...
ทว่าร่างน้อยที่ผ่านร่างชายหนุ่มไปได้ไม่นาน วิ่งไปได้ราวรครึ่งทางระหว่างตรงกลางก่อนถึงปากทางออกของถ้ำ ผ่านกระถางั์ขนาดใหญ่ที่ตนมองมุมสูงเห็นเหมือนดั่งปากปลาสีดำที่อ้าทิ้งไว้ไร้ก้นบึ่งไม่มีที่สิ้นสุด สร้างความหวาดกลัวต่อเด็กหนุ่มคราแรกที่พบเห็น ทว่า เมื่อมองเห็นมุมนี้ตัวเด็กน้อยเองก็ไม่สามารถบรรยายได้ว่าสิ่งนี้คือสิ่งใดกันเช่นกัน แต่ตัวกระถางเองนั้นกลับสั่นไหวทันทีตอบสนองกับเด็กหนุ่มที่พึ่งวิ่งผ่านไป ฟรึ่บ! จู่เปลวเพลงใต้ท้องตัวกระถางก็ถูกจุดขึ้นอย่างไร้สาเหตุความร้อนไร้ซึ่งที่มา แผดเผาทุกสรรพสิ่ง สิ่งของเครื่องใช้สำหรับจัดเตรียมทำโอสถที่ร่างจำแลงใช้ปรุ่งสลายเป็ธุลีเสี้ยวพริบตา
ร่างอสูรทากที่ััมวลอากาศที่เปลี่ยนไปพร้อมความร้อนที่ลุกลามทั่วท้องกระถางและไอความร้อนที่แผ่ออกอย่างรวดเร็ว รีบถีบตัวออกจากตัวกระถางให้ไว้ที่สุดก่อนสบัดของเหลวเป็ิัที่เริ่มรู้สึกร้อนอย่างประหลาดออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเห็นได้ว่าผิวที่ผลัดออกไปกลับกลายเป็เถ้าธุลีอย่างรวดเร็วเช่นกัน กระบวณการเผาไหมที่แรงสูงขนาดนี้ตัวตนระดับสูงอย่างมันก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อนแม้แต่ ปราณเปลวเพลิง หรือสายปราณสภาพแผดเผายังไม่ร้อนแรงพอถึงขั้นเผาทุกสิ่งอย่างเป็ธุลีที่ลอยกลางอากาศก่อนจะหายไปได้เร็วเช่นนี้
ทำให้ชายหนุ่มก็ทำสิ่งไดไม่ถูกได้เพียงแค่ยืนอึ่งกับปรากฏการณ์ตรงหน้า ตนที่เข้าสำรวจทั้งภายนอกและภายในนั้น ไม่พบเจอสิ่งใดแต่เหตุใด มันจึงถูกจุดไฟขึ้นได้เพราะสิ่งใดกัน คำถามมากมายที่หลั่งเข้ามาตีกระทบใบหน้าชายหนุ่มที่ยืนอ้าปากค้าง ไม่กระทำสิ่งใดต่อ ร่างเด็กอีกคนที่ถูกเตรียมกรอกของเหลวบางอย่างก็ถูกปล่อยทิ้งตัวสลบพื้นต่อทันที อากับกิริยาชะงัก พร้อมััที่มองเห็นร่างจำแลงของตนถูกไฟคลอกไปแล้วอย่างรวดเร็วด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าบริสุทธิ์ที่เผาไม่กี่ชั่วอึดใจ
แม้ปราณของตนที่มีััเชื่อมกับร่างจริงก็ถูกตัดขาด อย่างไร้เยื่อใยทันทีกายที่กลายเป็ธุลีพร้อมกลายเป็ลูกแก้วจิตสีเงินปรากฏพร้อมลูกแก้วสีเขียวนิลอีกลูกลอยชันขึ้นพร้อมพุ่งเข้าหาเด็กหนุ่มก่อนจะเริ่มกระบวณการผสานเข้ากับร่าง ในขณะที่เด็กหนุ่มไม่ทันระวังนั้นทำให้ ร่างน้อยถูกลูกแก้วสองลูกพุ่งใส่อย่างจังลอยตัวค้างกลางอากาศโดยมีพลังปราณ ของสองอสูรระดับหัวหน้าที่กำลังผสานหมุนควบรวมเข้าไปที่ท้องน้อย
ท่ามกลางดวงตาของชายหนุ่มที่ละความสนใจรอบด้านออกจากทุกสิ่ง ปราณจิตที่แผ่ออกไปรอบด้านกลับถูกความสนใจเบื้องหน้าหยุดชั่วคราวได้แต่ยืนจ้องตลึง ก่อนจะมองสลับซ้ายขวาไปที่ตัวกระถางและตัวของเด็กน้อย ร่างที่อ้าปากค้างไว้นั้นปรับเปลี่ยนเป็แสยะยิ้มอย่างน่ากลัว พร้อมความคิดมากมายเหตุผลมากมายและคำตอบจากสิ่งที่เห็นได้กระจ่างความสงสัยของตนนับไม่ถ้วนก่อนจะหันมา จดจ้องร่างเด็กน้อยเบื้องหน้าที่ปล่อยภาพหน้าหวือหว่าไม่ทราบว่าเหตุใดตนจึงล่องลอยกลางอากาศไม่มีปี่มีขลุยอย่างงั้นได้ ร่างที่ว่ายบ้างวิ่งบ้างกลางอากาศในที่สุดก็ยืนนิ่งยินยอมให้กระแสปราณที่หมุนควงควบรวมเข้าหากันอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ฉีกขาดกระพือตามแรงลมไร้ที่มา ที่มีกระแสปราณที่ถูกดึงจากลูกแก้วเป็ตัวเหนี่ยวนำเข้าสู่ร่างเด็กหนุ่มราวกับกระแสน้ำที่เฉี่ยวกราดหมุนรวมศูนย์เข้ากันเป็จุดเดียว โดยมีท้องน้อยของเด็กหนุ่มเป็สื่อกลางการควบรวมนี้
933
