กลบสวรรค์ สะท้านสามโลก

"เห้อจางเฟิงเอ้ย นามจริงของเจ้าข้าไม่ทราบ

เเละข้าเองที่เป็นผู้ ตั้งชื่อนี้ให้กับเจ้า ชายชรากล่าวออกมา

"เเล้วท่านไปพบข้าที่ไหนกัน

ชายชรากระเเอมทีนึง 

"ข้าไปพบเจ้าที่ทวีปกลาง ตอนนั่นข้าไป ทำงานที่นั่นคืองานเเบก

ของให้กับเหล่าเซียน. เผอิญ ตอนทางเดินถูกสัตว์ อสูรซุ่มโจมตี จึงทำให้เซียนเหล่านั้น ตายกันหมด เหลือเพียงข้า เพราะข้าอยู่

หลังสุด ข้าได้วิ่งเข้าไปในป่า ป่าลึกอย่างมาก ข้าคิดกับตัวเองว่า ไม่รอดยังไงข้าก็ไม่รอด

เวลานั่นน่าจะตกเย็น ข้าเดินอยู่ท่ามกลางเม็ดฝน ที่โปรยปรายลงมา ข้าได้ยินเสียงขอเด็กทารก ข้าจึงเดินเข้าไป เเล้วพบกับเจ้า จางเฟิง เจ้านอนอยู่ในผ้าอ้อม พร้อมกับมีสร้อยที่อยู่คอ

"เจ้านั่นละ ข้าคิดว่า พ่อของเจ้า

คงไม่ใช่คนธรรมดาเเล้วละ

ข้าจึงได้พาเจ้ามาที่หมู่บ้านเล็กเล็กๆนี้

ที่เมืองขอบทวีปนี้

"ท่านคิดว่าพ่อเเม่ของข้าไม่ใช่คนธรรมดาหรือ

จางเฟิงมองมาที่สร้อยของตนเอง ที่อยู่ในมือ

เป็นเช่นนั่นเเหละจางเฟิงข้าได้ให้เจ้ากับลุง

เจ้าเพื่อดูเเลเจ้า เพราะข้าไม่สามารถดูเเลเจ้าได้ อะเเฮ่กๆเเค่กๆชายชราไออกมา

ข้าคงอยู่ได้อีกไม่นานหรอก

....

.

.....

สายตาของจางเฟิงเเรงกล้า เขาได้คิดอยู่ในใจ ข้า

ข้าต้องตามหาต้นกำเนิดที่เเท้จริงของข้าให้จงได้

ตอนตกเย็น จางเฟิงมายังคอกวัวเขา พร้อมกับบ่มเพาะปราณตามความรู้ได้ตนได้รับจากเซียนในความฝันของตนเอง ฟิ้วๆเสียงในสมองของ

เขาราวกับมีเสียงเหล็กกระทบกัน ตอนนี้เขาอยู่ในโลกเเห่งปราณจ้องมอง ที่เสาปราณ มันเเวววับมากกว่าเดิม ฟุ้บบบ เสาปราณเเสงระเบิดไปทั่ว พื้นที่อันเวิ้งว้าง โลกปราณ 

"ห๊ะข้าทะลวงไประดับ3ของรวมรวบ ปราณเเล้ว เขาดีใจอย่างมาก เพราะตอนนี้เขาเเข็งเเกร่งขึ้นเเล้ว ถึงเเข็งเเกร่งขึ้นไม่มาเเต่ก็ถือว่าเเข็งเเกร่งขึ้น

เเต่ข้าไม่มีทักษะต่อสู้เลย..